Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Πρέπει κάτι να γράψω πάει καιρός που έχω να εξωτερικεύσω αυτά που τριγυρνάνε αδέσποτα μέσα μου
Έχω καιρό να γράψω κάτι ίσως γιατί δεν με πνιγεί κάτι όπως τότε που τα πάντα φαίνονταν βουνό
Και τι έγινε ρε φιλέ τα βουνά έγιναν λοφάκια και τα βλέπεις και γελάς;;;;
Όχι δεν είναι έτσι απλά όσο και αν προσπαθείς η αναισθησία και η αδιαφορία πάντα σε σκοτώνει
Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες άλλου έχω ρίξει πολλές . κοιτάχτηκα σήμερα στον καθρέφτη και απαξίωσα το είδωλο που είδα μπροστά μου , γέλασα μαζί του , του απέδωσα για μια ακόμα φορά τα εύσημα , τα κλασικά εύσημα που αποδίδουν με μεγάλη ευκολία οι άντρες οδηγοί απέναντι στις ξανθιές συναδέλφους τους
Εκτός από εύσημα του αφιέρωσα και λίγους στίχους ίσως γραμμένους για άλλη κατάσταση αλλά όταν κλέψεις και δεις μονό ένα στίχο μπορείς να τον κολλήσεις άνετα στην περίπτωση σου
Βγάλτα περά μοναχή σου όπως κάναμε όλοι μας γαμώ το πορτοφόλι μας
Βγάλτα περά φιλαράκο μονός για ακόμα μια φορά..μια ακόμα φορά που πουλήθηκες που κληρώθηκες και πληρώθηκες με την αναισθησία ανθρώπων που αγάπησες
Βγάλτε περά μονός για μια ακόμα φορά . μην πατήσεις άλλου , όχι για τους χαζούς ψυχιατρικούς όρους «πρέπει να σταθείς μονός στα πόδια …..μπλα μπλα μπλα»
Βγάλτε περά γιατί πρέπει να αρχίζεις να συνηθίζεις την ένια της μοναξιάς
Την ξέρεις αυτήν την ένια εδώ και χρονιά , ε και λοιπόν τώρα που αποφάσισες να μοιραστείς τι κατάλαβες ;;; τώρα που ήσουν έτοιμος να σηκώσεις πάνω σου όχι μονό τις δίκες σου πληγές αλλά και κάποιου άλλου ανθρώπου ;;;; πάλι τα μούτρα σου έφαγες μαλακά!!!!
Σε αντιμετωπίζουν πια σαν μέρος της μάζας . την μάζα που τόσο μίσησες …
Ίσως να ξέρουν και κάτι παραπάνω ίσως να έκανες και εσύ τα λαθάκια σου
Μονό για ένα πράγμα μην φοβηθείς φιλαράκο όμως . για το αν ήσουν εσύ εντάξει ή όχι
Τι και αν έχεις πέσεις στα πατώματα στα μάτια της . Στα δικά σου μάτια μετράει πως είσαι και είσαι καλά . Είσαι Κύριος , τους στάθηκες όταν σε χρειάζονταν , έζησες την συναισθηματική εκμετάλλευση τους όταν είχαν να πάρουν κάτι από σένα.
Τώρα μπορούν να πετάνε και μονοί τους δεν χρειάζονται τα φτερά σου άρα κάλλιστα μπορούν να σε πετάξουν στον κάδο των αχρήστων .
Έλα μορέ μαλακά θα φτιάξεις εσύ την κοινωνία και τους άλλους;;; ποιος νομίζεις πως είσαι;;; ΣΥΝΕΛΘΕ ΕΓΙΝΕΣ ΓΡΑΦΙΚΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ

Στα ίσα και στ' ανάποδα φωνές στον ύπνο μου άκουγα.

