Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Κάποτε η επιστήμη έλεγε πως κάθε παιδί που γεννιέται είναι λευκό χαρτί, ένα λευκό χαρτί πάνω στο οποίο η διαπαιδαγώγηση θα πλάση, θα σμιλέψει των χαρακτήρα. Μετά άλλαξαν τροπάριο και άρχισαν πως τα πάντα είναι κληρονομικά , ολόκληρη η συμπεριφορά μας είναι γραμμένη στο DNA μας, είμαστε πχ. καταδικασμένοι να είμαστε εγκληματίες. Ακόμα θυμάμαι την κλασική ατάκα που λέχτηκε για να κατατριφθεί αυτή η θεωρία “ας φυλακίσουμε και τα μωρά των εγκληματιών”. Η αλήθεια είναι κάπου ανάμεσα με το μονό που θεωρείτε δεδομένο από κληρονομικότητα να είναι το I.Q και κάποια αλλά χαρακτηριστικά τις προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου. Αυτήν είναι η πρώτη μέθοδος κληρονομικότητας η ας μου επιτραπεί ο όρος “hardware”. Υπάρχει και η άλλη μέθοδος κληρονομικότητας η “software”, και αυτό είναι λογικό γιατί εφόσον ζεις και σε μεγαλώνουν οι γονείς σου, από αυτούς κληρονομείς ότι καλό αλλά και ότι κακό έχουν.(μεγάλος ο πρόλογος ρε γμτ, πολύ φλύαρος είμαι τελικά) .

-Δεν φταις εσύ λοιπόν που είσαι έτσι.
-Δεν φταις εσύ για όλη την έλλειψη ειλικρίνειας, ίσως έτσι σε έχουν μάθει να αντιδράς όταν δεν μπορείς να πείσεις με αλήθειες.
-Δεν φταις εσύ που έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις τα πάντα τόσο επιφανειακά σαν τσιρότο, ίσως τα πάντα γύρω σου να σε αντιμετώπισαν έτσι.
-Δεν φταις εσύ λοιπόν που είσαι τόσο παγωμένη, ίσως να μην γνώρισες ποτέ την ζεστασιά.
-Δεν φταις εσύ λοιπόν που είσαι τόσο επιφυλακτική με τους ανθρώπους, ίσως να σε πρόδωσαν στις δύσκολες στιγμές .
-Δεν φταις εσύ που “πουλάς”, έτσι σε έμαθαν , στα δύσκολα να εξαφανίζονται.
-Δεν φταις εσύ που παραδίδεις το κορμί σου τόσο εύκολα χωρίς συναίσθημα, ίσως να μην βρήκες ποτέ πραγματικά έναν σημαντικό λόγω για να το παραδώσεις.
-Δεν φταις εσύ που δεν δέχεσαι την κριτική, οι φαλοί που με άνεση άνοιγες τα πόδια σου μπροστά τους, ήταν κόλακες που είχαν σκοπό και των πετύχαιναν.
-Δεν φταις εσύ που δεν δέχεσαι την κριτική, γιατί όταν κάποιος σου ασκεί κριτική είναι ένα είδος εκτίμησης και αγάπης, θέλει να σου τονίσει τα στραβά σου. Αυτοί που δεν σε νοιάζονται θέλουν μονό να πάρουν .αυτοί που σε νοιάζονται πονάνε με την κατάντια σου.
-Δεν φταις εσύ που μαγεύεσαι από οτιδήποτε υλικό, ίσως αυτό σου διδάξαν ως το μεγαλύτερο προσόν κάθε ανθρώπου.
-Δεν φταις εσύ που ασπάζεσαι την κουλτούρα των μπουζουκτσίδικων , σίγουρα την κουλτούρα που θέλεις να παρουσιάζεις δεν μπορείς να την στηρίξεις.
-Δεν φταις εσύ που δεν έχεις μάθει να δίνεις παρά μονό να προσπαθείς να πάρεις, ίσως δεν σου έδωσαν ποτέ.
-Δεν φταις εσύ που ακόμα και στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σου δεν μιλάς για τα προβλήματα σου, έτσι σε έχουν μάθει, να το βάζουν στα πόδια όταν τα μαθαίνουν.
-Δεν φταις εσύ που δεν αντέχεις να σε αγαπούν, δεν το έκανε κανένας ποτέ και σου φαίνεται άγνωστο, σε φοβίζει , δεν το αντέχεις .

Μην αλλάξεις ποτέ, συμβιβάσου με ότι σε έκαναν, σταμάτα να ζεις μέσα στην πλάνη. Κατάλαβε επιτέλους τι είσαι, μάλλον τι έχεις γίνει.

