Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Αυτές οι κοινωνικές εκδηλώσεις που πέφτουν πάντα ΣΚ είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον καθένα μας.

Πρέπει να ντυθείς ευπρεπώς, να ξυριστείς να, να, να, να χίλια δύο πράγματα και το χειρότερο όλων να φορέσεις εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο .

Πάς και σε περιμένει ο τύπος στην είσοδο με ύφος χιλίων καρδιναλίων να σε συνοδέψει στο τραπέζι σου, και αυτός ψεύτικα χαμογελάει και αυτός δεν το κάνει γιατί σε συμπάθησε.

Σε πάει λοιπόν και ακόμα και αυτό το κάνει λάθος , σε βάζει εκεί που δεν πρέπει , σε βάζει απέναντι της !

Την κοίταγα για ώρα , μα γιατί να πρέπει να τις μοιάζει τόσο , ίδια μαλλιά , ίδιο βλέμμα ίδιο χαμόγελο , ακόμα και οι κινήσεις της παρόμοιες , ο τρόπος που ξίνιζε όταν τις έλεγαν κάτι ήταν πραγματικά εντυπωσιακά ίδιος .

Δεν ήταν όμως εκείνη , σίγουρα δεν ήταν ,της έλειπε η φωτιά από το βλέμμα δεν είχε εκείνο το θείο άγγιγμα που είχε εκείνη, δεν είχε αυτό το θείο δώρο , αυτό το κάτι που την έκανε μοναδική !

ΥΓ: νομίζω ότι είναι η πρώτη ανάρτηση χωρίς άσμα, δεν ξέρω γιατί δεν μπόρεσα κάτι να βρώ ,σίγουρα δεν ξεκίνησε η ανάρτηση εμπνευσμένη από τραγούδι όπως συμβαίνει πάντα, αλλα τελικά είναι τόσο απλό, μάλλον δεν υπάρχει τραγούδι να της μοιάζει , δεν χωράει σε λίγους στίχους !

Σημείωση: γραμμένο εδώ και 2+ μήνες απλά μιας και νιώθω σιγά σιγά να στερέυω απο ιδέες ,ξεσηκώνω παλιά κειμανάκια !