Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

360klm ένας δρόμος.

360klm μια αλήθεια στο τέλος του δρόμου.

360klm μια αλήθεια που καθορίσει την ζωή του.

360klm προς την εξιλέωση.

360klm μακριά από το να πετάξει από πάνω του όλο τον πόνο.

Ο Δημήτρης είναι ένας συμφοιτητής δεν τον ήξερα ποτέ καλά . νομίζω πως ποτέ δεν είχα σταμπάρει την φυσιογνωμία του. Πρόσφατα στην προηγούμενη εξεταστική εγώ ως τουρίστας εκείνος ως αγχωμένο φοιτητόπαιδο που ήθελε ελάχιστα μαθήματα για να πάρει πτυχίο συναντηθήκαμε σε μια κοινή παρέα.
Απίστευτος τύπος απίστευτη αίσθηση του χιούμορ μπορούσε να σκορπά άνετα γέλιο και να γίνεται το επίκεντρο της παρέας. Από την πρώτη στιγμή είδα ζωγραφισμένη στα μάτια μου μια « τέλεια επικαλυπτόμενη» μελαγχολία .
Ο χρόνος κύλησε ήμασταν πατριωτάκια είχαμε κοινά σημεία άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα το χτίσιμο μιας δυνατής φιλίας . Από την πρώτη στιγμή ήθελα να μάθω τι προκαλούσε αυτήν την μελαγχολία στην ψυχή του. Δεν τον ρώτησα ήξερα πως όταν νιώσει άνετα θα μου πει μονός, θα ξεκλειδώσει την ψυχή του και θα αφήσει το ποτάμι των σκέψεων να εκβάλει στις όχθες τις πληγές του.
Έτσι έγινε και χτύπησε διάνα ο κερατάς . έπασχε εδώ και 2 χρονιά από την γνωστή μαύρη ασθένεια που και εγώ την είχα πληρώσει τόσο πολλή. Η μεγαλύτερη τιμή που μου είχε κάνει ποτέ άνθρωπος. Διπλά του χιλιάδες γνωστή και φίλοι και αυτός επέλεξε έμενα. Επέλεξε έμενα και μου ζήτησε να μην δείξω οίκτο . έτσι έγινε το συναίσθημα του οίκτου δεν πέρασε ποτέ από μέσα μου . υπήρχε πάντα ένας απίστευτος θαυμασμός προς το πρόσωπο του, για την δύναμη που είχε επίδειξη και είχε παλέψει άνισα με αυτό που του κατάτρωγε τα σωθικά. Είχε νικήσει και ήταν περήφανος ήταν παλικάρι. Οι μέρες κύλησαν σαν τον νερό πάντα στο μυαλό του καρφωμένο το τέλος Αύγουστου που έπρεπε να πάει για τις εξετάσεις . απέφευγε πάντα να μιλάει για αυτό το θέμα και απέφευγα και εγώ . η αποφράδα μέρα έφτασε, δείχνε χαλαρός ήρεμος του πρότεινα να τον συνοδεύω να τον στηρίξω να του προσφέρω λίγη από την στοργή που δεν του είχαν δείξει η ως τώρα φίλοι του.
Για ακόμα μια φορά διάλεξε να πάει σχεδόν μονός δεν είχε ανάγκη ρε ο Μήτσος κανέναν ήταν πολύ δυνατός άνθρωπος δεν λύγιζε με τίποτα!!!
Έμεινα μονός πίσω να ανησυχώ να νοιάζομαι για το καινούργιο φιλαράκι μου.
Προσπαθούσα να μιλάω κάθε 5 λεπτά μαζί του να μαθαίνω πως πηγαίνει , πως εξελίσσονταν τα πράγματα , μέσα στον πανικό μου ξέχασα πως με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να είσαι τόσο κάλος. Δεν το αντέχουν το θεωρούν βάρος , ένιωσα γελοίος όταν άκουσα «έλα ρε μαλακά έλεος μην είσαι τόσο υπερπροστατευτικός »
Κατάλαβα πως την αγάπη μου την αντιλήφθητε ως οίκτο .
Πλέον με έχει απομακρύνει από φίλο εκείνο το ξενύχτη ήταν αρκετό να τον κάνει να με ξεγράψει μια για πάντα.

Δεν μου δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να του πω :

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΤΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΩΔΕΙΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΜΕΝΟ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ . ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ . ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΑΤΟΥΣΑ ΩΠΟΣ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ. ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ. ΕΜΕΝΑ ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΝΟΥΣΕΣ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΖΩ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ. ΕΧΩ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ.ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΑΥΤΗΝ Η ΦΙΛΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΠΙΣΩ. ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΚΑ.ΣΕ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΣΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ ΜΗΤΣΑΡΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΚΑΡΤΟΙ. ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΩΣ ΤΩΡΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ @@ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΖΟΥΝ !!!!

Αυτό που μετράει είναι πως είναι καλά. Απαλλάχτηκε από τα πάντα . ακόμη και από τους χαζούς ανθρώπους που μερικές φορές γίνονται τόσο γλυκανάλατοι.

Τα δάχτυλά μου σαν κισσός τύλιξαν το τιμόνι·
η πέτρα του δαχτυλιδιού χάθηκε στο σκοτάδι.
Τα εκκλησάκια στις στροφές κουνάν λευκό μαντήλι
κι από τα μάτια τους κυλά το ταγκισμένο λάδι.

Πρώτα ο Καραβόμυλος, ύστερα η Στυλίδα
κι ύστερα την Ιεριχώ μπροστά στα μάτια μου είδα.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.

Έξω απ' τα τείχη, αγάλματα με στυλωμένα πόδια,
ο Νύσης δίνει στο Μηνά το μέτρημα του χρόνου.
Yψώνονται τα χάλκινα, βουλιάζουν τα διόδια,
χάνονται και τα ξωτικά, τα δόκανα του δρόμου.

Το άσπρο βαμβάκι που έριξε η τρέλα του αχθοφόρου,
Kρατάει το θόρυβο μακριά απ' τ' αυτιά του φθινοπώρου.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.