Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Άχρηστοι δακρυγόνοι αδένες , δεν παράγουν τίποτα χρήσιμο σαν τα λεμφοκύτταρα από τους λεμφαδένες η τις ορμόνες από τoν θυρεοειδή ένα ακόμα σετ αδένων που θα έπρεπε να μπορούν να αφαιρεθούν σαν τις αμυγδαλές .
Ένα ακόμα σετ αδένων που μονό προβλήματα δημιουργεί…

Υπάρχουν πολλών ειδών δάκρυα.
-Τα δάκρυα ενός κουρασμένου ματιού έτοιμου να ξεραθεί από το ξενύχτη, και κάθε δάκρυ είναι βάλσαμο, λιπαντικό για την μηχανή.
-Τα δάκρυα του μηχανόβιου , τα δάκρυα που εμφανίζονται κάθε φορά που ένα μικρό έντομο έχει το θράσος να εισβάλει στο μάτι με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
-Τα δάκρυα του γ@μημ$ν0υ εγωισμού, τα δάκρυα όταν νιώθεις πως είσαι φτηνός, όταν δεν το αντέχει το πετσί σου να βρεθεί άνθρωπος που να σου αποδείξει πως έχεις άδικο , να σου αποδείξει για πρώτη φορά στην ζωή σου πως είσαι λίγος, να σου γκρεμίσει για πρώτη φορά την εικόνα που μόνος είχες χτίσει για τον εαυτό σου εγωκεντρικό πλάσμα .
-Τα κροκοδείλια δάκρυα, τα δάκρυα που μερικοί “χαρισματικοί” άνθρωποι έχουν την δυνατότητα να τα απελευθερώσουν όταν δουν πως έχουν στερέψει από επιχειρήματα για να σε πείσουν να κάνεις αυτό που εκείνοι θέλουν η ακόμα χειρότερα να σε πείσουν πως έχουν ευαισθησίες.
-Yπάρχουν και τα απλά, αγνά δάκρυα , που δεν πηγάζουν από εκεί ψηλά από τα μάτια, ξεκινάμε την διαδρομή τους από τα βάθη της ψυχής ,δεν μπορείς να τα ελέγξεις ,δεν μπορείς να τα προκαλέσεις . Δεν μπορείς να τα σταματήσεις ,η χειρότερη “ράτσα” δακρύων , μόνο κακό φέρνει, κατεβάζει άμυνες, σε κάνει ανίσχυρο, μικρό και αδύναμο σαν 3χρονο παιδάκι.
Παράδοξο είναι πως κάτι που σε κάνει τόσο αδύναμο κρύβει τόση δύναμη, είναι ικανά αυτά τα δάκρυα να λιώσουν κάθε είδους πάγου, να κάνουν τρύπες στην γη , να συνθλίψουν πέτρες, να λυγίσουν το πιο καλά σφυρηλατημένο μέταλλο, υπάρχουν όμως και καρδιές τόσο παγωμένες που οι πάγοι τους δεν θα λιώσουν ποτέ.
Το κακό είναι πως όλοι τα βλέπουν αυτά ”Τα δάκρυα όταν πέφτουνε, πες μου ποιος δεν το (βλέπει) ξέρεi “. Άλλοι τα εκτιμάνε και άλλοι γελάνε , εκεί μετράς εχθρούς και συμμάχους.

Τα δάκρυα όταν πέφτουνε
-πες μου ποιος δεν το ξέρει-
τρύπες ανοίγουνε στη γη
κρυστάλλινοι αρουραίοι.

Κάνουν την πέτρα κόσκινο
-πες μου αν δεν είναι αλήθεια-
και χάνονται στα τρίσβαθα
στην πορφυρένια ψίχα.

Ούτε τριγμός, ούτε λυγμός
-πες μου πού είναι το ψέμα-
ούτε βαριά πατήματα
στο δρόμο για τα ξένα.

Μόνο σιωπή ασάλευτη,
-πες μου τί δεν ταιριάζει-
τα παιδικά μας όνειρα
κι ο χρόνος που κοχλάζει.

Υγ: Ούτε τριγμός , ούτε λυγμός, πες μου πού είναι το ψέμα;;;; σε ρωτάω;;;; πεσμου που είναι το ψέμα;;;;; πεσμου πιο είναι το ψέμα;;;; καλυτέρα να μην μάθω ποτέ…

Υγ2: το παρών ιστολόγιο θα ενημερώνεται με κονσέρβα κειμενάκια που γράφτηκαν σήμερα , είχα έμπνευση απ’οτι φαίνετε .Το επόμενο ζωντανό κειμενάκι θα είναι εκείνη την μέρα που κάθε χρόνο προσπαθώ να αποφύγω … στις 18/11