Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Δύσκολη μέρα η χθεσινή .

Πολλά μαζεμένα.

Ποσό σκληρό είναι να βλέπεις ξαφνικά να γκρεμίζονται για μια ακόμα φορά αυτά που επιτέλους πίστεψες ότι υπάρχουν. Ποσό σκληρό είναι οι καταστάσεις να σου ρίχνουν ακόμα μια φάπα και να σου λένε «δεν είναι λίγο μαλάκια ολόκληρος μαντράχαλος να πιστεύεις στα παραμυθάκια και στις νεράιδες;;;;»τελεσάντων για αυτό το θέμα ίσως θα ήταν καλυτέρα να μιλήσω κάποια άλλη στιγμή όταν μέσα μου θα έχει καταλαγιάσει η τρικυμία
Μέρα γιορτής η χθεσινή για γνωστούς και φίλους αλλά επίσης δύσκολη μέρα για έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο από το παρελθόν μου
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα την έπαιρνα Τηλ και ήθελα να μαθαίνω πως είναι η υγεία αυτού του ανθρώπου, του τόσο σημαντικού για την ζωή της
Βλέπεις όταν ξεκίνησαν τα προβλήματα υγείας εγώ ώμου ο άνθρωπος που ήταν έξω από τον χορό αλλά χόρεψα, στάθηκα, στήριξα και η άλλη κατάσταση μας έφερε πιο κοντά .
Βεβαία μετά από λίγο καιρό είδαμε και οι 2 πως το όλο οικοδόμημα είχε πολύ σαθρά θεμέλια και πως όλα είχαν ξεκινήσει από τις δύσκολες καταστάσεις που μπορούν να φέρουν δυο ανθρώπους ιδιαίτερα κοντά.
Τώρα πια αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει. έχει φύγει αλλά εγώ ακόμα συνεχίζω να νοιάζομαι και να θέλω να τις μιλάω και ίσως να προσπαθώ να τις δείχνω πως είμαι ακόμα εκεί αν χρειαστεί ποτέ κάτι.
Και ξάφνου μέσα στον απολυτό πανικό της μέρας έχω ξεχάσει πως γιορτάζει ένας κάλος φίλος. Βιαστικό τηλεφωνώ με μια χαζή για συγκαλύψει για το ότι τον θυμήθηκα αργά…
Βιαστική βόλτα στα μαγαζιά για δωρώ ..στην βόλτα αυτήν σκέφτηκα πολλά από το πιο απλό ,το ότι θα είμαι χάλια και θα πρέπει να προσποιηθώ πως γιορτάζω και εγώ μαζί του, πως είμαι και εγώ εκεί στην χαρά τούτη την ξεχωριστή μέρα του. Σκέφτηκα όμως και τα πιο ζόρικα. Την σίγουρη απώλεια κάποιου ονείρου.
Όταν τελικά πήγα στην γιορτή η εικόνα αρκετών μπουκαλιών με άφθονο αλκοόλ ήταν λυτρωτική στα μάτια μού. Έφυγα τρέχοντας στο αυτοκίνητο για να δω πόσα πακέτα τσιγάρα είχα και για ακόμα φορά χαμογέλασα.
Αυτήν ήταν η εύκαιρα μου να πιω , να πιω όσο θέλω, να γίνω χώμα και να μην χρειάζεται να απολογηθώ να μην χρειάζεται να το δικαιολογήσω!!!
Ένα φανταστικό βράδυ με καταπληκτικές συζητήσεις που κατάφερα να μην πάρω μέρος σε καμία γιατί όλες τους φάνταζαν τόσο κενές. καθόμουν στην γωνία μου έπινα , κάπνιζα. Και άμα το μυαλό μου επέστρεφε κατά διαστήματα εκεί και έπιανε κάτι που σήκωνε σχολιασμό, πέταγα έναν στίχο, έναν από τους στίχους που τόσο έχω αφομοιώσει, είμαι τα ακούσματα μου και θα είμαι.. θα προσπαθώ να στηρίζω πάντα αυτές τις λέξεις.
Στις 4 τα χαράματα δεν ήμουν ποια ικανός να οδηγήσω για να γυρίσω σπίτι. Η ιδέα ότι μένω σχετικά κοντά και θα μου δινόταν η δυνατότητα να περπατήσω και να σκεφτώ λιγάκι ακόμα όσα έγιναν ήταν το απολυτό δέλεαρ
Και έτσι έγινε λοιπόν, μάζεψα όλη μου την σκοτωμένη αξιοπρέπεια και άρχισα το ταξίδι της επιστροφής , στο μυαλό μου οι σκέψεις άρχισαν να ντύνονται με λέξεις και να μου θυμίζουν ένα τραγούδι, ένα τραγούδι γνωστό κάπου εκεί ήρθε και η μελώδια του.

Και ως άλλος Σωκράτης στα live του ξεκίνησα………πάμε……Τα Τε Τα

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο
αυτόν που με βασάνιζε σα φυλακή στον ξύπνιο

Bρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό
ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή

Kι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι
φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδι

Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός
Tαξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο।

Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή