Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Κάπως έτσι φαίνεται να κυλάει η ζωή, Σάββατο βράδυ απόψε και πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο.
Έχω μέρες που σκέφτομαι να κάτσω κάτω και να γράψω , δεν τα κατάφερνα . Είμαι σίγουρος πως φταίει ότι μέσα μου έχουν ξεθυμάνει τα πάντα, δεν νιώθω πλέον αυτήν την πλημύρα συναισθημάτων , δεν υπάρχει πόνος , δεν υπάρχει χαρά , δεν κάνω όνειρα, δεν έβλεπα λόγω για να γράψω και δεν είχα και έμπνευση, άλλωστε τι έμπνευση να έχεις χωρίς όνειρα;;;;. όπως λέει και ο γνωστός πλέον φίλος Σωκράτης

“Στου δειλινού την άκρη, δε βλέπεις όνειρα
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα”

Κάπως έτσι νιώθω και σκέφτομαι, αφήνω όλο μου το είναι να ταξιδεύει σε όλα όσα έγιναν , άλλοτε χαμογελάω, άλλοτε πονάω , άλλοτε δακρύζω, άλλοτε νιώθω την κάρδια μου έτοιμη να σπάσει. Κάπως έτσι νιώθω και βλέπω ειδή μπροστά μου τα επόμενα , τα ζω τα επόμενα , την παγωμάρα, την αδιαφορία, την πλήρη αποκοπή από αυτόν τον ομφάλιο λώρο που με ταΐζε με τόσα δυνατά συναισθήματα .
Δυστυχώς για μένα δεν γεννήθηκα γαλίφης, είμαι αρκετά διπλωμάτης αλλά σε ότι αφορά θέματα που έχουν να κάνουν με δουλεία και με τον γενικότερα “κοινωνικό μου κύκλο”.
Έχω μια άποψη σε σχέση με τους ανθρώπους που είναι πολύ κοντά μου, πάντα να τους κάνω να νιώθουν ξεχωριστοί, να τους αναγνωρίζω τα πάντα, να τους κάνω να νιώθουν μοναδικοί. Το πρόβλημα στην υπόθεση είναι πως ως “μη γαλίφης” δεν έχω την δύναμη να το κάνω με όλους, δεν έχω την δύναμη να προσποιηθώ, για αυτό και επιλεγώ οι άνθρωποι που είναι διπλά μου να είναι όντος ξεχωριστοί και σε μένα να μένει μονό το εύκολο κομμάτι της παραδοχής των ιδιοτήτων τους.
Ως απλός κοινός θνητός ανθρώπους που καίγεται στης ανασφάλειες τους και στους συναισθηματισμούς του, που καίγεται στα λάθη και στα πάθη του , έτσι ακριβώς θέλω να με κάνουν να νιώθω και έμενα οι άνθρωποι που με πλαισιώνουν. Πάντα τους έβγαζα από την δύσκολη θέση να μου αναγνωρίσουν τα στραβά μου, γιατί ήδη τα ξέρω, τους τα έλεγα πριν αναγκαστούν να μου τα πούνε. Πάντα τους άφηνα μονό το εύκολο έργο να μου αναγνωρίσουν κάποια πράγματα αν όντος τα είχα, η αν όντος έκανα κάτι για αυτούς.
Είμαι στραβός, το ξέρω , είμαι ανάποδος , το γνωρίζω πιο καλά από όλους. Έχω ανάγκη για αναγνωρίσει, μαλακιά μου.
Τι γίνεται όμως όταν οι καταστάσεις σε κάνουν να νιώθεις τόσο λίγος ;;; τότε απλά φεύγεις για να σώσεις το τομάρι σου. Ε ναι λοιπόν αυτήν την φορά θα το βάλω και εγώ στα πόδια γιατί δεν αντέχω άλλο. Πείτε με δειλό, πείτε με θρασύδειλο, πείτε με ότι θέλετε . στην τελική όλοι αυτό κάνουν πάντα , το βάζουν στα πόδια, βαρέθηκα να διαφέρω. “μάζα” που τόσο σε μίσησα αρχίζω να σου έρχομαι, άνοιξε την αγκαλιά σου και υποδέξου με, άνοιξε την αγκαλιά σου και πες ένα ευχαριστώ σε αυτούς που με έκαναν να νιώσω “μάζα”

Όπως όλα τα post πρέπει να συνοδέψω και δαύτο με ένα τραγουδάκι, προσπάθησα πολύ σκληρά να βρω μια μελώδια να ντύσει αυτά που νιώθω, να το κάνω λάβαρο μου και να το τραγουδώ συνεχεία όπως έκανα ως τώρα, δεν τα κατάφερα. Έτσι το τραγουδάκι που ακόλουθη είναι ένα τραγουδάκι που σήμερα όλη μέρα με συνοδεύει και πάντα βρίσκεται μπροστά μου σε όποιον σταθμό και αν επιλεγώ.

Της παπαρούνας τον ανθό
Να μην τον εμυρίσεις
Γιατί σε μένα μάτια μου
Μια μέρα θα γυρίσεις

Να μου γυρέψεις τη φωτιά
Και του τρελού το χάδι
Πάντα ζητούσες τα φιλιά
Που αφήνουνε σημάδι

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι

Με διαβατάρικα πουλιά
Έρωτα να μην πιάνεις
Γιατί είναι διαβατάρικα
Και γρήγορα τα χάνεις

Και σου κουρσεύουν τη λαλιά
Κι ανάσα πια δεν έχεις
Κι όλο γυρίζεις το πρωί
Χάιδι να μου γυρεύεις

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι