Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Κοντεύει 12

Σε λίγο μια ακόμα μέρα θα έχει περάσει, ένα ακόμα Σάββατο,

Αυτά τα αχώνευτα Σάββατα των πολλών, των πολλών που δεν μπορώ να τους καταλάβω πλέον.

Πως είναι δυνατών όλος αυτός ο “ λαός “ που κυκλοφορεί κάθε Σάββατο βράδυ εκεί έξω να είναι τόσο χαρούμενος και τόσο ευδιάθετος πάντα;;;;; μα καλά ρε πουστη μου εγώ σε άλλη εποχή ζω ;; σε άλλον πλανήτη ;;;
Μόδα το G700, μα κανένας δεν έπιασε τον παλμό τις κοινωνίας , εκεί θα έβλεπε την γενιά των 10 τους G10 τους ανθρώπους που κάθε πρωί μπορούν να καβαντζόνουν από την σύνταξη της μαμάς η του μπαμπά 10 ευρώ για να βγάζουν την μέρα.

1 καφές 3,5euro

1 πακέτο τσιγάρα 3,0euro

1 αθλητική εφημερίδα 1,0euro

Σύνολο 7,5euro από τα 10euro μένουν ρέστα 2,5euro .

2.5 * 7 = 17.5euro + 10euro (εκείνης της μέρας)

Νατα τα 27,,5e για την έξοδο του Σαββάτου….. ντύνονται στολίζονται (με το κουστουμάκι που είχαν πάρει πρόπερσι για τον γάμο της ξαδέρφης της Μαριγούλας)
Και κυκλοφορούν με ένα χαμόγελο,,, με μια άγνοια κίνδυνου, με αυτήν την αβάσταχτη ελαφρότητα της ανευθυνότητας τους, με όσα συνεπάγεται ένας άνθρωπος χωρίς ιδανικά, χωρίς όνειρα, χωρίς ΘΕΛΩ, χωρίς έστω αυτόν τον λίγο καπιταλισμό που κρύβουμε όλοι μέσα μας, που στην συγκεκριμένη περίπτωση όσο ιδεολογικά αντίθετο και αν με βρίσκει, όσο και αν δεν των πάω, καλό θα έκανε….
Μαγκιά του G700 που φωνάζει και γκρινιάζει , δίκιο έχει, έχω υπάρξει και G700 και G600 και G450.
Καμαρώνω, όχι γιατί έσκυβα τα κεφάλι μου και έπαιρνα αυτά που μου έδιναν, όχι γιατί δεν ρίσκαρα να αγωνιστώ και να διεκδικήσω αυτά που άξιζα, καμαρώνω γιατί δεν ήμουν και δεν θα γίνω ποτέ G10 αυτήν την καινούργια κατηγορία, αυτήν που κανένας τους δεν έχει τα κότσια να παραδεχτεί, να παραδεχτεί πως είναι αργόσχολος και ο βασικός καταναλωτής του γονικού εισοδήματος.

Είναι ήδη 12
Και δεν ξέρω αν έκανα καλά που δεν βολεύτηκα, δεν ξέρω, δεν ξέρω γιατί ακόμα δουλεύω…..

ψηλά τον πήχη έβαλα
μα με την τσέπη άδεια
κάτω με πήρε η βόλτα μου
και ξώφαλτσα τα σκάγια

βάρκα που έχει ένα κουπί
δρόμο στραβό θα πάρει
αν όμως τρίξουν κι οι αρμοί
ποιος κλαίει το βαρκάρη

με δανεικά ιδανικά
χοροί πώς να κρατήσουν
κι τόκοι προπονήθηκαν
ρεκόρ να καταρρίψουν

θα την πληρώνω μια ζωή
την απρονοησιά μου
αν δεν κατέβουν τα μυαλά
από τα κάγκελα μου

λέω να βάλω ενέχυρο
τη γυάλα και το ψάρι
για να ξεθάψω τ' όνειρο
θέλει κασμά και φτυάρι