Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

ποτέ δεν τα κατάφερα να γράψω κάτι να κάνει ρήμα, ποτέ δεν μπόρεσα να γίνω λίγο λυρικός, ίσως πάντα ήξερα οτι ποτέ δεν θα μπορέσω ούτε καν να αγγίξω στο ελάχιστο κάποιον απο τους στιχουργούς που πάντα αγάπαγα....
τώρα όμως κάποιες λέξεις που με βασανίζουν εδώ και δύο 24ωρα άρχισαν να μοιάζουν , άρχισαν να κάνουν ρήμα
δεν είναι οτι το μυαλό μου τις έκανε να μοιάζουν ρήμα αλλα η δύναμη του προβλήματος,
παράξενη φύση ο συγκεκριμένος blogger , γράφει μόνο αν κάτι τον βασανίζει και αυτή η τυραννία είναι τέχνη !
λίγες λέξεις λοιπόν για μία φίλη που βασανίζεται και δάυτην , που βασανίζονταν απο μικρό παιδί αλλα τελικά η μοίρα της είχε και αλλο , ναί αυτήν η μοίρα που αθίγγανοι μυρίζουν στις παλάμες...
λίγες λέξεις , σκόρπια λόγια με την ευχή να την δώ να χαμογελάει ξανά , να λάμπουν τα μάτια της όπως τόσο καλά ήξεραν να κάνουν , λές και το ηλιακό σύστημα που έκρυβαν μέσα τους δεν έλεγε να γεράσει !

Θέλω να γράψω μα δεν μπορώ ,δεν είναι εσύ δεν είναι εγω.

Είναι ότι σ’ακολουθει σε κυνηγάει από παιδί .

Σαν της ζωής σου την γραμμή της παλάμης χάραγμα βάθη .

Ποιος να μπορέσει να σταθεί , να είναι εκει να μην χαθεί

μια ευχή λοιπόν , να επιστρέψει το φώς και ας μήν το δώ ποτέ ξανά ,απλά να ξέρω οτι είναι εκεί !