Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Είχα πολύ καιρό να την δω, δεν μου είχε λείψει, δεν την σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό, είχα ξεχάσει όσα όμορφα και όσα άσχημα είχα περάσει πλάι της.
Νόμιζα πως είχαμε κάνει μια άτυπη συμφωνία, μάλλον άτυπη υποχώρηση είχα κάνει και τις είχα χαρίσει τα στέκια μας/της. Χθες όμως πέρασα από ένα από τα καινούργια μου λημέρια, από ένα μαγαζί που είναι όλοι φίλοι, ένα μαγαζί που νιώθω τόση ζεστασιά.
Ήταν εκεί σε μια γωνιά του μπαρ, ήταν μόνη, στην παρέα της μόνο ο “Παναγιωτάκης” ένα από τα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Πάγωσα δεν ήμουν προετοιμασμένος να την δω να εισβάλει στα στέκια μου, τράπηκα σε άτακτη φυγή , μάζεψα την παρέα μου και εξαφανίστηκα, δεν ήθελα καν να με δει.
Δεν έχω ακόμα καταλάβει ούτε εγώ καλά το τι με φόβισε και εξαφανίστηκα ….. δεν έχω καταλάβει αν με ενοχλούν αυτά που μου έχει κάνει η αυτά που τις έχω κάνει, όχι αυτήν την φορά δεν θα βγάλω τον εαυτό μου αθώα περιστερά, δεν θα πω πως δεν φταίω.
Όπως απομακρυνόμουν σκέφτηκα πολλά, για μια στιγμή πέρασαν από το μυαλό μου όλες εκείνες οι φορές που οι δυο μας είχαμε βρεθεί μόνοι μας σε ένα μικρό μαγαζάκι, να μιλάμε για ώρες , να μην μας νοιάζει τίποτα , να κοιτάμε ξαφνικά την ώρα και να ανακαλύπτουμε πως έπρεπε να μας κολλήσουμε ένσημα μιας και είχαμε πιάσει το 8ωρο.
Τι να έλεγε άραγε με τον παναγιωτάκη;;; πόσες φορές θα είχε απελπιστεί ακούγοντας για τα καινούργια ζαντολάστιχα που έβαλε ο παναγιωτάκης στο γρήγορο αυτοκίνητο του;;; για το καινούργιο ηχοσύστημα με τα δυνατά woofer που έβαλε για να ακούει τα καταπληκτικά drums των σκυλάδικων;;;;; σίγουρα θα είχε καταλάβει πως ο παναγιωτάκης θα την έβλεπε σαν κρέας, σαν ένα ακόμα ωραίο κwλ0 για να περάσει την βραδιά του.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως και να μην την πειράξει ίσως να ενδώσει στο φτηνό φλερτ, πάντα ενέδιδε για λίγη ψεύτικη στοργή, έτσι ήταν πάντα … ξέρω πως δεν είναι καλά, ξέρω πως πολλά πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς τα περίμενε, ξέρω πως την έχει πατήσει από πολλούς “φίλους” και είναι μόνη.
Σίγουρα με άλλες μορφές και χωρίς να έχουμε γνωριστεί, πάλι θα μπορούσε ο καθένας μας να μαγέψει των άλλων, να των ταξιδέψει…. Αλλά πλέον ξερώ και την κατάληξη.
Δεν θέλω να την βλέπω μόνη όπως και να έχει, ότι και να έγινε την είχα αγαπήσει τόσο δυνατά και έκανα τόσα πολλά για να έχει γαληνή, για να μπορεί να χαμογελάει και να ξέρει πως έχει κάποιον να ακουμπά. Για να έχω και εγώ ένα τέτοιο πλάσμα στην ζωή μου, να δίνει νόημα σε τόσα πράγματα….. αλλά πλέον είναι αργά ξέρω την κατάληξη…..
Δεν ξερώ τι θα κάνω αν με προσεγγίσει ξανά, ίσως να το κάνει τόσο έξυπνα που δεν θα μπορώ να πω όχι, ίσως να χρησιμοποιήσει κάποια από εκείνα τα βαρυσήμαντα λεγόμενα μου “θα είμαι πάντα εκεί όποτε με χρειαστείς ” ”θα κάνω τα πάντα για να είσαι καλά”…. Το έχει ξανακάνει άλλωστε με τρομερή επιτυχία …..
Σίγουρα όμως εγώ δεν θα την πλησιάσω ποτέ ξανά μόνος μου…. Γιατί ξέρω την κατάληξη , γιατί ξέρω την ώρα που θα ‘ρθει..

Αχ, ξέρω τον πόνο που θα βρω
προτού να σ' αγαπήσω
και πριν να 'ρθεί η ανατολή
τη δύση θα ζητήσω

Λαχταρώ και τρέχω να σε φτάσω
να σε βρω προτού να προσπεράσω
σ' άλλη μοίρα την ψυχή μου δίνω
κι ό,τι ψάχνω πίσω μου τ' αφήνω

Αχ, ξέρω και τη γλυκιά χαρά
που πλάι σου θα νοιώσω
κι όταν θα φεύγω μακριά
γι' αυτήν θα μετανιώσω

Λαχταρώ και τρέχω να σε φτάσω
να σε βρω προτού να προσπεράσω
σ' άλλη μοίρα την ψυχή μου δίνω
κι ό,τι ψάχνω πίσω μου τ' αφήνω....

Τις τελευταίες μέρες νιώθω πως όλο το συμπάν συνωμοτεί υπέρ μου….. έχω καιρό να νιώσω τόσο όμορφα με όλα αυτά που αλλάζουν γύρω μου και εντός μου… μόλις σταθεροποιηθούνε όλα θα επιστρέψω σε κανονικούς ρυθμούς blogarismatos . ως τότε σας αφήνω με ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι με μια ακόμα πιο όμορφη ερμηνεία….

Με το εξής σχόλιο «ελπίζω κάποια στιγμή να το τραγουδήσω »