Ποσό μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος . ποσά μπορεί να βαστάξει στο βωμό τον χαζών συναισθημάτων που όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί ονομάζουμε “ερώτα”
Ποσά μπορεί να καταπιεί και να κάνει πως δεν τα βλέπει και πως δεν υπάρχουν;
Ποσό μπορεί να κρατήσει κόντρα στα πάντα;
Ποσό μπορεί να καταπνίξει τον άμετρο εγωισμό του και να πάει γνωρίζοντας πως η όλη κατάσταση τον φθείρει;
Ποσό απέχει το είμαι έτοιμος να κάνω τα πάντα από το δεν θέλω να ξέρω καν αν υπάρχεις;;
Ποσό απέχει η αγάπη από το μίσος;;;;

Σα τσιγάρο σε απόλαυσα, ρούφηξα με πάθος κάθε τζούρα που μου επέτρεπες να κάνω
αλλά τώρα τέλειωσες και μου έκαψες τα χείλη . με στιγμάτισες με σημάδεψες . τις πληγές που άφησες επάνω θα τις χαζεύω για καιρό μπροστά στον καθρέφτη μου . θα μου δώσουν το καλύτερο μάθημα γιατί δεν πρέπει να σε ξαναβάλω στα χείλη μου .

Το ξέρω θα ξυπνήσεις από το βαρβιτουρικό κώμα που έχεις ρίξει όλο σου το είναι, θα έρθει εκείνη η μέρα δεν θα αργήσει, θα αναλογιστείς δεν είμαι όλα αυτά που το έπαιξα για να με σώσω, θα κοιταχτείς και θα πεις “ δεν είμαι πια εγώ “ προς θεού μην αναλογιστείς έμενα δεν θα μπορώ να σε πονέσω πια , μην αναλογιστείς ποσό άλλαξες θα υποφέρεις.

Οι δίκες μου αντοχές κάπου εδώ τελειώνουν, τελειώνουν μαζί με όλα όσα πίστεψα πως σου χάρισα .
Μπορεί να μην ήταν τίποτα αλλά στο θολωμένο μου μυαλό ήταν ότι είχα . ότι είχα και δεν είχα . ακόμα και στα καλά μου την αχαριστία δεν την ανέχομαι, όχι τώρα που είμαι παροπλισμένος σαν αστακός, όχι τώρα που ότι με αγγίζει κινδυνεύει να κοπεί από όλες τις αιχμηρές προεξοχές τις ψυχής μου!!

Να είσαι καλά και κάποια στιγμή να επιστρέψεις σε αυτά που είσαι και να το κάνεις μονό για σένα..για κανέναν άλλον .. σε πρόδωσαν πόλοι αλλά δεν είναι όλο το ανθρώπινο είδος σκάρτο!

Θα προσπαθήσω να περάσω από τα χρόνια
σαν μια ιδέα που περνάει απ' το μυαλό
και σαν τσιγάρο που θα σβήσει σε μπαλόνια
θα πέσω πάνω στης ζωής μου το σκοπό

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου

Θα προσπαθήσω να περάσω απ' τα χρόνια
όπως περνάει απ' το δρόμο ένα παιδί
φάλτσα σφυρίζοντας και με λυτά κορδόνια
θα φτάσω απέναντι να κλείσω τη γιορτή

Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία
που θα 'χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό
αυτόν που ζει μόνο μέσα στη φαντασία
και είναι έτοιμος να κάνει φονικό
Και θα στήσω σημαίες στις κορφές μου
για να φαίνονται οι αντοχές μου
Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή
λίγη άμμο απ' τις ακρογιαλιές μου

Μετά σου το παν, νομίζω, προσηνές με μειδιά,
στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά.
Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά
απ’ εκείνα που πιέζουν την ερώσαν μου καρδιά
και στα χείλη μου ορμούνε με μια μόνη σου ματιά.
Μη με ομιλής αν θέλης, μη με πης γοητευτικά
λόγια αγάπης και λατρείας. Φθάνει να ’σαι εδώ κοντά,
να σε λέγω πως σε θέλω, να σ’ εγγίζω, την δροσιά
του πρωινού που αναπνέεις ν’ αναπνέω· κι αν και αυτά
υπερβολικά τα βρίσκης, να σε βλέπω μοναχά!

