Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Που είναι οι άξιες οεο ;;;;;

Άνθρωποι περπατάνε τριγύρω μου κάθε μέρα ,άνθρωποι μπαίνουνε στην ζωή μου κάθε μέρα,
Άνθρωποι κάνουν επαγγελματικά deals μαζί μου κάθε μέρα
Τους περισσότερους αργώ να τους καταλάβω σε αυτό ίσως φταίει ότι δεν δίνω μεγάλη βαρύτητα στο να ψάξω να βρω λίγο καλύτερα τι ακριβός είναι και τι αντιπροσωπεύουν
Ίσως φταίει η χαζή σνομπ ιδεολογία μου που θεώρει τους περισσότερους μέρος της μάζας και την αφεντομουτσουνάρα μου αρκετά διαφορετικό από όλους δαύτους
Ξάφνου μέσα στον χαμό γνωρίζεις όμως κάποιους που μπορεί καταλάθος να τους δώσεις το βήμα να σου πούνε λίγα παραπάνω το βήμα που έχεις αρνηθεί σε πόλους άλλους .και τότε;;; surprise αρχίζεις να βλέπεις το άλλο σου μισό πορτοκαλί ( συμφώνα πάντα με την χαζή θεωρία του ΦΡΟΙΝΤ )λες τι έγινε τώρα;;; δεν είμαι ο μονός που δακρύζει με ένα τραγουδάκι εκείνου του βαρεμένου του μάλαμα;;;; δεν είμαι ο μονός που δεν συμβιβάστηκε και δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει δημόσιος υπαλληλος;;; δεν είμαι ο μονος που ακολούθησε πιστα το τραγουδι του Νικόλα;;;;(θα πάω και ας μου βγει και σε κακό…)
¨Ε τι έγινε τώρα;; τι ήταν αυτό που ήρθε στην ζωή μου να μου δήξει πως δεν θα είμαι πάντα μονός..να μου πει πως θα πάψεις να μην αγαπάς και να βολεύεσαι(αυτούς τους στίχους τους πλήρων ακριβά παντός..)
Μετά όμως φτάνει η μέρα της κρίσης. Εκείνη η αποφράδα μέρα..που η θεωρία πρέπει να γίνει πράξη και εκεί γκρεμίζονται τα πάντα, εκεί ξεπροβάλει η χαζή λογική που καλά την εφαρμόζεις στην δουλεία και σε κάποια δύσκολη επιλογή αγοράς αυτοκίνητου, αλλά εκεί που μιλεί η κάρδια, δεν χωρεί να ψάχνεις πιο αυτοκίνητο έχει καλύτερο σύστημα κλιματισμού.
Εκεί λοιπόν κωλώνουμε, εκεί γινόμαστε βολεψάκιδες, ξεχνάμε τα ατελείωτα νυχτέρια που ονειροβατήσαμε , ξεχνάμε τα παραμύθια , ξεχνάμε τα όνειρα , ξεχνάμε τις ΑΞΙΕΣ μας και όσα μπορούμε να βαφτίσουμε ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Ξεχνάμε να τα εφαρμόζουμε στην ζωή μας. Πάντα στις παρέες μας και γενικά εκεί που δεν χρειάζεται μπορούμε να ξεγελάμε τους πάντες γύρω μας πως είμαστε διαφορετικοί πως έχουμε σκληρά σφυρηλατημένες ΑΡΧΕΣ Μπορούμε να το παίξουμε μέχρι αριστερόφρονες αγωνιστές που είμαστε έτοιμη να πάρουμε το ντουφέκι και να αγωνιστούμε για τα ΙΔΑΝΙΚΑ μας. (αρκεί βεβαία να μην χρειαστεί να το κάνουμε ποτέ)

Και ναι λοιπόν μετά από όλη αυτήν την διαδικασία φεύγω ήρεμος
Γιατί σου τραγούδησα
Γιατί σου μίλησα
Γιατί σε άγγιξα

Αλλά δεν φεύγω ήρεμος μονό για αυτά , φεύγω ήρεμος γιατί πολύ απλά
Σου απέδειξα πως εγώ πάω και ας μου βγει και σε κακό
Σου απέδειξα πως έχω την δύναμη να κολυμπώ αντίθετα στο ρεύμα (σαν τις πέστροφες)
Σου απέδειξα ότι έχω τα κότσια να τα βάλω με όλους και με όλα
Σου απέδειξα πως ΕΓΩ στηρίζω και την μουσική που επιλεγώ να βάλω στην ζωή μου, και
την ποίηση που διαβάζω και τις χαζές (γραφικές πια..) αστέρες μου πεποίθησης

