Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Έχει περάσει είδη μια βδομάδα, φάνηκε αιώνας, ο χρόνος δεν ξεγελιέται να κάνει πιο ανώδυνο το μαρτύριο μου.
Εκεί όπως πάντα δυνάστης προσπαθεί να με ξεγελάσει δίνοντας επαναλαμβανόμενες εικόνες, 10:15 είναι 2 φορές την μέρα, παρασκευή είναι κάθε βδομάδα. Αυτήν την φορά όμως δεν ξεγελιέμαι είναι αρκετό ένα βλέμμα πίσω στο βουνό που ανεβαίνω είδη από την παρασκευή το μεσημέρι. Κοιτάζω και μπορώ να δω πεντακάθαρα κάθε δευτερόλεπτο που πέρασε ως τώρα. Μπορώ να ξαναφέρω στο μυαλό μου κάθε σκέψη που πέρασε.
Ο χρόνος περνά και η ζωή μου συνεχίζει χωρίς «τίποτα σημαντικό» δεν υπάρχει χρώμα όλα είναι «εν λευκό»
Η ιδία ρουτίνα κάθε μέρα ο ίδιος επαναλαμβανόμενος κύκλος , περιμένω καρτερικά έχουν μείνει άλλες 6 μέρες ακόμα για να περάσω από την αβεβαιότητα στην πλήρη αγνοία.
Δουλειά σπίτι βόλτες τα ιδία μέρη. Οι ίδιες εικόνες . οι ίδιοι άνθρωποι και κανένας του δεν είναι αυτός που θα άθελα να βλέπω με τόση συχνότητα
Χθες το βραδύ έκλεισα μια σημαντική Δουλειά, μεγάλο βήμα για να σταθώ ακόμα πιο καλά στα ποδιά μου, να κάνω αυτά που πάντα ήθελα!!!!
Υπό άλλες συνθήκες αυτό το πράγμα θα συνοδεύονταν από φιέστα!!!!
Από χαρές και πανηγύρια, από τις χαζές μου μικροαστικές αντιλήψεις για την αξία του χρήματος .
Για την αξία που πλέον μέρα με την μέρα βλέπω είναι ποταπή , αλλά τι να κάνω έτσι με έμαθε αυτήν η σκατοζωη, με ξεκίνησε πολλές φορές από το μείον . Το μηδέν που όλοι φοβάστε για μένα έμοιαζε με την ψηλότερη κορφή!!!
Και τώρα που δεν κινδυνεύω πια να ξαναπέσω, δεν μπορώ να το χαρώ. Τα έχει υποσκελίσει όλα η στέρηση μου. Δηλώνω εξαρτημένος από το πνεύμα της , από τις σκέψης τις και όλα αυτά που τις έχω τόσο εύκολα δηλώσει πας θαυμάζω
Θα περάσουν και οι επόμενες μέρες …έτσι ακριβώς …
Τίποτα σημαντικό, ζω μοναχά εν λευκό!!!!!!!!

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δεν θα είχα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ήταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και την χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει
να έχει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.

Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ότι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα ήτανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ΄ταν άσπρος ο φόβος
αν είχε σώμα θα ήταν σαν κι εμένα.

Αν σ΄αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τ΄αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν΄ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος.
Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ΄αυτό τον τόνο του λευκόύ στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα.

Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ
Ζω μονάχα εν λευκώ...