Έπος Kαρδίας
Κ.Π. Καβάφης

"στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά."
μάτια μου μάτια μου
λιμνοθάλασσες καθρέφτες
να περνάς να κοιτάς
και να βλέπεις ποιοι είν' οι φταίχτες

"Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά
απ’ εκείνα που πιέζουν την ερώσαν μου καρδιά
και στα χείλη μου ορμούνε με μια μόνη σου ματιά."

Κάθε εικόνα που περνά , κάθε σκέψη που έρχεται , κάθε συναίσθημα που με διαπερνά , κάθε νέα εμπειρία που βιώνω, κάθε μέρα , κάθε ώρα , κάθε δευτερόλεπτο… σε ψάχνω διπλά μου να μοιραστώ όλα δάυτα..
Σε αναζητώ σαν μανιασμένος να σου πω όλα εκείνα που δεν πρόφτασα , να σου δείξω όλα εκείνα που δεν μου επέτρεψαν οι καταστάσεις.

"Μη με ομιλής αν θέλης, μη με πης γοητευτικά
λόγια αγάπης και λατρείας. Φθάνει να ’σαι εδώ κοντά,
να σε λέγω πως σε θέλω, να σ’ εγγίζω, την δροσιά
του πρωινού που αναπνέεις ν’ αναπνέω."

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ότι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Πως φτάσαμε στα ανείπωτα ; πως φτάσαμε να είμαστε 2 άγνωστοι μέσα στο πλήθος ; πως καταφέραμε η σχέση μας να περιορίζεται μονό στο επαγγελματικό κομμάτι και στην ανταλλαγή κωλόχαρτων; Πως φτάσαμε να μην θέλουμε να μιλάμε ; και όταν μιλάμε να είμαστε αναγκασμένοι να καταπιέζουμε και οι δυο οτιδήποτε μας βγαίνει που ξεπερνά τους όρους που μονοί μας θέσαμε;;; γλυκιά μου μην χαθείς!!!

"κι αν και αυτά υπερβολικά τα βρίσκης, να σε βλέπω μοναχά!"

Πόση δύναμη θέλει η παραδοχή του ότι δεν μπορείς να έχεις κάτι άλλο και σου είναι πλέον αρκετό μονό να την βλέπεις ποσό μεγάλο ψυχικό σθένος να μπορείς να την αντικρίζεις να την βλέπεις να παίρνει μπροστά σου και να μην μπορείς να εκφράσεις όλα εκείνα που πνίγεις μέσα σου. Ποσό σκληρή η λέξη φιλιά ..Μέσα από αυτό το σημερινό παραλήρημα στίχων από των Καβάφη και των τραγουδιών μου μονό ένα θεωρώ άξιο να κλίσει αυτό το post , μονό ένα θεωρώ άξιο να εκφράσει όλη μου την ψυχή ….. κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή Θέλω ένα όνειρο μονάχα!!!

Που είναι οι άξιες οεο ;;;;;

