Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Ο αλτρουισμός, είναι η ηθική αρχή που δηλώνει την ανιδιοτελή μέριμνα για τους άλλους, αυτή η συνειδητή άρνηση του ατομικού συμφέροντος προς όφελος του συλλογικού

Εμένα γιατί δεν με καλύπτει αυτήν η απόδοση από το λεξικό μου;;;;;
Εμένα γιατί δεν μου καλύπτει ορθά αυτό που με τόσο καμάρι αποφάσισα να πράξω;;;;
Ίσως να φταίει αυτό το «συλλογικού» δεν είναι συλλογικό όταν αφορά πράξεις που επηρεάζουν ένα άνθρωπο.
Ίσως πάλι να φταίει η λέξη «ανιδιοτελή» δεν νιώθω ανιδιοτέλεια, κάτι θα πάρω, όπως πολύ σωστά διάβασα κάπου ετοιμάζοντας αυτό το κειμενάκι «Δεν υπάρχει αλτρουϊσμός που να μην έχει φορέα του ένα εγώ» και τώρα υπάρχει ένα εγώ μέσα.
Υπάρχει το εγώ του ότι θέλω να ξερώ ότι είναι καλά πως έχει όσα δεν μπορώ εγώ να προσφέρω
Πανάγια μου δεν είχα φανταστεί ποτέ ποσό δύσκολο είναι βγάλεις μέσα από αυτές τις καταστάσεις τα «θέλω» σου.
Με πονάει ότι με γυρνάει πίσω αλλά αυτό είναι το σωστό.
Μεγάλη μάχη κάθε βραδύ, μάχη που με αφήνει άγρυπνο ως το πρωί,
Παλεύει η συνείδηση μου με τα θέλω μου. Άτιμη συνείδηση πως μπορείς να είσαι τόσο σκληρή μαζί μου; πως μπορείς να με αναγκάζεις να υποχωρώ πάντα; Πως μπορείς να με αναγκάζεις να μαχαιρώνω τα θέλω μου; Πως μπορείς να με αναγκάζεις να δίνω την χαριστική βολή στα όνειρα μου;
Δεν θα κάνω το ίδιο λάθος ξανά δεν θα ανακοινώσω τις αποφάσεις μου ως επιλογή
Θα ισχυριστώ πως έπαψα να θέλω, πως έπαψα να ονειρεύομαι. Δεν θα φορτώσω με ευθύνες κανέναν. Θα γίνω εγώ το μίασμα θα γίνω εγώ ο συναισθηματικά ανάπηρος .
Άλλωστε Ίσως να μην προκαλέσει αίσθηση το έχω ξανακαταφέρει. Τους έχω ξαναπείσει πως αυτός είμαι τους έχω πείσει τόσο καλά που το ισχυρίζονται και μπροστά μου.
Ποιος εγώ; Ο αλτρουιστής …..
Καλό ταξίδι γλαρέ μου δεν θα ξαναπροσπαθήσω ποτέ να σου δείξω τι είμαι…
Θα παραμείνω μίασμα και συναισθηματικά ανάπηρος όπως είναι καλυτέρα και για τους μας।

Έκανα τη μοναξιά μου
παραθύρι στα όνειρα μου
κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος
και μου μίλησε με θάρρος.
Μου ‘πε: κοίτα πως πετάω
κι από τα ψηλά κοιτάω
έτσι είδα τα όνειρά σου
κι είμαι τώρα εδώ μπροστά σου.

Μου ‘πε κι άλλα - μου ‘πε κι άλλα
ώσπου άρχισε ψιχάλα...
έλα, μου ‘πε, πάμε τώρα
δε φοβόμαστε τη μπόρα...

Θα πετάξουμε παντού
έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα όνειρά μου.

Έκανα τη μοναξιά μου
παραμύθι στα όνειρά μου
κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος
και μου μίλησε με θάρρος.

