Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Η γενικότερα προς τρίτους !!!

Θέλω τόσα να σου πω και φοβάμαι , θέλω τόσα να σου ζητήσω και δεν τολμώ να σηκώσω το βλέμμα μου να σε κοιτάξω , θέλω τόσα να σου δώσω και δεν έχω το δικαίωμα.

Πάντα διάλεγα άλλους να εκφράζω αυτά που ένιωθα για εσένα, πάντα σε τρίτους εκμυστηρευόμουν αυτά που ένιωθα για εσένα και πάντα άκουγα να μου λένε “γιατί ρε φιλε δεν της τα λές κοιτώντας την στα μάτια, δεν υπάρχει περίπτωση αν της μιλήσεις τόσο ειλικρινά να μην σε δεχτεί πλάι της ”. Ήταν πολύ δύσκολο να σε κοιτάξω στα μάτια και να παραδεχτώ το πόσο σ΄αγαπάω. Δεν φταίω μόνο εγώ που είμαι τόσο εγωιστής, φταίνε πολλοί γύρω μου που με ανάγκασαν να μην το παραδέχομαι, σε ένα τραγούδι του Λουδοβίκου ακούγεται από την φωνή της Μαριώς “Αντρας από παλιά κοπή έχει των έρωτα ντροπή ”, δεν φταίω εγώ που είμαι τόσο σκληρός , οι καταστάσεις με έχουν κάνει. Αυτήν την φορά όμως το έκανα, ήρθα και σε κοίταξα στα μάτια, χωρίς ίχνος εγωισμού, χωρίς καμία άμυνα, χωρίς πρέπει, χωρίς να βλέπω μέλλον ανάμεσα μας. Ήρθα και σου μίλησα όπως δεν έχω κάνει ποτέ ως τώρα, πίστευα πως τα συναισθήματα μου θα ήταν αρκετά να λιώσουν τους πάγους της ψυχής σου. Δεν πειράζει εγώ θα συνεχίσω να είμαι έτσι , εγώ θα συνεχίσω να σε ευγνωμονώ για αυτό που με έκανες να είμαι.

Δεν μπορώ όμως να μην πονώ , δεν γίνεται να μην τραγουδώ την Σαλώμη...

Του φεγγαριού το ασήμι
πάνω στο καλντερίμι
απλώθηκε
κι η Άννα το αγρίμι
στου Φώτη το ταξίμι
σηκώθηκε.

Να βγει και να χορέψει
τους άντρες να μαγέψει
μεσ' τη γιορτή.
Και την καρδιά του Φώτη
θα τηνε κάψει πρώτη
σαν το χαρτί.

Αν έκλαψε η Σαλώμη
στου πάθους τη συγνώμη
θα λυτρωθεί
μα το βαρύ της στέμμα
ρουμπίνι με το αίμα
θα μπερδευτεί.

Με τον χρόνο δεν έχει κάνεις την δύναμη να τα βάλει , να του πάει κόντρα , να τον ξεγελάσει . Όσα γίνονται στο πέρασμα του δεν αλλάζουν, δεν μπορείς να τα σβήσεις , δεν μπορείς να τα διαγράψεις.
Υπάρχει όμως πάντα η δύναμη να γράψεις πάνω τους αλλά πράγματα, να τα υπερκαλύψεις με πιο δυνατές πιο όμορφες αναμνήσεις.
Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να συστηθείς από την αρχή, να πας με θάρρος και να πεις “με λένε Κωνσταντίνο , και θέλω να με γνωρίσεις από την αρχή , θέλω να με γνωρίσεις τώρα, τώρα που είμαι πιο ώριμος από ποτέ , τώρα που έχω μάθει από τα λάθη μου , τώρα που είναι το κλίμα πιο εύφορο, τώρα που δεν υπάρχουν εμπόδια να πολεμήσουμε , τώρα που όλα έχουν αρχίσει να στρώνουν γύρω μας. ΤΩΡΑ θέλω να με γνωρίσεις γιατί τώρα έπρεπε να με είχες γνωρίσει…… και όχι τότε”
Σκοπός είναι να σου επιτρέψουν να συστηθείς από την αρχή…. Αυτό είναι το πρώτο δυνατό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσεις ……

Αν και δεν συμφωνώ απόλυτα σε κάποιους στίχους του παρακάτω τραγουδιού….. θα επισημάνω αυτούς που διαλέγω να ντύσω τις σκέψεις μου…..

Για θυμήσου καλά μήπως έχεις χαθεί
μέσα σε δρόμους που καίνε.
Βάλε συ μια φωνή κι αν δεν είμαι εκεί
Χάρη να μη με λένε.

Δεν είναι η ανάγκη,δεν είναι η μοναξιά
που εκεί θα με φέρει.
Έχω αντέξει πολλά!Δε με ξέρεις καλά
κανείς δε με ξέρει.

