Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Ποσό μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος . ποσά μπορεί να βαστάξει στο βωμό τον χαζών συναισθημάτων που όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί ονομάζουμε “ερώτα”
Ποσά μπορεί να καταπιεί και να κάνει πως δεν τα βλέπει και πως δεν υπάρχουν;
Ποσό μπορεί να κρατήσει κόντρα στα πάντα;
Ποσό μπορεί να καταπνίξει τον άμετρο εγωισμό του και να πάει γνωρίζοντας πως η όλη κατάσταση τον φθείρει;
Ποσό απέχει το είμαι έτοιμος να κάνω τα πάντα από το δεν θέλω να ξέρω καν αν υπάρχεις;;
Ποσό απέχει η αγάπη από το μίσος;;;;

Σα τσιγάρο σε απόλαυσα, ρούφηξα με πάθος κάθε τζούρα που μου επέτρεπες να κάνω
αλλά τώρα τέλειωσες και μου έκαψες τα χείλη . με στιγμάτισες με σημάδεψες . τις πληγές που άφησες επάνω θα τις χαζεύω για καιρό μπροστά στον καθρέφτη μου . θα μου δώσουν το καλύτερο μάθημα γιατί δεν πρέπει να σε ξαναβάλω στα χείλη μου .

Το ξέρω θα ξυπνήσεις από το βαρβιτουρικό κώμα που έχεις ρίξει όλο σου το είναι, θα έρθει εκείνη η μέρα δεν θα αργήσει, θα αναλογιστείς δεν είμαι όλα αυτά που το έπαιξα για να με σώσω, θα κοιταχτείς και θα πεις “ δεν είμαι πια εγώ “ προς θεού μην αναλογιστείς έμενα δεν θα μπορώ να σε πονέσω πια , μην αναλογιστείς ποσό άλλαξες θα υποφέρεις.

Οι δίκες μου αντοχές κάπου εδώ τελειώνουν, τελειώνουν μαζί με όλα όσα πίστεψα πως σου χάρισα .
Μπορεί να μην ήταν τίποτα αλλά στο θολωμένο μου μυαλό ήταν ότι είχα . ότι είχα και δεν είχα . ακόμα και στα καλά μου την αχαριστία δεν την ανέχομαι, όχι τώρα που είμαι παροπλισμένος σαν αστακός, όχι τώρα που ότι με αγγίζει κινδυνεύει να κοπεί από όλες τις αιχμηρές προεξοχές τις ψυχής μου!!

Να είσαι καλά και κάποια στιγμή να επιστρέψεις σε αυτά που είσαι και να το κάνεις μονό για σένα..για κανέναν άλλον .. σε πρόδωσαν πόλοι αλλά δεν είναι όλο το ανθρώπινο είδος σκάρτο!

Θα προσπαθήσω να περάσω από τα χρόνια
σαν μια ιδέα που περνάει απ' το μυαλό
και σαν τσιγάρο που θα σβήσει σε μπαλόνια
θα πέσω πάνω στης ζωής μου το σκοπό

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου

Θα προσπαθήσω να περάσω απ' τα χρόνια
όπως περνάει απ' το δρόμο ένα παιδί
φάλτσα σφυρίζοντας και με λυτά κορδόνια
θα φτάσω απέναντι να κλείσω τη γιορτή

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου