Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω
Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012
Να φύγεις να σωθείς
Νομίζω ότι τίποτα δεν θα αλλάξει , έχω μπλέξει σε μία
ατελείωτη ρουτίνα, οι μεταβολές τεράστιες αλλα πάντα με το ίδιο τέμπο,
καρδιογράφημα αθλητή αλλα με τόσο επαναλαμβανόμενο τέμπο !
Θέλω να καθαρίσει όλο μου το είναι , να πάψει να είναι
πρόβλημα. Ναι είμαι σίγουρος ποια , θέλω να φύγεις να σωθείς, να πάψεις να
γκρινιάζεις !
Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό
Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια
Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω
Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια
ΥΓ: μα καλά αυτός ο άτιμος ο Ζουμπάς έχει γράψει για τα
πάντα έναν στίχο που να πάει γάντι στην περίσταση !
Κυριακή 26 Αυγούστου 2012
Αχ , πράξη πρώτη !
Ότι σού γραψα , ότι σου δειξά ,ότι σου γνέψα
Όλα μια τεράστια ευχή , όλες μου η αλήθειες , σαν της
καρδίας μου τους χτύπους ,σαν τις αδυναμίες μου που φτάσαν στα ακροδάχτυλα μου
, τα έκαναν να λυγίζουν από το άγχος !
Όλα μου η αλήθεια μια ευχή , πάρε την μαζί σου , πάρε και τα
τραγούδια μου , δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω άλλωστε ποια !
Τα τραγούδια είναι ευχή και πάρε την μαζί σου !
Αχ, στην αρχή των τραγουδιών
το αχ είναι γραμμένο.
Είναι γλυκό είναι πικρό
είναι κι ονειρεμένο.
Αχ 'συ που φεύγεις,πού τραβάς,
πού πας και ξεμακραίνεις;
Ώρες, στα ρυάκια χάνεσαι
κι ώρες, στα όρη βγαίνεις.
Αχ, τα τραγούδια είν' ευχή
και πάρε την μαζί σου.
Στ' αρώματα, στα χρώματα
στις μουσικές χαρίσου.
το αχ είναι γραμμένο.
Είναι γλυκό είναι πικρό
είναι κι ονειρεμένο.
Αχ 'συ που φεύγεις,πού τραβάς,
πού πας και ξεμακραίνεις;
Ώρες, στα ρυάκια χάνεσαι
κι ώρες, στα όρη βγαίνεις.
Αχ, τα τραγούδια είν' ευχή
και πάρε την μαζί σου.
Στ' αρώματα, στα χρώματα
στις μουσικές χαρίσου.
Τρίτη 21 Αυγούστου 2012
Μυστικό Τοπίο
Ικανός αυτός ο Νιόνιος για το καλύτερο αλλα και το
χειρότερο, ειδικά τώρα τελευταία για το χειρότερο , παρόλα αυτά όμως έγραψε και
κάποια κομμάτια πραγματικά Peace of art
!
Για την Ελένη δεν έχω και τίποτα άλλο να πώ ,ήταν είναι και θα
είναι για μένα η μεγαλύτερη σύγχρονη γυναικεία φωνή , και εδώ πραγματικά έχει
ρέντα
Λοιπόν πολλά είπα ήδη, πραγματικό ταξίδι το τραγούδι !
Σαν το παράπονο στη φράση: Εδώ και τώρα
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα
Σαν το καμένο το γήπεδο, σαν το αμόκ της μηχανής σου
μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου
Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος
έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος
Μου 'στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι
απ' το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει
Τρεις και μισή ξημερώματα, σαν διαδήλωση που πήζει
μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζει
Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ' την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου
Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο
της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις
Μ' ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια
Θύρα επτά και Θύρα κάτω απ' τις ερπύστριες
Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες
Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα σαν λεξούλα ενός αγνώστου
κι όχι σαν μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου
Για να σ' αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ που ποθώ ν' αποδώσω
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα
Σαν το καμένο το γήπεδο, σαν το αμόκ της μηχανής σου
μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου
Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος
έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος
Μου 'στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι
απ' το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει
Τρεις και μισή ξημερώματα, σαν διαδήλωση που πήζει
μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζει
Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου
καθρεφτίζει κάτι απ' την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου
Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο
της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο
Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις
Μ' ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια
Θύρα επτά και Θύρα κάτω απ' τις ερπύστριες
Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες
Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα σαν λεξούλα ενός αγνώστου
κι όχι σαν μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου
Για να σ' αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ που ποθώ ν' αποδώσω
Σάββατο 18 Αυγούστου 2012
Με Πνίγεις !!!