Μη γυρίσεις!Τίποτα μη ζητήσεις,
για ένα βράδυ,μη με χαραμίσεις.
Μη γυρίσεις!Τίποτα μη ζητήσεις,
για ένα βράδυ,μη με χαραμίσεις.

Μπαίνω μες στη σκιά
με τυφλώνει το φως,
μ'αρρωσταίνουν οι λέξεις.
Έχω βαρεθεί!Δε θέλω να εξηγώ,
πρέπει εσύ να διαλέξεις.

Όμως στο λέω ξανά,
μήπως έχεις χαθεί
μέσα σε δρόμους που καίνε;
Βάλε συ μια φωνή
κι αν δεν είμαι εκεί
Χάρη να μη με λένε!

ΥΓ:ούτε θα τα χαλάσουμε τώρα επειδή δεν με λένε χάρη

Εδώ και 15 μέρες προσπαθώ να ξεπεράσω το σοκ και να γράψω αυτό το κείμενο. Νομίζω πως πλέον μπορώ να γράψω χωρίς να με πνιγεί ο θυμός τις χαζής αίσθησης της δικαιοσύνης που με διακατέχει . Δίλλημα βεβαία ακόμα υπάρχει και ήταν ο τίτλος .
Για μια χούφτα δολάρια ; Για τριάντα αργύρια ; ή ακόμα χειρότερα την πραγματικότητα ; για ένα ευρώ ;
Για ένα ευρώ λοιπόν , φόνος για ένα ευρώ , γελάτε ; με θεωρείτε υπερβολικό ; γλαφυρό ; μπα μην προτρέχετε , τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι.
Επαρχιακή πόλη της Θεσσαλίας , λαϊκή αγορά , πλανόδιος μικροπωλητής και παραγωγός ξαπολάει τα τελευταία καρπούζια τις season , ένα ευρώ το κομμάτι .
Επαρχιακή πόλη της Θεσσαλίας , λαϊκή αγορά , πλανόδιος μικροπωλητής αθίγγανος πάει να αγοράσει ένα καρπούζι , επιστρέφει στην βάση του και με θλίψει βλέπει πως είναι χαλασμένο , όποτε πάει να ζητήσει τον λόγω και το ευρώ του πίσω .
Οι λεπτομερείς είναι περιττές , διαπληκτισμός , λεκτικός στην αρχή , και ακόλουθη συνέχεια ώσπου το άψυχο σώμα πέφτει στο έδαφος . δεν θέλω να μιλήσω για τα “γιατί ”και τα ”πως”.
Κάθομαι απλά και σκέφτομαι πως είναι δυνατόν για ένα ευρώ να γίνεται φόνος , κάθομαι και σκέφτομαι και ρίχνω ευθύνες και στο θύμα και στον θύτη , άλλωστε πάντα έτσι είναι και οι δυο έχουν ευθύνες δολοφόνος χωρίς λόγω δεν υπάρχει , ούτε και δολοφονημένος που να είναι εντελώς αθώος . κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μυαλό μπορεί να κουβαλούσε ο τύπος που πήγε και σκότωσε έναν συνάνθρωπο του για ένα ευρώ , κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μυαλό μπορεί να κουβαλούσε ο μακαρίτης που έκατσε και τα έβαλε , έβρισε , έθιξε τον θύτη αντί να του επιστρέψει αυτό που θεωρητικά δικαιούνταν. Κάθομαι και σκέφτομαι πόσους φόνους έπρεπε να κάνει ο καθένας μας με αυτήν την λογική . κάθομαι και σκέφτομαι ότι έπρεπε να σκοτώσω όλο το προσωπικό των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας βάση των λογαριασμών που πληρώνω . κάθομαι και σκέφτομαι μήπως είμαι εγώ ο παράφρον που σπαταλάει τόσο απλόχερα αυτά για τα οποία κάποιοι άλλοι κάνουν φόνο.
Όχι ρε πούστη μου κανένας μας δεν είναι τρελός. Ούτε εγώ ούτε κανένας που θα έριχνε μια μούντζα και θα έφευγε . απλά όλοι πρέπει να μάθουμε τα όρια μας και τα μετρά μας , πρέπει πριν κάνουμε το παραμικρό “έγκλημα” εναντίον κάποιου ανθρώπου να το καλοσκεφτούμε , και έγκλημα είναι ακόμα και να θίξεις κάποιον, να βρίσεις , να χτυπήσεις , να ειρωνευτείς .

Τραγουδάκι πρόχειρο για την περίσταση δεν είχα . στο μυαλό μου όμως ήρθε αντί για ένα ευρώ …….μια δραχμή …..