Άνθρωποι περπατάνε τριγύρω μου κάθε μέρα ,άνθρωποι μπαίνουνε στην ζωή μου κάθε μέρα,
Άνθρωποι κάνουν επαγγελματικά deals μαζί μου κάθε μέρα
Τους περισσότερους αργώ να τους καταλάβω σε αυτό ίσως φταίει ότι δεν δίνω μεγάλη βαρύτητα στο να ψάξω να βρω λίγο καλύτερα τι ακριβός είναι και τι αντιπροσωπεύουν
Ίσως φταίει η χαζή σνομπ ιδεολογία μου που θεώρει τους περισσότερους μέρος της μάζας και την αφεντομουτσουνάρα μου αρκετά διαφορετικό από όλους δαύτους
Ξάφνου μέσα στον χαμό γνωρίζεις όμως κάποιους που μπορεί καταλάθος να τους δώσεις το βήμα να σου πούνε λίγα παραπάνω το βήμα που έχεις αρνηθεί σε πόλους άλλους .και τότε;;; surprise αρχίζεις να βλέπεις το άλλο σου μισό πορτοκαλί ( συμφώνα πάντα με την χαζή θεωρία του ΦΡΟΙΝΤ )λες τι έγινε τώρα;;; δεν είμαι ο μονός που δακρύζει με ένα τραγουδάκι εκείνου του βαρεμένου του μάλαμα;;;; δεν είμαι ο μονός που δεν συμβιβάστηκε και δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει δημόσιος υπαλληλος;;; δεν είμαι ο μονος που ακολούθησε πιστα το τραγουδι του Νικόλα;;;;(θα πάω και ας μου βγει και σε κακό…)
¨Ε τι έγινε τώρα;; τι ήταν αυτό που ήρθε στην ζωή μου να μου δήξει πως δεν θα είμαι πάντα μονός..να μου πει πως θα πάψεις να μην αγαπάς και να βολεύεσαι(αυτούς τους στίχους τους πλήρων ακριβά παντός..)
Μετά όμως φτάνει η μέρα της κρίσης. Εκείνη η αποφράδα μέρα..που η θεωρία πρέπει να γίνει πράξη και εκεί γκρεμίζονται τα πάντα, εκεί ξεπροβάλει η χαζή λογική που καλά την εφαρμόζεις στην δουλεία και σε κάποια δύσκολη επιλογή αγοράς αυτοκίνητου, αλλά εκεί που μιλεί η κάρδια, δεν χωρεί να ψάχνεις πιο αυτοκίνητο έχει καλύτερο σύστημα κλιματισμού.
Εκεί λοιπόν κωλώνουμε, εκεί γινόμαστε βολεψάκιδες, ξεχνάμε τα ατελείωτα νυχτέρια που ονειροβατήσαμε , ξεχνάμε τα παραμύθια , ξεχνάμε τα όνειρα , ξεχνάμε τις ΑΞΙΕΣ μας και όσα μπορούμε να βαφτίσουμε ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Ξεχνάμε να τα εφαρμόζουμε στην ζωή μας. Πάντα στις παρέες μας και γενικά εκεί που δεν χρειάζεται μπορούμε να ξεγελάμε τους πάντες γύρω μας πως είμαστε διαφορετικοί πως έχουμε σκληρά σφυρηλατημένες ΑΡΧΕΣ Μπορούμε να το παίξουμε μέχρι αριστερόφρονες αγωνιστές που είμαστε έτοιμη να πάρουμε το ντουφέκι και να αγωνιστούμε για τα ΙΔΑΝΙΚΑ μας. (αρκεί βεβαία να μην χρειαστεί να το κάνουμε ποτέ)

Και ναι λοιπόν μετά από όλη αυτήν την διαδικασία φεύγω ήρεμος
Γιατί σου τραγούδησα
Γιατί σου μίλησα
Γιατί σε άγγιξα

Αλλά δεν φεύγω ήρεμος μονό για αυτά , φεύγω ήρεμος γιατί πολύ απλά
Σου απέδειξα πως εγώ πάω και ας μου βγει και σε κακό
Σου απέδειξα πως έχω την δύναμη να κολυμπώ αντίθετα στο ρεύμα (σαν τις πέστροφες)
Σου απέδειξα ότι έχω τα κότσια να τα βάλω με όλους και με όλα
Σου απέδειξα πως ΕΓΩ στηρίζω και την μουσική που επιλεγώ να βάλω στην ζωή μου, και
την ποίηση που διαβάζω και τις χαζές (γραφικές πια..) αστέρες μου πεποίθησης

Δεν φεύγω όμως μονό ήρεμος ..φεύγω νικητής και εσύ μένεις χαμένη
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να μπορείς να ξανακούσεις αυτά που ακούγαμε μαζί
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να λες ΕΓΩ έχω @@
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να με ξανακοιτάξεις στα μάτια
Γιατί σου στερώ το δικαίωμα να έχεις ήσυχη την συνείδηση σου

Δεν είναι μονό αυτά , φεύγω γελώντας
Γιατί ξέρω πως η επιλογές σου δεν μπορούν να σε καταλάβουν
Γιατί ξέρω ότι τα κειμενάκια και όσα μου έχεις πει, στις επιλογές σου φαίνονται σαχλά
Γιατί το οικοδόμημα σου αργά η γρήγορα θα γκρεμιστεί εκτός και αν συνεχίσεις να το
κρατάς όρθιο από πείσμα , σαν άλλος φαλιρισμένος επιχειρηματίας που δεν θέλει να
δει το μαγαζί του να κλίνει…

καληνύχτα λοιπόν καλή μου και καλή πορεία στην νέα σου ζωή ανάμεσα στην μάζα που πάντα ανήκες….

