Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Τρέχω για δουλείες, τρέχω όλη μέρα, τόσα καινούργια ξεκινήματα, τρέχω αλλά δεν με πειράζει, δεν με ενοχλεί που δεν έχω χρόνο για να πιω ούτε ένα καφέ.
Πάντα όριζα τις προτεραιότητες(έπρεπε εκ των καταστάσεων να είμαι ορθολογιστής) μου και τώρα η βασική προτεραιότητα μου είναι να μην απογοητεύσω επαγγελματικά εμένα και όσους ανθρώπους πιστεύουν σε μένα, όσους ανθρώπους πίστεψαν και με στήριξαν ( όχι δεν θα μιλήσω για την eurobank και την διαφήμιση της)
Μέσα στον πανικό και μεστην θολούρα του σκοτισμένου μου λογισμού, κάτι τράβηξε το βλέμμα μου σήμερα, κοντοστάθηκα, με ξάφνιασε, ήταν τόσο όμορφο, ήταν τόσο ξεχωριστό, δεν κολλούσε στο γκρίζο τοπίο, είχε ανθίσει βλέπεις, πηγαίνοντας κόντρα στους μετεωρολόγους , όσο και αν φωνάζουν πως ο χειμώνας δεν τέλειωσε ακόμα.
Σταμάτησα και έκοψα ένα κλωναράκι της, γυρνούσα στο μαγαζί και το χάζευα , σίγουρα αρκετή θα με πέρασαν για αλλοπαρμένο, έχω πάψει εδώ και καιρό να νοιάζομαι για τι ακριβώς με περνάνε αν και δεν “λέει” σε τόσο μικρή κοινωνία που ζω.
Τι σκέψεις μου ξύπνησε ένα κλωναράκι με 3 άνθους; πόσες φορές ξεγελάστηκα και εγώ σαν την μυγδαλιά; πόσες φορές άνθισα πριν σιγουρευτώ πως με περιμένει καλοκαίρι;; πόσες φορές η παγωνιά που ήρθε μου έκαψε τα άνθη και μαζί με αυτά, όλα τα όνειρα και όλες τις ελπίδες;;
Κάποτε σε κάθε βαρυχειμωνιά που έρχονταν στην ζωή μου έτριζα τα δόντια σε μένα …. “Δεν θα με αφήσω να μου ξανασυμβεί”, γινόμουν ακόμα πιο σκληρός ακόμα πιο απόμακρος…..
Όσο μεγαλώνω όμως πιάνω τα άκρα… σκληρός έξω, στιβαρός, αλύγιστος, και μέσα μου ακόμα πιο παΐδι, έτοιμο να τρέξει στην πλατεία, και αν όχι παΐδι σίγουρα έφηβος. Έτοιμος να πάρει 2 κουτάκια μπύρες, ένα ραδιοφωνάκι και να πάει να αράξει σε εκείνο το παρκάκι που πάντα πήγαινε.
Θα πάω κόντρα λοιπόν και θα ανθίσω ξανά, ότι και να λένε αυτοί που δήθεν ξέρουν, έτοιμος να απλώσω “λέλουδα” στην πρώτη λιακάδα……………

ΥΓ: νομίζω ότι ο Ορφέας Περίδης τα έγραψε πιο όμορφα από μένα και ο Μανώλης Λιδάκης τα τραγούδησε ακόμα πιο όμορφα…

Δίχως τον ήλιο δεν ανθίζω
δίχως το φως δεν χρωματίζω
και τ' όμορφο το καλοκαίρι
με βρήκε μόνο δίχως ταίρι.

Όλα τα χρώματα κι όλα τ' αρώματα
της γης θα τα ζητήσω
φως μου για να σε ντύσω.

Δίχως αγέρι δεν χορεύω
δίχως βροχή δε ζωντανεύω
μες στο χειμώνα εγώ γεννιέμαι
και σαν την μυγδαλιά γελιέμαι.

Δεν είμαι δέντρο λουλουδάκι
μήτε της μοναξιάς κλαράκι
στο χώμα ρίζα ταξιδεύω
σαν το νεράκι σε γυρεύω.