Όνειρα κάνουμε όλοι μας , όλοι ελπίζουμε σε κάτι, σε μια καλύτερη ζωή(δουλεία, χρήματα, υγεία), στην απόκτηση κάτι που δεν έχουμε ,κάνεις δεν είναι ευτυχισμένος με αυτά που έχει, είναι η φύση του ανθρώπου να θέλει πάντα κάτι παραπάνω. Ας μην πιάσουμε σήμερα αυτά τα όνειρα, αυτά που ελέγχουμε και σχεδιάζουμε.

Θέλω να μιλήσω για τα αλλά, τα απλά κλασικά όνειρα που δεν τα ελέγχεις, δεν τα κουμαντάρεις, έρχονται μόνα τους τις ώρες που κοιμάσαι, εκεί που το συνειδητό έχει χάσει τον έλεγχο του μυαλού, τον έχει παραδώσει στο υποσυνείδητο. Έναυσμα για αυτό το κειμενάκι ένα όνειρο και ένα τραγουδάκι του Θανασάκη.

Κάτω απ' το μαξιλάρι είναι ένα βαθύ πηγάδι που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ' αγαπούν. Μου το χαλάς Θανάση μου, μου το χαλάς εδώ, δεν κατοικούν μόνο αυτές, κατοικούν και άλλοι που όχι μόνο δεν σε αγαπούν αλλά σου έχουν κάνει και κακό. Και μην μου πεις πως είναι και αυτό ένα είδος αγάπης..

Έρχονται και σε μένα πρόσωπα λησμονημένα, άδεια και χλωμά από πριν κι από μετά. Ήρθε και μακάρι να ήταν λησμονημένο, μακάρι να είχα ξεχάσει τα πεπραγμένα του. Έτσι ήταν όμως χλωμό, όπως πάντα, όπως πάντα με πονούσε αυτή η χλομάδα έτσι με πόνεσε και στο όνειρο.

Ήλιε μου τώρα βγες! Βγες με ακούς ;;; βγες δεν αντέχω άλλο είναι εφιάλτης, βγες ότι και αν έχει γίνει δεν μπορώ να το δω αυτό το όνειρο, βγες γιατί ότι και αν έχει γίνει με πονάει όταν πονάει εκείνη, βγες γιατί ακόμα και στο χαζό όνειρο μου θα συνεχίζω να αγωνίζομαι για αυτά που πίστεψα και στήριξα, βγες γιατί για μια ακόμα φορά θα νιώσω πουλημένος και προδομένος, βγες γιατί ακόμα και στο όνειρο την ξέρω την κατάληξη μου.

Όση αηδία και αν σου προκαλεί η φιγούρα ενός ανθρώπου , όσο και αν θες να τον αποφύγεις, όσο και αν έχεις αποδεχτεί πως δεν θα τον αφήσεις ποτέ να ξαναεισβάλει στην ζωή σου, υπάρχει εκείνη η χωρά που κρύβεται κάτω από το μαξιλάρι και δεν μπορείς να την ελέγξεις. Εκεί έρχεται και χρειάζεται βοήθεια , και ακόμα και εκεί στο όνειρο ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν μπορείς να είσαι αυτό που αρμόζει, ακόμα και εκεί είσαι άνθρωπος και όχι γαϊδούρι.

Κάτω απ' το μαξιλάρι
είναι ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν
οι ψυχές που σ' αγαπούν.

Παλεύουν κάθε βράδυ
με τα κιούγκια στο σκοτάδι
να φτάσουνε ψηλά
πλάι στο μαχαραγιά.

Να σου μιλάν στον ύπνο,
να σε μπάζουνε σε κήπο
με ʼι-Γιάννη και λωτούς
με χειμωνανθούς.

Κι όταν σ' αναταράσσει
-για τα σκάρτα που 'χεις πράξει-
κύμα φαρμακερό,
να σου δίνουν φυλαχτό.

Χαϊμαλί από μετάξι,
που 'χουν μέσα του φυλάξει
άχυρο απ' τη γη
που 'χει μείνει απάτητη.

Έρχονται και σε μένα
πρόσωπα λησμονημένα,
άδεια και χλωμά
από πριν κι από μετά.

Μου κρατάν το χέρι
στο ταξίδι, στο καρτέρι
στον ύπνο το βαθύ.
Είναι λίγοι, είναι πολλοί.

Μέσα στο πηγάδι
κάτω απ' το μαξιλάρι
ρίχνονται οι ψυχές
Ήλιε μου τώρα βγες!