Από μικρό η μαμά μου , μου έλεγε να μην φοβάμαι τα φαντάσματα
Να μην φοβάμαι αυτούς που έχουν είδη συναντήσει τον βαρκάρη του Αχέροντα
Να φοβάμαι τους ζωντανούς , «μονό αυτοί μπορούν να σε βλάψουν»
Μέχρι πρόσφατα είχε απόλυτο δίκιο πάντα από τους εν λόγω τύπους που βρίσκονταν εν ζωή την πατούσα . είχα συνηθίσει στην ιδέα και είχα σηκώσει πολύ ψηλά τις άμυνες μου, .δυςθεόρατα τοίχοι από μασίφ ατσάλι, ατσάλι πολύ σκληρά σφυρηλατιμένο
Να όμως που και το ατσάλι έχει τα τρωτά του σημεία και να που οι καταστάσεις το έφεραν έτσι που ο εχθρός βρήκε την κερκοπορτα
Που κολλάνε τα φαντάσματα;;;;; να που κάπου εδώ έρχονται και αυτά
Εδώ στην μάχη που έδωσα και έχασα . μια μάχη βγαλμένη σαν από παλιό λαϊκό «στα μαρμαρένια αλώνια »
Κατηγορήθηκα, βρέθηκα υπόλογος, υπόλογος γιατί δεν ήμουν εκεί όταν έπρεπε
Υπόλογος γιατί πολύ απλά δεν ήξερα, η δικαιοσύνη όπως την ορίζουν όμως μερικοί άνθρωποι είναι τυφλή , δικάζει , δικάζει και επιβάλει πολύ σκληρές τιμωρίες
Και η δικιά μου ήταν η χειρότερη, η χειριστή «στέρηση ονείρου» και για να μου το κάνουν ακόμα πιο σκληρό μου έδωσαν το εξής πλεονέκτημα «το όνειρο σας κύριε θα μπορείτε να το βλέπεται να ζει στα χεριά κάποιου αλλού»
Θα μου πεις αυτός ήταν εκεί . συνειδητά ;;; δεν νομίζω απλά για μερικούς ανθρώπους τα πάντα έρχονται ευνοϊκά. Είναι στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη ώρα.
Για εμάς μια ζωή ισχύει ο νομός του merphy «αν είναι να πάει κάτι στραβά θα πάει»
Ποσό πεζό και αν ακούγεται «μακάρι να γύριζα τον χρόνο πίσω» πόσες χιλιάδες ψυχές ανά την υφήλιο το σκέφτονται και αφήνουν τα χείλη τους να το εκφέρουν μαζί με ένα ΑΧ
Δεν μπορείς να παλέψεις με τα φαντάσματα του παρελθόντος δεν μπορείς να αποδείξεις τι είσαι παρά μονό όταν χρειαστεί, αν τότε είσαι σκάρτος ας κριθείς σκληρά αλλά είναι απίστευτα άδικο να κριθείς έτσι επειδή απλά δεν ήσουν εκεί επειδή απλά δεν ήξερες

