Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του
και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς
βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του

Άδεια η πόλη πού πήγαν όλοι

Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του
να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές
βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του
να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις

Δεν ξέρω ποσό σωστό είναι να καταδυναστεύεις ένα τόσο φανταστικό τραγούδι, δεν το έκανα για κακό απλά για όσους ίσως το προσέξατε αφαίρεσα οτιδήποτε ερωτικό είχε επάνω του. Δεν ήθελα να περάσω ένα ερωτικό μήνυμα σήμερα. Θέλω απλά να μιλήσω για τα βραδεία Σαββάτου.
Είναι Σάββατο βράδυ κάθομαι μπροστά στην παγωμένη οθόνη του υπολογιστή μου, μοναδική παρέα ο κύριος Haig και ο κύριος Davidoff. Δεν βγήκα απόψε έξω δεν ήταν ακριβώς επιλογή μου αλλά ήταν σχεδόν μονόδρομος. Είχα κανονίσει για απόψε να πεταχτώ στην γειτονική μου πόλη και να βρω μια καλή φίλη, θα περνούσαμε το βράδυ μας σε κάποιο ταβερνάκι με μπόλικο κρασάκι και αρκετή κουβεντούλα.
Το απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνων ήταν η Μαρία «Κωνσταντίνε μου δεν μπορώ να βρεθούμε απόψε, με πήραν τηλεφωνώ από το φροντιστήριο και μου φόρτωσαν ένα καρό δουλεία που πρέπει να έχω έτοιμη την δευτέρα, άμα θέλεις έλα αύριο το πρωί που θα κάνω διαλειμματάκι για κανένα καφέ, αλλιώς την τρίτη όπως κανονίσαμε για την συναυλία.»
Όποτε κάπου εκεί χαλούσαν τα σχεδία μου για το βράδυ Σαββάτου …. Αυτό το βράδυ Σαββάτου που τόσο έχω μισήσει. Εχω περάσει πολλά βράδια Σαββάτου έτσι , μονός , με λίγη μουσικούλα , αρκετά τσιγάρα , και μια απίστευτη μελαγχολία να πλανάτε στο δωμάτιο. Δεν ήταν πάντα επιλογή μου κάποτε ήμουν αναγκασμένος εκ των καταστάσεων να το κάνω, δεν μου επέτρεπαν παρά πολλή παράγοντες να διαλέξω μια διαφορετική λύση.
Πλέον τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά έχω την δυνατότητα να ζω όπως θέλω δεν με περιορίζουν πράγματα. Με περιορίζει μονό ο στραβός μου χαρακτήρας .
Το τηλεφωνώ μου χτύπησε το απόγευμα 3 φορές ήταν άνθρωποι που με θυμήθηκαν και με διάλεξαν για να τους κάνω παρέα απόψε . εγώ μπορούσα κάλλιστα να πάρω άλλους τόσους γνωστούς και να κανονίσω κάτι για απόψε.
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όμως για μένα όπως φαίνετε .. είμαι δύσκολος άνθρωπος δεν σπαταλάω εύκολα τον χρόνο μου σε ανιαρές παρέες με χαζές συζητήσεις . δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάει σε ένα μέρος με πολύ δυνατή μουσική , με όλη αυτήν την βαβούρα γύρω του. Σαν άνθρωπος είμαι απίστευτα κοινωνικός και έχω χιλιάδες γνωστούς ανθρώπους που μπορώ να κάνω παρέα μαζί τους , αλλά ελάχιστους φίλους , μάλλον όχι δεν είναι ελάχιστοι είναι αρκετοί απλά οι περισσότερη από δαύτους δεν είναι τόσο κοντά μου ώστε να μπορώ να τους φτάνω και να τους απολαμβάνω .
Ποσό δύσκολο είναι να καταφέρεις να βρεις ανθρώπους στα μετρά σου ρε γεμάτο;;;; και άμα δεν βρίσκεις τι να κάνεις ;;;;;; να συμβιβαστείς ;;;;;; να κυκλοφορείς με παρέες που απλά ξοδεύεις τον χρόνο σου ;;; να ξεγελάς ακόμα και τον εαυτό σου και να λες ναι περνώ καλά ;;;;;;; να προσποιείσαι πως διασκεδάζεις φορώντας εκείνο το χαζό πλατύ χαμόγελο;;;;; όχι δεν με έχει μάθει η μαμά μου να συμβιβάζομαι !!!! και την ευχαριστώ. θα μείνω ονειροπόλος και θα περιμένω …

ΥΓ: Κάποτε υπήρξε και ένας άνθρωπος εδώ τριγύρω που με καταλάβαινε και τον καταλάβαινα. Που μπορούσε να επικοινωνεί μαζί μου σε ένα διαφορετικό επίπεδο, κάθε συζήτηση ήταν μια νέα εμπειρία και το μονό που μας περιόριζε ήταν ο διαθέσιμος μας χρόνος. Εκείνος μάλλον συμβιβάστηκε, εγώ παρέμεινα. Δεν μετράει όμως μονό αυτό , πριν από αυτό με πούλησε φτηνά, με σπατάλησε και με έκαψε. Και εγώ αντί να του δώσω χρόνο να αναλογιστεί το τι γίνεται των τιμώρησα πολύ ακριβά …..