Ψάχνω στα αινίγματα σου να σε βρώ , αδυνατώ να λύσω τον γρίφο που έχεις στήσει.
Τρεις εβδομάδες σε ξέρω και ακόμα δεν σε έχω γνωρίσει, τρείς βδομάδες που έχω ζήσει ότι θα ζούσα χρόνια.
Θελεις να μην χάνομαι με την ίδια θέληση που θέλεις να χάνεσαι εσύ, φωνάζεις και θέλεις να αναλύσουμε μέχρι τα σωματίδια χίκινγκς όταν δεν σε ψάχνω, καμία όμως ανάλυση δεν ζητάς όταν σου λέω ότι μου λείπεις…..
Με θέλεις και το ξέρω , αλλά με έναν τρόπο πιεστικό , με πνίγεις , με πνίγεις !!!
Άκου φώς μου , η τυραννία είναι τέχνη υψηλή αλλά το θέατρο σου μισό… το κουράγιο μου λείψω.. πώς να σταθώ ….
Με πνίγεις !!!
Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012
δεν είναι εσύ, δεν είναι εγω.....
ποτέ δεν τα κατάφερα να γράψω κάτι να κάνει ρήμα, ποτέ δεν μπόρεσα να γίνω λίγο λυρικός, ίσως πάντα ήξερα οτι ποτέ δεν θα μπορέσω ούτε καν να αγγίξω στο ελάχιστο κάποιον απο τους στιχουργούς που πάντα αγάπαγα....
τώρα όμως κάποιες λέξεις που με βασανίζουν εδώ και δύο 24ωρα άρχισαν να μοιάζουν , άρχισαν να κάνουν ρήμα
δεν είναι οτι το μυαλό μου τις έκανε να μοιάζουν ρήμα αλλα η δύναμη του προβλήματος,
παράξενη φύση ο συγκεκριμένος blogger , γράφει μόνο αν κάτι τον βασανίζει και αυτή η τυραννία είναι τέχνη !
λίγες λέξεις λοιπόν για μία φίλη που βασανίζεται και δάυτην , που βασανίζονταν απο μικρό παιδί αλλα τελικά η μοίρα της είχε και αλλο , ναί αυτήν η μοίρα που αθίγγανοι μυρίζουν στις παλάμες...
λίγες λέξεις , σκόρπια λόγια με την ευχή να την δώ να χαμογελάει ξανά , να λάμπουν τα μάτια της όπως τόσο καλά ήξεραν να κάνουν , λές και το ηλιακό σύστημα που έκρυβαν μέσα τους δεν έλεγε να γεράσει !
τώρα όμως κάποιες λέξεις που με βασανίζουν εδώ και δύο 24ωρα άρχισαν να μοιάζουν , άρχισαν να κάνουν ρήμα
δεν είναι οτι το μυαλό μου τις έκανε να μοιάζουν ρήμα αλλα η δύναμη του προβλήματος,
παράξενη φύση ο συγκεκριμένος blogger , γράφει μόνο αν κάτι τον βασανίζει και αυτή η τυραννία είναι τέχνη !
λίγες λέξεις λοιπόν για μία φίλη που βασανίζεται και δάυτην , που βασανίζονταν απο μικρό παιδί αλλα τελικά η μοίρα της είχε και αλλο , ναί αυτήν η μοίρα που αθίγγανοι μυρίζουν στις παλάμες...
λίγες λέξεις , σκόρπια λόγια με την ευχή να την δώ να χαμογελάει ξανά , να λάμπουν τα μάτια της όπως τόσο καλά ήξεραν να κάνουν , λές και το ηλιακό σύστημα που έκρυβαν μέσα τους δεν έλεγε να γεράσει !
Θέλω να γράψω μα δεν μπορώ ,δεν είναι εσύ δεν είναι εγω.
Είναι ότι σ’ακολουθει σε κυνηγάει από παιδί .
Σαν της ζωής σου την γραμμή της παλάμης χάραγμα βάθη .
Ποιος να μπορέσει να σταθεί , να είναι εκει να μην χαθεί
μια ευχή λοιπόν , να επιστρέψει το φώς και ας μήν το δώ ποτέ ξανά ,απλά να ξέρω οτι είναι εκεί !