ΥΓ: διαβάζοντας το post ανακάλυψα μια απίστευτη μικροψυχία και με φοβίζω και έμενα
τον ίδιο ακόμα.

ΥΓ2:το πρόσθεσης είναι ένα φανταστικό ποιηματάκι του καβάφη που εδώ και χρονιά το έχω κάνει έμβλημα σε όλη μου την ζωή, για αυτό και με ακολούθησε σε αυτό το blog. Δεν νιώθω
καλύτερος από κανέναν θεωρώ τον εαυτό μου πολύ λίγο για πολλά πράγματα , αλλά
σίγουρα νιώθω διαφορετικός . τώρα αν είμαι πάνω η πολύ κάτω από τον μέσο ορό θα το κρίνουν άλλοι και όχι εγώ.

ΥΓ3: πάλεψα με νύχια και με δόντια να στηρίξω τα πιστεύω μου . πάλεψα με θεούς και
δαίμονες να μην φάνω λίγος απέναντι στην ποίηση που πάντα διάβαζα και στην
μουσική του Σωκράτη και του Θανάση που πάντα άκουγα από τότε που άρχισα να
συνειδητοποιώ τι είμαι και τι θέλω από την ζωή μου …Το αποτέλεσμα;;;; ναι ακόμα έχω
το θάρος να τα τραγουδώ, γιατί αν κάποια στιγμή καταλάβω πως έχω πάψη να
είμαι οσα λέω και όσα στηρίζω όλο μου το είναι θα πεθάνει . δεν θα έχω την δύναμη να
κοιμάμαι τα βράδια ..μπορεί να είμαι εντελώς άθεος αλλά πάντα απολογούμαι στην
συνείδησημου, μια συνείδηση που είναι ο πιο σκληρός κριτής που έχω γνωρίσει ως
τώρα.!!!

ΥΓ4: Όπως και σε κάθε post αυτού του blog σαν επίλογος η σαν πρόλογος η ακόμα και σαν
κύριος θέμα υπήρχε ένα τραγούδι, έτσι και σήμερα ένα ακόμα , αυτήν την φορά ένα που θα τραγουδήσω για μένα όπως πάντα έκανα όταν χρειαζόμουν θάρος για να
αντιμετωπίσω την φτήνια των ανθρώπων γύρο μου

Από παιδί χανόσουνα στα βάθη και στα ύψη
ποιο άστρο τα κανόνισε βροχή να μη σου λείψει.
Κι έφευγες πάντα βιαστικά σα να σε κυνηγούνε
εκείνα που περάσανε κι εκείνα που θα ‘ρθούνε.

Πάρε τη ζωή στα δυό σου χέρια
τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια
θα ‘φευγαν τα σύννεφα φαντάσου
αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου.

Πουλί σε δέντρο αρχοντικό παλιό τραγούδι λέει
αυτός που όλα τα ‘χασε ματώνει μα δεν κλαίει.
Αν δε φυσήξει ο άνεμος το φύλλο δε σαλεύει
αν δε θυμώσει η θάλασσα το κύμα δε χορεύει.

Ξεκινώ να γράψω για αυτό που τόσο θέλω να πω κάπου .ξεκινώ να γράψω σήμερα που ξεθύμαναν κάπως τα πράγματα. Σαν ανοιχτό κρασί χωρίς πώμα που σιγά χάνει λίγο από το αρώματα του, χάνει λίγη από την μέθη που μπορεί να σου προσφέρει
Η μουσική υπόκρουση δεν βοηθά . ο σταθμός που έχω επιλέξει να ακούσω μου δίνει 3 απανωτά χτυπήματα . Ξυλούρης Αρετούσα , χαρούλης και οι χαραυγές του Θανάση, Μιλτιάδης και η ‘μικροπαντρεμένη’……..

