Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Μετά σου το παν, νομίζω, προσηνές με μειδιά,
στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά.
Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά
απ’ εκείνα που πιέζουν την ερώσαν μου καρδιά
και στα χείλη μου ορμούνε με μια μόνη σου ματιά.
Μη με ομιλής αν θέλης, μη με πης γοητευτικά
λόγια αγάπης και λατρείας. Φθάνει να ’σαι εδώ κοντά,
να σε λέγω πως σε θέλω, να σ’ εγγίζω, την δροσιά
του πρωινού που αναπνέεις ν’ αναπνέω· κι αν και αυτά
υπερβολικά τα βρίσκης, να σε βλέπω μοναχά!

Έπος Kαρδίας
Κ.Π. Καβάφης

"στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά."
μάτια μου μάτια μου
λιμνοθάλασσες καθρέφτες
να περνάς να κοιτάς
και να βλέπεις ποιοι είν' οι φταίχτες

"Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά
απ’ εκείνα που πιέζουν την ερώσαν μου καρδιά
και στα χείλη μου ορμούνε με μια μόνη σου ματιά."

Κάθε εικόνα που περνά , κάθε σκέψη που έρχεται , κάθε συναίσθημα που με διαπερνά , κάθε νέα εμπειρία που βιώνω, κάθε μέρα , κάθε ώρα , κάθε δευτερόλεπτο… σε ψάχνω διπλά μου να μοιραστώ όλα δάυτα..
Σε αναζητώ σαν μανιασμένος να σου πω όλα εκείνα που δεν πρόφτασα , να σου δείξω όλα εκείνα που δεν μου επέτρεψαν οι καταστάσεις.

"Μη με ομιλής αν θέλης, μη με πης γοητευτικά
λόγια αγάπης και λατρείας. Φθάνει να ’σαι εδώ κοντά,
να σε λέγω πως σε θέλω, να σ’ εγγίζω, την δροσιά
του πρωινού που αναπνέεις ν’ αναπνέω."

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ότι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Πως φτάσαμε στα ανείπωτα ; πως φτάσαμε να είμαστε 2 άγνωστοι μέσα στο πλήθος ; πως καταφέραμε η σχέση μας να περιορίζεται μονό στο επαγγελματικό κομμάτι και στην ανταλλαγή κωλόχαρτων; Πως φτάσαμε να μην θέλουμε να μιλάμε ; και όταν μιλάμε να είμαστε αναγκασμένοι να καταπιέζουμε και οι δυο οτιδήποτε μας βγαίνει που ξεπερνά τους όρους που μονοί μας θέσαμε;;; γλυκιά μου μην χαθείς!!!

"κι αν και αυτά υπερβολικά τα βρίσκης, να σε βλέπω μοναχά!"

Πόση δύναμη θέλει η παραδοχή του ότι δεν μπορείς να έχεις κάτι άλλο και σου είναι πλέον αρκετό μονό να την βλέπεις ποσό μεγάλο ψυχικό σθένος να μπορείς να την αντικρίζεις να την βλέπεις να παίρνει μπροστά σου και να μην μπορείς να εκφράσεις όλα εκείνα που πνίγεις μέσα σου. Ποσό σκληρή η λέξη φιλιά ..Μέσα από αυτό το σημερινό παραλήρημα στίχων από των Καβάφη και των τραγουδιών μου μονό ένα θεωρώ άξιο να κλίσει αυτό το post , μονό ένα θεωρώ άξιο να εκφράσει όλη μου την ψυχή ….. κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή Θέλω ένα όνειρο μονάχα!!!