Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Σε κάποιο blog διάβασα το παρακάτω απόσπασμα:
«Ζητώ συγνώμη που φέρθηκα ανεύθυνα αλλά δεν είχα κακή πρόθεση, θα μου πεις πως όλοι οι εγκληματίες τα ίδια λένε..»
Παράξενη μέρα πολλά νευρά πολλές εσωτερικές αλλαγές αρκετά πισωγυρίσματα του μυαλό στα περασμένα και στα πεπραγμένα. Άλλοτε χαμογέλα ειρωνικά άλλοτε χαμογέλα μέσα από τα βάθη της ψυχής. ,άλλοτε δάκρυα για τις αδικίες και άλλοτε δάκρυα για την εκδίκηση. Άλλοτε πόνος σκληρός άλλοτε πόνος γλυκός που πηγάζει από την ομορφιά των συναισθημάτων άλλοτε πόνος που πηγάζει από τις τεράστιες πληγές που έχουν μείνει.
Όλοι οι εγκληματίες τα ιδία λένε αλλά μάλλον μετά τον φόνο κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ζήσει αυτό που έζησα εγώ χθες. Κανένας εγκληματίας δεν έχει εκ των πραγμάτων το δικαίωμα να απολογηθεί στο θύμα του γιατί είναι ειδή νεκρό. Ίσως όλες οι ψυχές αυτών των ανθρώπων να γαλήνευαν αν μπορούσαν να το έκανα ακριβώς όπως γαλήνεψε και η δίκια μου.
Κανένα έγκλημα δεν δικαιολογείτε αλλά μερικές φορές ίσως μπορείς να το αιτιολογήσεις πιο πιστικά.
Βάλσαμο η έκφραση «ναι , δίκιο έχεις » βάλσαμο η παραδοχή μερικών πραγμάτων. Θέλει μεγάλο κουράγιο να παραδεχτείς ότι έχεις κάνει λάθοι και λατρεύω τους ανθρώπους που το μπορούν γιατί ανάμεσα τους κατατάσσω και έμενα.
Γύρισα αργά σπίτι και ήμουν έτοιμος να πιάσω το πληκτρολόγιο και να γράψω αυτές τις αράδες . είδα όμως πως θα ήταν πιο όμορφο να τεστάρω την γαληνή μου, να δω αν ακόμα νιώθω εγκληματίας. Είχα πάρει ειδή κάποιες αποδείξεις πως δεν είμαι εγκληματίας η πιο τρανή από αυτές τις αποδείξεις το βλέμμα μου που κατάφερα να το υψώσω ξανά και να την κοιτάξω στα μάτια. Αλλά έμενε ακόμα μια που έπρεπε να δοκιμάσω. Αν θα μπορούσα να κοιμηθώ άνετα, χωρίς σκέψεις , χωρίς απωθημένα , χωρίς πράγματα που δεν πρόλαβα να πω , χωρίς όλες τις αμαρτίες του κόσμου πάνω μου φορτωμένες , χωρίς όλα αυτά που κάθε βράδυ ταξίδευαν τον λογισμό μου σε έναν λαβύρινθο, χωρίς όλα αυτά που έκαναν την συνείδηση μου να με τιμωρεί , χωρίς όλα αυτά που με εμπόδιζαν να κοιταχτώ στον καθρέφτη.
Ξάπλωσα λοιπόν έτοιμος για το γνώριμο σκηνικό. Ανοιχτό μπαλκονάκι σεντονάκι πάνω μου και το βλέμμα μου να περιμένει να δει τον ήλιο να βγαίνει από την ανατολή, να περιμένει στωικά για μια ακόμα λύτρωση και θάνατο μαζί που θα έφερνε ο «ήλιος ο αλάνης »
Όχι απόψε όμως …. Όχι άλλο βράδυ ξανά …. Το αεράκι που φύσηξε τράβηξε από πάνω μου μαζί με το κανονικό μου σεντόνι και ένα άλλο σεντόνι. Αυτό με τον πόνο και την καταχνιά.
Το μονό πράγμα που θυμάμαι τώρα είναι το ξυπνητήρι να χτύπα και να ξυπνάω με χαμόγελο.

Σε ευχαριστώ που ήρθες και γαλήνεψες πολλά πράγματα μικρό πουλί …

Κουίζ για δυνατούς λύτες

Ερώτηση : καλείστε ως άλλος “ Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ” να γράψετε επιτέλους των επιλόγου του παραμυθιού σας . επιλέξτε από τα τρία παρακάτω σενάρια το σωστό.

Α) κάπου εκεί σταμάτησαν να επικοινωνούν, όλα όσα είχαν συμβεί μεταξύ τους θεωρήθηκαν λίγα. Θεωρήθηκαν πλάνη. Ένα παιχνίδι που τέλειωσε.

Β)η μια λέξη έφερε την άλλη, η μια πράξη έφερε την άλλη , είχε καταντήσει κόντρα προσωπικοτήτων , είχαν σβήσει από καιρό όλα, απλά έμενε να δούμε ποιος θα έπαιρνε το ροζ φύλλο αγώνα . πρέπει να το πηρέ εκείνη. Εκείνος απλά πήγε και την χτύπησε δείχνοντας το ανύπαρκτο επίπεδο του……

Γ) ήταν βράδυ όπως όλα εκείνα τα μαγικά βραδεία μονό που εκείνα τα βραδεία βρίσκονταν για να χτίζου, να δημιουργούν, να αγαλλιάζει η ψυχή τους από την τρομερή αμφίδρομη επικοινωνία, να γεμίζει όλο τους το είναι από εκείνο το παιχνιδάκι των στίχων που πάντα ο άλλος είχε την δύναμη να το συνεχίσει. Αυτό το βράδυ ήταν διαφορετικό είχαν έρθει να μπαζώσουν τα χαλάσματα , είχαν έρθει γιατί το έχει απαιτήσει εκείνος. Ακόμα και αυτήν η τελευταία συνάντηση δεν ήταν το θέλω και των δυο. Την είδε να έρχεται προς το μέρος του, θαύμασε για μια ακόμα φορά την σιλουέτα της να σχίζει το σκοτάδι, ήταν κουμπωμένη, μαζεμένη, χωρίς όρεξη να μπει στην διαδικασία να μιλήσει, ήρθε απλά να τον ακούσει να τις λέει τις χαζές θεωρίες τους. Μίλησαν, ανέλαβαν τις ευθύνες τους, είχε αρχίσει να σπάει ο πάγος. Η ώρα πέρασε έπρεπε να φύγει, το σεβάστηκε τις είπε πολύ απλά “εγώ τους σπουδαίους ανθρώπους που πέρανε από την ζωή μου έτσι τους αφήνω να φύγουν, έτσι τους βγάζω από μέσα μου, με γλυκά με χαμογέλα” έσκυψε τις φίλησε τα μαλλιά άφησε ένα δάκρυ του να κύλιση πάνω της και έφυγε……..

Η επιλογή δική σας................

Τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια
τα ίδια απ' την αρχή
τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα
στο γενικά εσύ
στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα
νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι
χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες
ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια
λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω
τι να μου πεις κι εμένα
έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο
με ζάρια πειραγμένα
τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα
στο γενικά εσύ
στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα
νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι
χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες
ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια
λόγια ψεύτικα