Παρατάυτα νομίζω πως είναι καλυτέρα να τα πολεμήσω έτσι..όλα μαζί!!!!

Η συνείδηση νίκησε πάλι.

Η λογική νίκησε πάλι.

Τα πρέπει νίκησαν πάλι.

Ο πόνος νίκησε πάλι.

Κάθομαι και σκάφτομαι πως γίνεται να είναι τόσα συναισθήματα νικημένα και όλη οι εμπλεκόμενοι να νιώθουμε κερδισμένοι…κάποιος δεν πρέπει να έχει χάσει;;;;
Ποσό κουράγιο έδειξα σήμερα με θαύμασα και με φοβήθηκα παράλληλα. Με θαύμασα γιατί θύμισα τον παλιό καλό μου εαυτό που δεν μασούσε πουθενά, δεν λύγιζε , ήταν πέτρα που ήξερε να αντέχει, σφυρηλατημένο ατσάλι, τόσο καλά κατεργασμένη η ψυχή (αν μπορεί να πει κάποιος ότι επεξεργάζεται) χωρίς αμυχές και χωρίς τρωτά σημεία. Αυτό όμως με φόβισε η επιστροφή η επιστροφή σε όλα αυτά που δεν μου πρόσφεραν τίποτα , που ναι μεν δεν με έκαναν άνθρωπο αλλά στον αντίποδα δεν μου προκαλούσαν κακό.
Φοβήθηκα λοιπόν φοβήθηκα που μπόρεσα με τόση ευκολία να κάνω πράξη τις σκέψεις τον προηγούμενων ημερών και να διώξω αυτό που τόσο λάτρεψα, να διώξω αυτό που έδινε νόημα σε κάθε πρωινό μου, γιατί μονό αυτές τις στιγμές το είχα , κάθε πρωί, έπαιρνα την δόση μου για την ασθένεια μου .Μην με ρωτάτε να σας πω πως νιώθω . τα πάντα είναι ρευστά τώρα δεν είμαι καλά αλλά σταλιά με τον καιρό, θα στρώσω αντιμετώπισα αλλά και αλλά!
Φοβήθηκα γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να το ξαναρχίσω λιγάκι σήμερα και είπα ΟΧΙ
Φοβήθηκα γιατί ξανάπιασα τον εαυτό μου να έχει ταχυπαλμία, και δεν με ενοχλεί αυτό το φανταστικό συναίσθημα που πάντα απλόχερα μου προσέφερε. Με ενοχλεί το μετά. Γιατί το ξέρω το μετά πάντα το ίδιο ήταν και πάντα το ίδιο θα είναι
Θα μπορούσα να γραφώ επί ώρες , τα δάχτυλα μου ειδή δηλώνουν ανίκανα να πληκτρολογήσουν όλες τις λέξεις μου, το μυαλό μου και όλο μου το είναι ανήμπορο να αποκωδικοποίηση τα συναισθήματα και να τα κάνει σκέψεις που θα εκφραστούν μέσα από αυτές τις αράδες.
Κλείνω λοιπόν λέγοντας πως αυτήν την φορά τελείωσε το όνειρο (θα αντισταθώ και δεν θα το πω παραμύθι όπως εκείνη)τελείωσε οριστικά και για το μονό που πονώ ποια είναι πως δεν μπόρεσα να δώσω όσα ήθελα και το χειρότερα ότι δεν μπόρεσα να αποδείξω ποσό πόλη την …

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα
πόσο πολύ σ' αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις
Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχαθείς
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις

Δύσκολη μέρα η χθεσινή .

Πολλά μαζεμένα.

