Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Ξεκινώ να γράψω για αυτό που τόσο θέλω να πω κάπου .ξεκινώ να γράψω σήμερα που ξεθύμαναν κάπως τα πράγματα. Σαν ανοιχτό κρασί χωρίς πώμα που σιγά χάνει λίγο από το αρώματα του, χάνει λίγη από την μέθη που μπορεί να σου προσφέρει
Η μουσική υπόκρουση δεν βοηθά . ο σταθμός που έχω επιλέξει να ακούσω μου δίνει 3 απανωτά χτυπήματα . Ξυλούρης Αρετούσα , χαρούλης και οι χαραυγές του Θανάση, Μιλτιάδης και η ‘μικροπαντρεμένη’……..

Παρατάυτα νομίζω πως είναι καλυτέρα να τα πολεμήσω έτσι..όλα μαζί!!!!

Η συνείδηση νίκησε πάλι.

Η λογική νίκησε πάλι.

Τα πρέπει νίκησαν πάλι.

Ο πόνος νίκησε πάλι.

Κάθομαι και σκάφτομαι πως γίνεται να είναι τόσα συναισθήματα νικημένα και όλη οι εμπλεκόμενοι να νιώθουμε κερδισμένοι…κάποιος δεν πρέπει να έχει χάσει;;;;
Ποσό κουράγιο έδειξα σήμερα με θαύμασα και με φοβήθηκα παράλληλα. Με θαύμασα γιατί θύμισα τον παλιό καλό μου εαυτό που δεν μασούσε πουθενά, δεν λύγιζε , ήταν πέτρα που ήξερε να αντέχει, σφυρηλατημένο ατσάλι, τόσο καλά κατεργασμένη η ψυχή (αν μπορεί να πει κάποιος ότι επεξεργάζεται) χωρίς αμυχές και χωρίς τρωτά σημεία. Αυτό όμως με φόβισε η επιστροφή η επιστροφή σε όλα αυτά που δεν μου πρόσφεραν τίποτα , που ναι μεν δεν με έκαναν άνθρωπο αλλά στον αντίποδα δεν μου προκαλούσαν κακό.
Φοβήθηκα λοιπόν φοβήθηκα που μπόρεσα με τόση ευκολία να κάνω πράξη τις σκέψεις τον προηγούμενων ημερών και να διώξω αυτό που τόσο λάτρεψα, να διώξω αυτό που έδινε νόημα σε κάθε πρωινό μου, γιατί μονό αυτές τις στιγμές το είχα , κάθε πρωί, έπαιρνα την δόση μου για την ασθένεια μου .Μην με ρωτάτε να σας πω πως νιώθω . τα πάντα είναι ρευστά τώρα δεν είμαι καλά αλλά σταλιά με τον καιρό, θα στρώσω αντιμετώπισα αλλά και αλλά!
Φοβήθηκα γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να το ξαναρχίσω λιγάκι σήμερα και είπα ΟΧΙ
Φοβήθηκα γιατί ξανάπιασα τον εαυτό μου να έχει ταχυπαλμία, και δεν με ενοχλεί αυτό το φανταστικό συναίσθημα που πάντα απλόχερα μου προσέφερε. Με ενοχλεί το μετά. Γιατί το ξέρω το μετά πάντα το ίδιο ήταν και πάντα το ίδιο θα είναι
Θα μπορούσα να γραφώ επί ώρες , τα δάχτυλα μου ειδή δηλώνουν ανίκανα να πληκτρολογήσουν όλες τις λέξεις μου, το μυαλό μου και όλο μου το είναι ανήμπορο να αποκωδικοποίηση τα συναισθήματα και να τα κάνει σκέψεις που θα εκφραστούν μέσα από αυτές τις αράδες.
Κλείνω λοιπόν λέγοντας πως αυτήν την φορά τελείωσε το όνειρο (θα αντισταθώ και δεν θα το πω παραμύθι όπως εκείνη)τελείωσε οριστικά και για το μονό που πονώ ποια είναι πως δεν μπόρεσα να δώσω όσα ήθελα και το χειρότερα ότι δεν μπόρεσα να αποδείξω ποσό πόλη την …

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχαθείς
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις