Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Εδώ και 15 μέρες προσπαθώ να ξεπεράσω το σοκ και να γράψω αυτό το κείμενο. Νομίζω πως πλέον μπορώ να γράψω χωρίς να με πνιγεί ο θυμός τις χαζής αίσθησης της δικαιοσύνης που με διακατέχει . Δίλλημα βεβαία ακόμα υπάρχει και ήταν ο τίτλος .
Για μια χούφτα δολάρια ; Για τριάντα αργύρια ; ή ακόμα χειρότερα την πραγματικότητα ; για ένα ευρώ ;
Για ένα ευρώ λοιπόν , φόνος για ένα ευρώ , γελάτε ; με θεωρείτε υπερβολικό ; γλαφυρό ; μπα μην προτρέχετε , τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι.
Επαρχιακή πόλη της Θεσσαλίας , λαϊκή αγορά , πλανόδιος μικροπωλητής και παραγωγός ξαπολάει τα τελευταία καρπούζια τις season , ένα ευρώ το κομμάτι .
Επαρχιακή πόλη της Θεσσαλίας , λαϊκή αγορά , πλανόδιος μικροπωλητής αθίγγανος πάει να αγοράσει ένα καρπούζι , επιστρέφει στην βάση του και με θλίψει βλέπει πως είναι χαλασμένο , όποτε πάει να ζητήσει τον λόγω και το ευρώ του πίσω .
Οι λεπτομερείς είναι περιττές , διαπληκτισμός , λεκτικός στην αρχή , και ακόλουθη συνέχεια ώσπου το άψυχο σώμα πέφτει στο έδαφος . δεν θέλω να μιλήσω για τα “γιατί ”και τα ”πως”.
Κάθομαι απλά και σκέφτομαι πως είναι δυνατόν για ένα ευρώ να γίνεται φόνος , κάθομαι και σκέφτομαι και ρίχνω ευθύνες και στο θύμα και στον θύτη , άλλωστε πάντα έτσι είναι και οι δυο έχουν ευθύνες δολοφόνος χωρίς λόγω δεν υπάρχει , ούτε και δολοφονημένος που να είναι εντελώς αθώος . κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μυαλό μπορεί να κουβαλούσε ο τύπος που πήγε και σκότωσε έναν συνάνθρωπο του για ένα ευρώ , κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μυαλό μπορεί να κουβαλούσε ο μακαρίτης που έκατσε και τα έβαλε , έβρισε , έθιξε τον θύτη αντί να του επιστρέψει αυτό που θεωρητικά δικαιούνταν. Κάθομαι και σκέφτομαι πόσους φόνους έπρεπε να κάνει ο καθένας μας με αυτήν την λογική . κάθομαι και σκέφτομαι ότι έπρεπε να σκοτώσω όλο το προσωπικό των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας βάση των λογαριασμών που πληρώνω . κάθομαι και σκέφτομαι μήπως είμαι εγώ ο παράφρον που σπαταλάει τόσο απλόχερα αυτά για τα οποία κάποιοι άλλοι κάνουν φόνο.
Όχι ρε πούστη μου κανένας μας δεν είναι τρελός. Ούτε εγώ ούτε κανένας που θα έριχνε μια μούντζα και θα έφευγε . απλά όλοι πρέπει να μάθουμε τα όρια μας και τα μετρά μας , πρέπει πριν κάνουμε το παραμικρό “έγκλημα” εναντίον κάποιου ανθρώπου να το καλοσκεφτούμε , και έγκλημα είναι ακόμα και να θίξεις κάποιον, να βρίσεις , να χτυπήσεις , να ειρωνευτείς .

Τραγουδάκι πρόχειρο για την περίσταση δεν είχα . στο μυαλό μου όμως ήρθε αντί για ένα ευρώ …….μια δραχμή …..

Πιάνω να ζωγραφίσω
τα παιδιά μες στην πλατεία
σα να 'ταν όπως πρώτα
κι όπως θά 'θελα

Mα όλα αλλάζουν
και το χέρι μου αρπάζουν
αλλάξανε τα χρώματα
τα λόγια και τα στόματα.
Tα μάτια μείναν ίδια
στα φώτα στα παιχνίδια.

Kάνω να ζωγραφίσω το φεγγάρι που γυρίζει
ζεστό και σκονισμένο από ταξίδι μακρινό
τα μάτια μου θολώνουν, κι ο αέρας π' αρμενίζει
μου λέει τραγούδι ξένο, τραγούδι αλλοπαρμένο.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Kάνω ν' αποφασίσω σκαλοπάτι να πατήσω
θολές και σκονισμένες μνήμες μου ζωντανές.
θεριά μου διψασμένα με κορμιά παραδεισένια
το δρόμο σας κοιτάζω ξυπνάω κι ανατριχιάζω.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;