Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Είναι πρώτη φορά που το κάνω. Πυρά το βάπτισμα του πυρός . χτύπησα έναν άνθρωπο που αγάπησα όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου. Τις πρόσφερα το δικαίωμα επιλογής να με αφήσει να φύγω ήσυχα να μην με γυρίσει πίσω αφού δεν μπορούσε να το στηρίξει .
Την περίμενα 2 μήνες στα χεριά άλλου και να μου μιλεί για ερώτα . εκείνος την πρόδωσε δεν ήταν ποτέ άλλωστε ο τύπος της . με έμενα έλεγε ονειροβατούσε . μου έδινε ελάχιστα ,ένα χάδι, ένα γλυκό μήνυμα . αποφάσισα πολλές φορές να φύγω να την αφήσω στην ζωούλα της . να την αφήσω με τον άνθρωπο που είχε επιλέξει να έχει στο πλευρό της .
Πάντα όμως φρόντιζε να με γυρίζει πίσω. Μου έλεγε πως δεν μπορεί να με χάσει είμαι τόσο διαφορετικός . και είμαι διαφορετικός ίσως να ήμουν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που δεν σκιάχτηκε την ασθένεια που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να τις ξαναχτυπούσε την πόρτα.
Εδώ και 20 μέρες ο άνθρωπος που ήταν εμπόδιο μεταξύ μας έφυγε . αποσύρθηκε την πρόδωσε και αυτός την πούλησε και την εγκατέλειψε. Έτρεξε στην αγκαλιά μου και ζήτησε στήριγμα άσχετα αν το είχαμε τελειώσει για πολλοστή φορά . φαίνονταν πως δεν θα ξαναείμασταν ποτέ μαζί αλλά με την χαζομάρα του, ο τύπος μου την χάριζε. Μου χάριζε επιτέλους το όνειρο μου.
Λέω όνειρο γιατί καμία από τις πάμπολλες γυναίκες που πέρασαν από την ζωή μου δεν ήταν σαν εκείνη. Και φοβάμαι ακόμα και τώρα πως καμία δεν θα είναι σαν αυτήν .
Τις τελευταίες μέρες τα πράγματα άρχιζαν να παγώνουν . δεν ήταν εκείνη, είχε πληγωθεί από τους πάντες και είχε γίνει πολύ σκληρή ακόμα και με μένα. Έμενα που τις πρόσφερα όλο μου το είναι χωρίς να πάρω ποτέ αντάλλαγμα .
Τις ζήτησα να το διαλύσουμε επιτέλους ειρηνικά. Να βρεθούμε κάπου να μιλήσουμε λίγο χωρίς άμυνες και χωρίς τουπέ, χωρίς ψέματα και προσωπεία .
Δεν το έκανε δεν με απελευθέρωνε μου έλεγε « δεν γουστάρω » είχε γίνει ένα με την χαζή ιδεολογία τον κενών φιλενάδων τις . προκειμένου να ξεφύγει από τις αληθινές της ευαισθησίες προτιμούσε να συζητάει για τις καινούργιες κουπ και για το τι φορούσε το τσόκαρο που περνούσε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Δεν ήταν αυτήν η κοπέλα που αγάπησα και ερωτεύτηκα.
Έχω 4 μέρες να κοιμηθώ και πάνω από πενήντα ώρες να φάω. Απόψε όμως τα πράγματα είναι αλλιώς θα πάω σπίτι μου ήρεμος απαλλαγμένος από εκείνη . οι τύψεις θα με βαραίνουν για πολύ καιρό . αλλά μονό για των σωματικό πόνο που της πρόσφερα . για τα πεπραγμένα μου δεν μετανιώνω . αν μετανιώσω θα είναι σαν να λέω πως δεν την αγάπησα ποτέ. Την αγάπησα πολύ, την αγάπησα τρέλα, την αγάπησα ολοκληρωτικά, και αυτήν με πήγαινε μπαλάκι από την αναισθησία στην αδιαφορία από την προδοσία στο φτηνό πούλημα. Έφτασα να θέλω να κάνω κακό στον εαυτό μου γιατί εκείνη ήταν αναίσθητη μαζί μου. Μου φόρτωνε κάθε μέρα ανύπαρκτες ευθύνες και εγώ της αποδεχόμουν για να μην τις επιτεθώ. Να μην την πικράνω να μην την στενοχωρήσω.
Όλα αυτά ως εδώ όμως αρκετά τις πρόσφερα την «Κεφαλή μου επί πινάκι » αρκετά την έκανα ΣΑΛΩΜΗ στην ζωή μου.
Αυτό είναι το κύκνειο άσμα της όλης ιστορίας την σκότωσα μπας και ξαναγεννηθεί, Μπας και γίνει αθάνατο πουλί και όχι το αγρίμι που ήταν τις τελευταίες μέρες .

Και όπως όλες οι συναυλίες έτσι και ετούτη θα τελειώσει με τον ίδιο σκοπό. Με το ίδιο τραγούδι. Το πρώτο τραγουδάκι που της τραγούδησα και το κάναμε ύμνο μας σε κάθε ωραία μας στιγμή

Είχα κρατήσει λάφυρο τ' όνειρο του χειμώνα
να μη με βρει η άνοιξη με χέρια αδειανά
κι απ' το παράθυρο μες τον δικό μου αιώνα
κοιτάζω με κατάνυξη τον ήλιο να περνά

Να σε δώ να ξυπνάς
να σε λούζει το φώς κι'ένας άγιος κρυφός
να τρυπώνει στη μέρα
δίχως να με ρωτάς
ν' ανασαίνεις φιλιά και γλυκά να μου λες
καλημέρα

Μέσα στον ύπνο μη χαθείς γιατί αν σε δει η σελήνη
θα κλέψει την αγκάλη σου για να 'χει συντροφιά
κι αν φέγγεις στο στερέωμα μονάχος του θα μείνει
ο ουρανός μου που διψά ν' αγγίξει τη στεριά