Ποσό σκληρό είναι να βλέπεις ξαφνικά να γκρεμίζονται για μια ακόμα φορά αυτά που επιτέλους πίστεψες ότι υπάρχουν. Ποσό σκληρό είναι οι καταστάσεις να σου ρίχνουν ακόμα μια φάπα και να σου λένε «δεν είναι λίγο μαλάκια ολόκληρος μαντράχαλος να πιστεύεις στα παραμυθάκια και στις νεράιδες;;;;»τελεσάντων για αυτό το θέμα ίσως θα ήταν καλυτέρα να μιλήσω κάποια άλλη στιγμή όταν μέσα μου θα έχει καταλαγιάσει η τρικυμία
Μέρα γιορτής η χθεσινή για γνωστούς και φίλους αλλά επίσης δύσκολη μέρα για έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο από το παρελθόν μου
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα την έπαιρνα Τηλ και ήθελα να μαθαίνω πως είναι η υγεία αυτού του ανθρώπου, του τόσο σημαντικού για την ζωή της
Βλέπεις όταν ξεκίνησαν τα προβλήματα υγείας εγώ ώμου ο άνθρωπος που ήταν έξω από τον χορό αλλά χόρεψα, στάθηκα, στήριξα και η άλλη κατάσταση μας έφερε πιο κοντά .
Βεβαία μετά από λίγο καιρό είδαμε και οι 2 πως το όλο οικοδόμημα είχε πολύ σαθρά θεμέλια και πως όλα είχαν ξεκινήσει από τις δύσκολες καταστάσεις που μπορούν να φέρουν δυο ανθρώπους ιδιαίτερα κοντά.
Τώρα πια αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει. έχει φύγει αλλά εγώ ακόμα συνεχίζω να νοιάζομαι και να θέλω να τις μιλάω και ίσως να προσπαθώ να τις δείχνω πως είμαι ακόμα εκεί αν χρειαστεί ποτέ κάτι.
Και ξάφνου μέσα στον απολυτό πανικό της μέρας έχω ξεχάσει πως γιορτάζει ένας κάλος φίλος. Βιαστικό τηλεφωνώ με μια χαζή για συγκαλύψει για το ότι τον θυμήθηκα αργά…
Βιαστική βόλτα στα μαγαζιά για δωρώ ..στην βόλτα αυτήν σκέφτηκα πολλά από το πιο απλό ,το ότι θα είμαι χάλια και θα πρέπει να προσποιηθώ πως γιορτάζω και εγώ μαζί του, πως είμαι και εγώ εκεί στην χαρά τούτη την ξεχωριστή μέρα του. Σκέφτηκα όμως και τα πιο ζόρικα. Την σίγουρη απώλεια κάποιου ονείρου.
Όταν τελικά πήγα στην γιορτή η εικόνα αρκετών μπουκαλιών με άφθονο αλκοόλ ήταν λυτρωτική στα μάτια μού. Έφυγα τρέχοντας στο αυτοκίνητο για να δω πόσα πακέτα τσιγάρα είχα και για ακόμα φορά χαμογέλασα.
Αυτήν ήταν η εύκαιρα μου να πιω , να πιω όσο θέλω, να γίνω χώμα και να μην χρειάζεται να απολογηθώ να μην χρειάζεται να το δικαιολογήσω!!!
Ένα φανταστικό βράδυ με καταπληκτικές συζητήσεις που κατάφερα να μην πάρω μέρος σε καμία γιατί όλες τους φάνταζαν τόσο κενές. καθόμουν στην γωνία μου έπινα , κάπνιζα. Και άμα το μυαλό μου επέστρεφε κατά διαστήματα εκεί και έπιανε κάτι που σήκωνε σχολιασμό, πέταγα έναν στίχο, έναν από τους στίχους που τόσο έχω αφομοιώσει, είμαι τα ακούσματα μου και θα είμαι.. θα προσπαθώ να στηρίζω πάντα αυτές τις λέξεις.
Στις 4 τα χαράματα δεν ήμουν ποια ικανός να οδηγήσω για να γυρίσω σπίτι. Η ιδέα ότι μένω σχετικά κοντά και θα μου δινόταν η δυνατότητα να περπατήσω και να σκεφτώ λιγάκι ακόμα όσα έγιναν ήταν το απολυτό δέλεαρ
Και έτσι έγινε λοιπόν, μάζεψα όλη μου την σκοτωμένη αξιοπρέπεια και άρχισα το ταξίδι της επιστροφής , στο μυαλό μου οι σκέψεις άρχισαν να ντύνονται με λέξεις και να μου θυμίζουν ένα τραγούδι, ένα τραγούδι γνωστό κάπου εκεί ήρθε και η μελώδια του.