Πιάνω να ζωγραφίσω
τα παιδιά μες στην πλατεία
σα να 'ταν όπως πρώτα
κι όπως θά 'θελα

Mα όλα αλλάζουν
και το χέρι μου αρπάζουν
αλλάξανε τα χρώματα
τα λόγια και τα στόματα.
Tα μάτια μείναν ίδια
στα φώτα στα παιχνίδια.

Kάνω να ζωγραφίσω το φεγγάρι που γυρίζει
ζεστό και σκονισμένο από ταξίδι μακρινό
τα μάτια μου θολώνουν, κι ο αέρας π' αρμενίζει
μου λέει τραγούδι ξένο, τραγούδι αλλοπαρμένο.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Kάνω ν' αποφασίσω σκαλοπάτι να πατήσω
θολές και σκονισμένες μνήμες μου ζωντανές.
θεριά μου διψασμένα με κορμιά παραδεισένια
το δρόμο σας κοιτάζω ξυπνάω κι ανατριχιάζω.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Τι έγινε τώρα ? τόσα λεφτά ? ολόκληρο ταξίδι που δεν είναι εφικτό για τους άλλους απλούς κοινούς θνητούς ? τόση η εύνοια από τον μεγάλο εκεί πάνω ?
ΔΕΝ ΣΕ ΣΩΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ούτε τα λεφτά ούτε η πιστή .
Δεν την βγάζει λέει καθαρή ο αρχιεπίσκοπος μας .
Κι’ομως το πάλεψαν, τα οικονομικά του, του επέτρεψαν να έχει μια ελπίδα που σε κάποιον άλλον άνθρωπο (εν τω χρηστό αδελφό) δεν θα δίνονταν ποτέ . τι κι’αν ο άλλος ήταν άνθρωπος τι και αν υποτίθεται πως πρέπει σε αυτές τις καταστάσεις να είμαστε όλοι ίσιοι..
Αυτός είχε την δυνατότητα να κάνει ένα βήμα παραπάνω. Και τώρα η επιστήμη σηκώνει τα χεριά ψηλά , άντε να δούμε αν θα τον σώσει ο ύψιστος , άντε να δούμε αν τόσο κλάμα που πέφτει κάθε μέρα στα νοσοκομεία είναι δίκαιο . άντε να δούμε αν ακούει αυτός εκεί πάνω.
Υπάρχουν οικογένειες που χάνουν την Κεφαλά τους από αυτήν την επάρατη νόσο , υπάρχουν μανές που αφήνουν ορφανά στους δρόμους , υπάρχουν πλάσματα που δεν πρόλαβαν να ζήσουν, υπάρχουν τόσες ψυχές που φώναξαν και φωνάζουν “γιατί θεέ μου σε έμενα, σώσε με ” υπάρχουν τόσες χιλιάδες ψυχές που πονάνε από αυτήν την απώλεια , που το πληρώνουν το τίμημα ακόμα και για πολλά χρόνια μετά .έτσι το πλήρωσα και εγώ και ίσως να το πληρώνω ακόμα….
Ξέρω όμως και ανθρώπους που βγήκαν νικητές, που το πάλεψαν και δικαιώθηκαν, ξέρω όμως και ανθρώπους που είναι τόσο παράλογοι που μπορεί να την γλύτωσαν αλλά συνεχίζουν να το κινάγανε και να το επιδιώκουν , να θέλουν να ξαναμπούν στην διαδικασία. Ξυπνάτε από αυτό μια φορά ξεφεύγετε μην παίζετε με την μοίρα σας …..

Το παρακάτω τραγουδάκι το είχα κρατημένο για κάποιο άλλο πιο ρομαντικό κειμενάκι αλλά τώρα ένας στίχος του, μου κάθεται κουτί.