Έχω πια ξεχάσει , ή μάλλον δεν θέλω να θυμάμαι ποσό καιρό βρίσκεται στην κατοχή μου αυτό το Σπιρτόκουτο
Ξερώ πολύ καλά πως βρέθηκε εκεί . Δεν το ζήτησα ποτέ , απλά μου προσφέρθηκε
Για να πω και την αλήθεια μέχρι πρότινος δεν είχα τολμήσει καν να το ανοίξω
Θεωρούσα πάντα πως σίγουρα έχει μέσα τουλάχιστον ένα σπίρτο
Μια ευκαιρία . Ακριβός αυτό μια ευκαιρία για να ανάψω , να έρθω πιο κοντά στο φως να δώσω λίγη έμφαση στις νύχτες μου, να κοιτάξω γύρω μου στα γρήγορα και να δω τι υπάρχει πριν η δυνατή φλόγα κάψει το χέρι μου, πριν αντικρίσω κατάματα όλες τις ανασφάλειες μου.
Ξαφνικά φάνηκε η ευκαιρία που πάντα περίμενα η ευκαιρία να πιάσω τα όνειρα μου από τα μαλλιά και να πατήσω πάνω τους .
Μου είχε ξαναδοθεί πριν λίγες μέρες, αλλά εγώ όπως πάντα δειλός . Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ήμουν δειλός ήμουν «σκεπτόμενος» σκεπτόμενος γιατί δεν γνώριζα αν υπάρχουν αλλά σπίρτα μέσα, δεν γνώριζα αν αυτή θα ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να ανάψω την φλόγα, και ναι, είναι αλήθεια δεν ήμουν έτοιμος …ούτε εγώ ούτε οι καταστάσεις .
Σήμερα όμως είναι όλα διαφορετικά μοιάζουν όλα ειδυλλιακά .Έχω ξεγελάσει τους πάντες και τα πάντα πως δεν θα επιχειρήσω να τα πυρπολήσω
Τα χεριά μου τρέμουν η παλμοί της καρδιάς μου ανεβαίνουν …κρατάν στα χεριά μου εκείνο το σπίρτο, δεν γνωρίζω αν θα είναι τελευταίο που υπάρχει ,μπορεί να έχει πολλά ακόμα μέσα του, το Έχω βαφτίσει όμως, το Έχω πείσει και αυτό μα και εμένα
πως είναι το τελευταίο .Γιατί τα κάνω όλα αυτά;;;;; για να είμαι σίγουρος πως θα προσπαθήσω σκληρά να μην μου σβήσει πως θα πετύχω τον στόχο μου πως θα καταφέρω να κάνω «αυτό που κυνηγά το άρρωστο μυαλό μού, έτσι κ αλλιώς δεν ήτανε και δεν θα είναι δικό μου»
Έτσι έγινε το άναψα, ήταν όλα τόσο όμορφα ήταν ένα πραγματικό όνειρο, ήταν πολλά παραπάνω από όσα πίστευα πως θα είναι. Τράβηξα την ευκαιρία μου, έριξα την ζαριά μου. Έζησα το όνειρο και όταν έφτανε στο τέλος η φλόγα δεν τραβηχτικά την άφησα να με κάψει, και ακόμα και τώρα μετά από 3 μέρες ακόμα νιώθω τον πόνο του εγκαύματος και θα τον νιώθω. Είμαι πεπεισμένος πως εκείνο το κάψιμο έχει κάνει μέσα μου μια χαρακιά . εκτός από το δάχτυλο μου έχει κάψει όλο μου το είναι .
Φοβάμαι . Φοβάμαι παρά πολύ να ανοίξω ξανά το Σπιρτόκουτο και να δω αν έχει αλλά, νιώθω βέβαιος πως θα είναι άδειο ..άδειο όπως και όλο μου το είναι

Αφιερωμένο σε μια στιγμή που κρατάει λίγα δευτερόλεπτα αλλά μπορεί να στιγματίσει και να οριοθέτηση μια ολόκληρη ζωή

Σε μια επικίνδυνη στροφή
Την πιο ανύποπτη ώρα
Κλείνεις τα ματιά σου και λες
Όλα τελειώνουν τώρα

Παίρνω μια φωτιά ανάβω ένα τσιγάρο
Σέρτικο βαρύ , ζωή κ αν σε γουστάρω
Σήμερα είμαι εδώ για αύριο τι να λεμέ
Μα όχι και να κλαίμε

Τώρα που πέρασε και αυτό
Κι Είναι η ψυχή σταλμένη
Νιώθω το αίμα μου ζεστό
Την σκέψη θολωμένη
Και ο χρόνος στέκη αδιάφορος

Παίρνω μια φωτιά ανάβω ένα τσιγάρο
Σέρτικο βαρύ , ζωή κ αν σε γουστάρω
Σήμερα είμαι εδώ για αύριο τι να λεμέ
Μα όχι και να κλαίμε