Και ως άλλος Σωκράτης στα live του ξεκίνησα………πάμε……Τα Τε Τα

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο
αυτόν που με βασάνιζε σα φυλακή στον ξύπνιο

Bρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό
ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή

Kι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι
φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδι

Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός
Tαξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο।

Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή

Έχει περάσει είδη μια βδομάδα, φάνηκε αιώνας, ο χρόνος δεν ξεγελιέται να κάνει πιο ανώδυνο το μαρτύριο μου.
Εκεί όπως πάντα δυνάστης προσπαθεί να με ξεγελάσει δίνοντας επαναλαμβανόμενες εικόνες, 10:15 είναι 2 φορές την μέρα, παρασκευή είναι κάθε βδομάδα. Αυτήν την φορά όμως δεν ξεγελιέμαι είναι αρκετό ένα βλέμμα πίσω στο βουνό που ανεβαίνω είδη από την παρασκευή το μεσημέρι. Κοιτάζω και μπορώ να δω πεντακάθαρα κάθε δευτερόλεπτο που πέρασε ως τώρα. Μπορώ να ξαναφέρω στο μυαλό μου κάθε σκέψη που πέρασε.
Ο χρόνος περνά και η ζωή μου συνεχίζει χωρίς «τίποτα σημαντικό» δεν υπάρχει χρώμα όλα είναι «εν λευκό»
Η ιδία ρουτίνα κάθε μέρα ο ίδιος επαναλαμβανόμενος κύκλος , περιμένω καρτερικά έχουν μείνει άλλες 6 μέρες ακόμα για να περάσω από την αβεβαιότητα στην πλήρη αγνοία.
Δουλειά σπίτι βόλτες τα ιδία μέρη. Οι ίδιες εικόνες . οι ίδιοι άνθρωποι και κανένας του δεν είναι αυτός που θα άθελα να βλέπω με τόση συχνότητα
Χθες το βραδύ έκλεισα μια σημαντική Δουλειά, μεγάλο βήμα για να σταθώ ακόμα πιο καλά στα ποδιά μου, να κάνω αυτά που πάντα ήθελα!!!!
Υπό άλλες συνθήκες αυτό το πράγμα θα συνοδεύονταν από φιέστα!!!!
Από χαρές και πανηγύρια, από τις χαζές μου μικροαστικές αντιλήψεις για την αξία του χρήματος .
Για την αξία που πλέον μέρα με την μέρα βλέπω είναι ποταπή , αλλά τι να κάνω έτσι με έμαθε αυτήν η σκατοζωη, με ξεκίνησε πολλές φορές από το μείον . Το μηδέν που όλοι φοβάστε για μένα έμοιαζε με την ψηλότερη κορφή!!!
Και τώρα που δεν κινδυνεύω πια να ξαναπέσω, δεν μπορώ να το χαρώ. Τα έχει υποσκελίσει όλα η στέρηση μου. Δηλώνω εξαρτημένος από το πνεύμα της , από τις σκέψης τις και όλα αυτά που τις έχω τόσο εύκολα δηλώσει πας θαυμάζω
Θα περάσουν και οι επόμενες μέρες …έτσι ακριβώς …
Τίποτα σημαντικό, ζω μοναχά εν λευκό!!!!!!!!

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω.

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δεν θα είχα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ήταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ήταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου.

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και την χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει
να έχει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.

Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ότι αργεί απάντηση να στείλει.

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δεν θα ήτανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ΄ταν άσπρος ο φόβος
αν είχε σώμα θα ήταν σαν κι εμένα.

Αν σ΄αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις.
Κι αν θες να δεις τ΄αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν΄ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος.
Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο.
Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ΄αυτό τον τόνο του λευκόύ στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα.

Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ
Ζω μονάχα εν λευκώ...