Καινούργιο δισκάκι στα χεριά μου , λατρεμένος καλλιτέχνης ,η διαδικασία γνωστή με όλα τα δισκάκια που λατρεύω , ένα αντίγραφο για να μπορώ να το λιώσω στην δουλεία, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι.
Το πρωτότυπο και αυθεντικό προς αρχειοθέτηση για να μην φθείρεται. Αυτήν την φορά διάλεξα έναν διαφορετικό τρόπο να το αρχειοθετήσω , διάλεξα να το δώσω σε κάποιον άνθρωπο που αγάπησα να μοιραστώ μαζί του ακόμα και αυτό, τις μελωδίες μου , τους στίχους μου , να μοιραστώ μαζί του το ότι μπορεί να είμαστε μακριά και να μην βλεπόμαστε συχνά αλλά πολλές φορές ίσως σιγοτραγουδάμε τον ίδιο σκοπό (όπως λέει και ο Παπάζογλου ,μα σίγουρα πολύ συχνά κοιτάμε το ίδιο αστέρι).
Το έβαλα λοιπόν να παίζει, η μέθοδος ακρόασης του πάλι η γνωστή, συνεχίζεις να κάνεις την δουλεία σου και άμα υπάρχει κάποιο διαμάντι σε αυτά που θα ακούσεις είναι σίγουρο πως θα παρατήσεις τα πάντα και θα το βάλεις να το ξανακούσεις. Τα 3 πρώτα τραγούδια γνωστά σχεδόν , ακουσμένα πολλές φορές είτε σε κάποια συναυλία είτε σαν promo σε γνωστό σταθμό. Το 4 κομμάτι πέρασε χωρίς να ακουμπήσει, αλλά στο 5 κομματάκι ένιωσα αυτό που λαχταρούσα, κάτι να με πλανέψει. Ο στίχος κάπου λέει “και ακόμη δύναμη να βρω για να φυτρώσω στο μπετό να σπάσω τα τσιμέντα”. Ο έρωτας μαζί του δεδομένος όπως δεδομένα και τα εκατοντάδες “replay” που πάτησα .
Χθες το βράδυ το έβαλα να το ακούσω ξανά και ξανά, την τρίτη φορά που το άκουσα νευρίασα μαζί μου, ίσως άργησα να καταλάβω πως δεν με εκφράζει, ίσως άργησα να καταλάβω πως σαν άνθρωπος δεν είχα ποτέ ανάγκη από δύναμη. Μπορεί σαν άνθρωπος να μην πλημμυρίζω από συναισθηματισμούς, ρομαντισμούς, εξυπνάδα, θάρρος, γοητεία, και αλλά τόσα πράγματα αλλά σίγουρα πάντα η δύναμη που με κρατούσε στην ζωή ήταν απίστευτη. Ήταν πάντα απλό να την καλέσω, να πάρω την απόφαση πως “αυτό πρέπει να γίνει” και να κάνω χρήση της δύναμης που κρύβω μέσα μου.
Αυτήν η δύναμη όμως πάντα με οδηγούσε στο να θέλω να την μοιραστώ να θέλω να παίρνω πάνω μου εκτός από τα δικά μου προβλήματα, προβλήματα και άλλων που είτε αγαπούσα είτε εκτιμούσα είτε ήταν κοντά μου σε εκείνη την περίοδο και απλά μου το ζητούσαν. μάλλον λάθος το έθεσα, δεν το ζητούσαν απλά τους άπλωνα το χέρι και αυτοί γαντζώνονταν,
Τώρα όμως ξέρω, θα βρω την δύναμη να μην απλώσω ποτέ ξανά το χέρι μου σε κανέναν άνθρωπο, και αν νιώσω την ψυχή μου να το επιχειρεί “θα της κόψω το χέρι από την ρίζα”.
Όλα αυτά γιατί οι άνθρωποι με φοβίζουν, έχουν καταντήσει παράλογοι , πιο παράλογοι ακόμα και από μένα που αντί να δένονται μαζί μου αυτοί που ίσως κάποτε βοήθησα , δένομαι εγώ. Οι άνθρωποι έχουν καταντήσει παράλογοι και σε δέχονται κοντά τους μονό όταν έχουν να ανάγκη, μονό όταν έχουν να μοιραστούν πόνους και προβλήματα, όταν έρχεται η ώρα να μοιραστούν μαζί σου την γαληνή και την ηρεμία , την γλυκά και τα χαμογέλα , των ερώτα και την φιλία, σε πετάνε απέξω . δεν σε αφήνουν να εισβάλεις στην ζωή τους και να μοιραστείς ωραία πράγματα. Σε αφήνουν να εισβάλεις μονό όταν υπάρχει πρόβλημα ξανά. Μπορεί να μην σε καλούν αλλά μονό τότε σε αφήνουν να εισβάλεις .
Το έχω δει πολλές φορές το έργο το τελευταίο διάστημα, το έχω νιώσει στο πετσί μου, όταν τα πράγματα να μην είναι καλά τότε να έχω των πρώτο λόγω. Και όταν όλα κυλούν ομαλά να μην μπορώ να είμαι κάπου τριγύρω.
Αυτήν την φορά δεν θα απλώσω το χέρι όχι γιατί δεν νοιάζομαι, όχι γιατί θέλω να γίνει κάτι κακό, όχι γιατί δεν μπορώ να βοηθήσω, όχι γιατί δεν έχω την δύναμη να το κάνω, αλλά ναι γιατί πάλι εγώ θα δεθώ, και πάλι όταν περάσουν όλα θα δω των εαυτό μου πεταγμένο σε μια γωνία, παραμελημένο και ανήμπορο να αντιδράσω.

Να είσαι πάντα καλά. Ειλικρινά …… συγγνώμη δεν μπορώ να είμαι εκεί. Αλλά κάθε φορά που νιώθεις πως χρειάζεσαι λίγη δύναμη να αντλήσεις από κάπου , να ακούς αυτό……..