Ανέκαθεν η επικοινωνία για τον άνθρωπο ήταν κάτι το πολύ σημαντικό.
Κάτι που ανάλογος την ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου ,έπαιρνε την μορφή είτε της διασκεδάσεις και του χαβαλέ είτε της απόλυτης ανάγκης
Για τους περισσοτέρους η επικοινωνία είναι μια λέξη που χαρακτηρίζει κάτι το αμφίδρομο , την ανταλλαγή απόψεων, την προβολή με λέξεις των σκέψεων και για τους πιο τολμηρούς την προβολή συναισθημάτων με λέξεις.
Η πιο πάνω αναφορά μου στον ορισμό αμφίδρομο τώρα που ξαναδιαβάζω τις λέξεις που έχω ως τώρα στοιβάξει σε αυτές τις αράδες με ενοχλεί Με ενοχλεί γιατί νομίζω πως έχω παρά πολύ καιροί να νιώσω αυτήν την αμφίδρομη επικοινωνία.. Με ενοχλεί γιατί πιάνω τον εαυτό μου να έχει χάσει την φλόγα που πάντα είχε για να συζήτηση. Φταίω λοιπόν;;;;; Δεν ξέρω… ακόμα είναι γρήγορα για να κρίνω, πρέπει να περάσει λίγος καιρός να δω ποσό ακόμα θα μεταλλαχτώ ,ποσό ακόμα θα προσαρμοστώ και θα αφομοιώσω την θεωρεία της «μάζας»
Φρόντιζα πάντα να έχω κάποιους φίλους …κάπου μακριά ,να μην τους έχω εδώ κοντά μου ,φρόντιζα πάντα αυτοί οι άνθρωποι να είναι ξεχωριστοί ,φρόντιζα πάντα να είναι τόσο ξεχωριστοί που να μπορούν να με καταλάβουν όταν είχα την ανάγκη να εκφράσω όλα αυτά που μέσα μου θέριευαν σιγά σιγά και έψαχναν διέξοδο να βγουν.
Ήξερα πάντα πως όσο τα κρατούσα μέσα μου και γιγαντώνονταν τόσο πιο σημαντικά γίνονταν ,αλλά και αυτό το πράγμα έχει το ρίσκο του ,θα μου πεις τί δεν έχει ρίσκο?? Ή ακόμα καλυτέρα όλα έχουν «διωδία» (που λέει και ο Σωκράτης ,άλλο ένα μεγάλο κεφαλαίο στην ζωή μου).και τα διωδία που πλήρωνα ήταν ο πόνος της στερημένης μου επικοινωνίας και το ρίσκο που έπαιρνα ήταν η περίπτωση που αυτά θα γιγαντώνονταν τόσο .τόσο ώστε να μην μπορώ να τα ελέγξω πια και να κατασπαράξουν ακόμα και μένα.
Αναμφίβολα η όλη διαδικασία όταν έφτανε στο τέλος και ξελάφρωνα ήταν κάτι μοναδικό κάτι διαφορετικό .κάτι το πρωτόγνωρο..
Μέχρι τώρα όμως όλα αυτά. Τον τελευταίο μηνά νιώθω πως είναι τόσα πολλά αυτά μέσα μου που δεν μπορώ να τα συγκρατήσω ούτε μέρα.
Στα ματιά των φιλών μου ο Κωνσταντίνος (έτσι με λένε) έπαψε να είναι ακριβοθώρητος και έγινε απλά κουραστικός.
Αντί προλόγου λοιπόν, όλες αυτές είναι οι σκέψεις και τα προβλήματα που με έκαναν να θέλω να γράψω και εγώ σε ένα bog ( που τόσο σνόμπαρα κάποτε )
Όλα αυτά με κάνουν να νιώθω αρκετά εξαρτημένος από αυτό που κάνω τώρα και ας είναι η πρώτη μου φορά , με ξέρω , θα μου γίνει εμμονή αυτήν η νέα για μένα μορφή επικοινωνίας..