Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Είσαι εσύ που πάντα έλεγες πως θα σε βαρεθώ.

Είσαι εσύ που πάντα απορούσες τι να ζητώ εγώ μαζί σου

Είσαι εσύ που πίστευες ότι είμαστε άλλοι κόσμοι , εγω με τα βιβλία μου και με τις αλλοπρόσαλλες μουσικές μου.

Είσαι εσύ που πάντα πίστευες ότι σαγαπουσα τόσο , τόσο που δεν θα μπορούσα να σου κάνω κακό και όμως να που εγώ τα κατάφερα …

Είσαι εσύ που επέλεγες και έθετες όρους

Είσαι εσύ που έδινες όμως φώς στην ζωή μου

Είσαι εσύ που με ένα σου βλέμμα μπορείς τα θαύματα να πεις

Είσαι εσύ που ήρθες την άνοιξη και φεύγοντας άφησες χειμωνιά , χειμωνιά σαν και αυτήν στις ιστορίες του Stephen king

Είσαι εσύ που σήμερα δεν μπορώ στα μάτια να σε κοιτάω

Είσαι εσύ που στους στίχους των τραγουδιών σου δεν έχω τίποτα να πω. Ποιος εγώ που πάντα είχα μια εξυπνάδα πρόχειρη για να σου αντιμιλήσω , να γκρεμίσω τα λογικά επιχειρήματα σου που μας κρατούσαν μακριά ,

Εγώ που πάντα έβρισκα μια λύση και τώρα δεν βρίσκω κάτι ακριβό ποια να σου δώσω , μόνο αυτό που κυνηγά το άρρωστο μυαλό μου , έτσι και αλλιώς δεν ήταν και δεν θα ναι δικό μου !

στη λάθος μοιρασιά,τα χέρια τείνουμε άγκιστρα,
τα χέρια που θεριέψαννα ψηλαφίσουν μια στιγμή
τη φύτρα που δεν δρέψαν.

Όλη η πορεία μας μια λάθος μοιρασιά μια χαμένη παρτίδα με νικητές τους θεατές , ήλιος κόκκινος στην γρίλια και δεν μου έκατσε η μπίλια !

Είμαι εδώ με επιστολές ατέλειωτες , όλες μαζεμένες κουβάρι στον κάδο , όλα μαζί στον τενεκέ μαζί με τα αποτσίγαρα , τα άδεια πακέτα με τα άτιμα τετράγωνα μπουκάλια του jack daniels .

Είμαι εδώ και ακόμα δεν μπορώ κάτι να βρω να σου απαντήσω στους στίχους του Μάνου . ναι εγώ προσπάθησα να καταστρέψω το τσίρκο της ζωής σου .

Εγώ που ποτέ δεν κατάλαβα πως μέσα σε αυτό το τσίρκο είχα την θέση μου και εγώ ,

Είμαι εδώ , εδώ που ήμουν πάντα μόνο που ποια όσα και να θέλω από την ζωή , τα πάντα και άλλο τόσο , δεν βρίσκω κάτι ακριβό ποια να σου δώσω !

Με όσα βρήκα φυλαχτά
πάνω σου περασμένα
με τόσες κρύες θάλασσες
τα μάτια σου πλεγμένα.

Θέλω να πάρω πάνω μου
όλη τους την ευθύνη
για όσα χρόνια είδανε
να φεύγουνε σα σμήνη.

Θυμάσαι όλες τις βραδιές
που μοιάζαν μεσημέρια
και ιστορίες που έζησες
και σου 'μειναν στα χέρια.

Για κάτι δράκους που παλιά
τρώγαν φιλιά να ζήσουν
και για του χρόνου τα σκυλιά
που όλους θα μας νικήσουν.

Και 'γω που θέλω απ' τη ζωή
τα πάντα κι άλλο τόσο
δε βρίσκω κάτι ακριβό
τώρα πια να σου δώσω.

Μόνο αυτό που κυνηγά
το άρρωστο μυαλό μου
έτσι κι αλλιώς δεν ήτανε
και δε θα 'ναι δικό μου.