Δεν φεύγω όμως μονό ήρεμος ..φεύγω νικητής και εσύ μένεις χαμένη
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να μπορείς να ξανακούσεις αυτά που ακούγαμε μαζί
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να λες ΕΓΩ έχω @@
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να με ξανακοιτάξεις στα μάτια
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να έχεις ήσυχη την συνείδηση σου

Δεν είναι μονό αυτά , φεύγω γελώντας
Γιατί ξέρω πως η επιλογές σου δεν μπορούν να σε καταλάβουν
Γιατί ξέρω ότι τα κειμενάκια και όσα μου έχεις πει, στις επιλογές σου φαίνονται σαχλά
Γιατί το οικοδόμημα σου αργά η γρήγορα θα γκρεμιστεί εκτός και αν συνεχίσεις να το
κρατάς όρθιο από πείσμα , σαν άλλος φαλιρισμένος επιχειρηματίας που δεν θέλει να
δει το μαγαζί του να κλίνει…

καληνύχτα λοιπόν καλή μου και καλή πορεία στην νέα σου ζωή ανάμεσα στην μάζα που πάντα ανήκες….

ΥΓ: διαβάζοντας το post ανακάλυψα μια απίστευτη μικροψυχία και με φοβίζω και έμενα
τον ίδιο ακόμα.

ΥΓ2:το πρόσθεσης είναι ένα φανταστικό ποιηματάκι του καβάφη που εδώ και χρονιά το έχω κάνει έμβλημα σε όλη μου την ζωή, για αυτό και με ακολούθησε σε αυτό το blog. Δεν νιώθω
καλύτερος από κανέναν θεωρώ τον εαυτό μου πολύ λίγο για πολλά πράγματα , αλλά
σίγουρα νιώθω διαφορετικός . τώρα αν είμαι πάνω η πολύ κάτω από τον μέσο ορό θα το κρίνουν άλλοι και όχι εγώ.

ΥΓ3: πάλεψα με νύχια και με δόντια να στηρίξω τα πιστεύω μου . πάλεψα με θεούς και
δαίμονες να μην φάνω λίγος απέναντι στην ποίηση που πάντα διάβαζα και στην
μουσική του Σωκράτη και του Θανάση που πάντα άκουγα από τότε που άρχισα να
συνειδητοποιώ τι είμαι και τι θέλω από την ζωή μου …Το αποτέλεσμα;;;; ναι ακόμα έχω
το θάρος να τα τραγουδώ, γιατί αν κάποια στιγμή καταλάβω πως έχω πάψη να
είμαι οσα λέω και όσα στηρίζω όλο μου το είναι θα πεθάνει . δεν θα έχω την δύναμη να
κοιμάμαι τα βράδια ..μπορεί να είμαι εντελώς άθεος αλλά πάντα απολογούμαι στην
συνείδησημου, μια συνείδηση που είναι ο πιο σκληρός κριτής που έχω γνωρίσει ως
τώρα.!!!

ΥΓ4: Όπως και σε κάθε post αυτού του blog σαν επίλογος η σαν πρόλογος η ακόμα και σαν
κύριος θέμα υπήρχε ένα τραγούδι, έτσι και σήμερα ένα ακόμα , αυτήν την φορά ένα που θα τραγουδήσω για μένα όπως πάντα έκανα όταν χρειαζόμουν θάρος για να
αντιμετωπίσω την φτήνια των ανθρώπων γύρο μου

Από παιδί χανόσουνα στα βάθη και στα ύψη
ποιο άστρο τα κανόνισε βροχή να μη σου λείψει.
Κι έφευγες πάντα βιαστικά σα να σε κυνηγούνε
εκείνα που περάσανε κι εκείνα που θα ‘ρθούνε.

Πάρε τη ζωή στα δυό σου χέρια
τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια
θα ‘φευγαν τα σύννεφα φαντάσου
αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου.

Πουλί σε δέντρο αρχοντικό παλιό τραγούδι λέει
αυτός που όλα τα ‘χασε ματώνει μα δεν κλαίει.
Αν δε φυσήξει ο άνεμος το φύλλο δε σαλεύει
αν δε θυμώσει η θάλασσα το κύμα δε χορεύει.