Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Ο αλτρουισμός, είναι η ηθική αρχή που δηλώνει την ανιδιοτελή μέριμνα για τους άλλους, αυτή η συνειδητή άρνηση του ατομικού συμφέροντος προς όφελος του συλλογικού

Εμένα γιατί δεν με καλύπτει αυτήν η απόδοση από το λεξικό μου;;;;;
Εμένα γιατί δεν μου καλύπτει ορθά αυτό που με τόσο καμάρι αποφάσισα να πράξω;;;;
Ίσως να φταίει αυτό το «συλλογικού» δεν είναι συλλογικό όταν αφορά πράξεις που επηρεάζουν ένα άνθρωπο.
Ίσως πάλι να φταίει η λέξη «ανιδιοτελή» δεν νιώθω ανιδιοτέλεια, κάτι θα πάρω, όπως πολύ σωστά διάβασα κάπου ετοιμάζοντας αυτό το κειμενάκι «Δεν υπάρχει αλτρουϊσμός που να μην έχει φορέα του ένα εγώ» και τώρα υπάρχει ένα εγώ μέσα.
Υπάρχει το εγώ του ότι θέλω να ξερώ ότι είναι καλά πως έχει όσα δεν μπορώ εγώ να προσφέρω
Πανάγια μου δεν είχα φανταστεί ποτέ ποσό δύσκολο είναι βγάλεις μέσα από αυτές τις καταστάσεις τα «θέλω» σου.
Με πονάει ότι με γυρνάει πίσω αλλά αυτό είναι το σωστό.
Μεγάλη μάχη κάθε βραδύ, μάχη που με αφήνει άγρυπνο ως το πρωί,
Παλεύει η συνείδηση μου με τα θέλω μου. Άτιμη συνείδηση πως μπορείς να είσαι τόσο σκληρή μαζί μου; πως μπορείς να με αναγκάζεις να υποχωρώ πάντα; Πως μπορείς να με αναγκάζεις να μαχαιρώνω τα θέλω μου; Πως μπορείς να με αναγκάζεις να δίνω την χαριστική βολή στα όνειρα μου;
Δεν θα κάνω το ίδιο λάθος ξανά δεν θα ανακοινώσω τις αποφάσεις μου ως επιλογή
Θα ισχυριστώ πως έπαψα να θέλω, πως έπαψα να ονειρεύομαι. Δεν θα φορτώσω με ευθύνες κανέναν. Θα γίνω εγώ το μίασμα θα γίνω εγώ ο συναισθηματικά ανάπηρος .
Άλλωστε Ίσως να μην προκαλέσει αίσθηση το έχω ξανακαταφέρει. Τους έχω ξαναπείσει πως αυτός είμαι τους έχω πείσει τόσο καλά που το ισχυρίζονται και μπροστά μου.
Ποιος εγώ; Ο αλτρουιστής …..
Καλό ταξίδι γλαρέ μου δεν θα ξαναπροσπαθήσω ποτέ να σου δείξω τι είμαι…
Θα παραμείνω μίασμα και συναισθηματικά ανάπηρος όπως είναι καλυτέρα και για τους μας।

Έκανα τη μοναξιά μου
παραθύρι στα όνειρα μου
κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος
και μου μίλησε με θάρρος.
Μου ‘πε: κοίτα πως πετάω
κι από τα ψηλά κοιτάω
έτσι είδα τα όνειρά σου
κι είμαι τώρα εδώ μπροστά σου.

Μου ‘πε κι άλλα - μου ‘πε κι άλλα
ώσπου άρχισε ψιχάλα...
έλα, μου ‘πε, πάμε τώρα
δε φοβόμαστε τη μπόρα...

Θα πετάξουμε παντού
έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα όνειρά μου.

Έκανα τη μοναξιά μου
παραμύθι στα όνειρά μου
κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος
και μου μίλησε με θάρρος.