Άχρηστοι δακρυγόνοι αδένες , δεν παράγουν τίποτα χρήσιμο σαν τα λεμφοκύτταρα από τους λεμφαδένες η τις ορμόνες από τoν θυρεοειδή ένα ακόμα σετ αδένων που θα έπρεπε να μπορούν να αφαιρεθούν σαν τις αμυγδαλές .
Ένα ακόμα σετ αδένων που μονό προβλήματα δημιουργεί…

Υπάρχουν πολλών ειδών δάκρυα.
-Τα δάκρυα ενός κουρασμένου ματιού έτοιμου να ξεραθεί από το ξενύχτη, και κάθε δάκρυ είναι βάλσαμο, λιπαντικό για την μηχανή.
-Τα δάκρυα του μηχανόβιου , τα δάκρυα που εμφανίζονται κάθε φορά που ένα μικρό έντομο έχει το θράσος να εισβάλει στο μάτι με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
-Τα δάκρυα του γ@μημ$ν0υ εγωισμού, τα δάκρυα όταν νιώθεις πως είσαι φτηνός, όταν δεν το αντέχει το πετσί σου να βρεθεί άνθρωπος που να σου αποδείξει πως έχεις άδικο , να σου αποδείξει για πρώτη φορά στην ζωή σου πως είσαι λίγος, να σου γκρεμίσει για πρώτη φορά την εικόνα που μόνος είχες χτίσει για τον εαυτό σου εγωκεντρικό πλάσμα .
-Τα κροκοδείλια δάκρυα, τα δάκρυα που μερικοί “χαρισματικοί” άνθρωποι έχουν την δυνατότητα να τα απελευθερώσουν όταν δουν πως έχουν στερέψει από επιχειρήματα για να σε πείσουν να κάνεις αυτό που εκείνοι θέλουν η ακόμα χειρότερα να σε πείσουν πως έχουν ευαισθησίες.
-Yπάρχουν και τα απλά, αγνά δάκρυα , που δεν πηγάζουν από εκεί ψηλά από τα μάτια, ξεκινάμε την διαδρομή τους από τα βάθη της ψυχής ,δεν μπορείς να τα ελέγξεις ,δεν μπορείς να τα προκαλέσεις . Δεν μπορείς να τα σταματήσεις ,η χειρότερη “ράτσα” δακρύων , μόνο κακό φέρνει, κατεβάζει άμυνες, σε κάνει ανίσχυρο, μικρό και αδύναμο σαν 3χρονο παιδάκι.
Παράδοξο είναι πως κάτι που σε κάνει τόσο αδύναμο κρύβει τόση δύναμη, είναι ικανά αυτά τα δάκρυα να λιώσουν κάθε είδους πάγου, να κάνουν τρύπες στην γη , να συνθλίψουν πέτρες, να λυγίσουν το πιο καλά σφυρηλατημένο μέταλλο, υπάρχουν όμως και καρδιές τόσο παγωμένες που οι πάγοι τους δεν θα λιώσουν ποτέ.
Το κακό είναι πως όλοι τα βλέπουν αυτά ”Τα δάκρυα όταν πέφτουνε, πες μου ποιος δεν το (βλέπει) ξέρεi “. Άλλοι τα εκτιμάνε και άλλοι γελάνε , εκεί μετράς εχθρούς και συμμάχους.

Τα δάκρυα όταν πέφτουνε
-πες μου ποιος δεν το ξέρει-
τρύπες ανοίγουνε στη γη
κρυστάλλινοι αρουραίοι.

Κάνουν την πέτρα κόσκινο
-πες μου αν δεν είναι αλήθεια-
και χάνονται στα τρίσβαθα
στην πορφυρένια ψίχα.

Ούτε τριγμός, ούτε λυγμός
-πες μου πού είναι το ψέμα-
ούτε βαριά πατήματα
στο δρόμο για τα ξένα.

Μόνο σιωπή ασάλευτη,
-πες μου τί δεν ταιριάζει-
τα παιδικά μας όνειρα
κι ο χρόνος που κοχλάζει.

Υγ: Ούτε τριγμός , ούτε λυγμός, πες μου πού είναι το ψέμα;;;; σε ρωτάω;;;; πεσμου που είναι το ψέμα;;;;; πεσμου πιο είναι το ψέμα;;;; καλυτέρα να μην μάθω ποτέ…

Υγ2: το παρών ιστολόγιο θα ενημερώνεται με κονσέρβα κειμενάκια που γράφτηκαν σήμερα , είχα έμπνευση απ’οτι φαίνετε .Το επόμενο ζωντανό κειμενάκι θα είναι εκείνη την μέρα που κάθε χρόνο προσπαθώ να αποφύγω … στις 18/11