Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Κάπως έτσι φαίνεται να κυλάει η ζωή, Σάββατο βράδυ απόψε και πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο.
Έχω μέρες που σκέφτομαι να κάτσω κάτω και να γράψω , δεν τα κατάφερνα . Είμαι σίγουρος πως φταίει ότι μέσα μου έχουν ξεθυμάνει τα πάντα, δεν νιώθω πλέον αυτήν την πλημύρα συναισθημάτων , δεν υπάρχει πόνος , δεν υπάρχει χαρά , δεν κάνω όνειρα, δεν έβλεπα λόγω για να γράψω και δεν είχα και έμπνευση, άλλωστε τι έμπνευση να έχεις χωρίς όνειρα;;;;. όπως λέει και ο γνωστός πλέον φίλος Σωκράτης

“Στου δειλινού την άκρη, δε βλέπεις όνειρα
αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα”

Κάπως έτσι νιώθω και σκέφτομαι, αφήνω όλο μου το είναι να ταξιδεύει σε όλα όσα έγιναν , άλλοτε χαμογελάω, άλλοτε πονάω , άλλοτε δακρύζω, άλλοτε νιώθω την κάρδια μου έτοιμη να σπάσει. Κάπως έτσι νιώθω και βλέπω ειδή μπροστά μου τα επόμενα , τα ζω τα επόμενα , την παγωμάρα, την αδιαφορία, την πλήρη αποκοπή από αυτόν τον ομφάλιο λώρο που με ταΐζε με τόσα δυνατά συναισθήματα .
Δυστυχώς για μένα δεν γεννήθηκα γαλίφης, είμαι αρκετά διπλωμάτης αλλά σε ότι αφορά θέματα που έχουν να κάνουν με δουλεία και με τον γενικότερα “κοινωνικό μου κύκλο”.
Έχω μια άποψη σε σχέση με τους ανθρώπους που είναι πολύ κοντά μου, πάντα να τους κάνω να νιώθουν ξεχωριστοί, να τους αναγνωρίζω τα πάντα, να τους κάνω να νιώθουν μοναδικοί. Το πρόβλημα στην υπόθεση είναι πως ως “μη γαλίφης” δεν έχω την δύναμη να το κάνω με όλους, δεν έχω την δύναμη να προσποιηθώ, για αυτό και επιλεγώ οι άνθρωποι που είναι διπλά μου να είναι όντος ξεχωριστοί και σε μένα να μένει μονό το εύκολο κομμάτι της παραδοχής των ιδιοτήτων τους.
Ως απλός κοινός θνητός ανθρώπους που καίγεται στης ανασφάλειες τους και στους συναισθηματισμούς του, που καίγεται στα λάθη και στα πάθη του , έτσι ακριβώς θέλω να με κάνουν να νιώθω και έμενα οι άνθρωποι που με πλαισιώνουν. Πάντα τους έβγαζα από την δύσκολη θέση να μου αναγνωρίσουν τα στραβά μου, γιατί ήδη τα ξέρω, τους τα έλεγα πριν αναγκαστούν να μου τα πούνε. Πάντα τους άφηνα μονό το εύκολο έργο να μου αναγνωρίσουν κάποια πράγματα αν όντος τα είχα, η αν όντος έκανα κάτι για αυτούς.
Είμαι στραβός, το ξέρω , είμαι ανάποδος , το γνωρίζω πιο καλά από όλους. Έχω ανάγκη για αναγνωρίσει, μαλακιά μου.
Τι γίνεται όμως όταν οι καταστάσεις σε κάνουν να νιώθεις τόσο λίγος ;;; τότε απλά φεύγεις για να σώσεις το τομάρι σου. Ε ναι λοιπόν αυτήν την φορά θα το βάλω και εγώ στα πόδια γιατί δεν αντέχω άλλο. Πείτε με δειλό, πείτε με θρασύδειλο, πείτε με ότι θέλετε . στην τελική όλοι αυτό κάνουν πάντα , το βάζουν στα πόδια, βαρέθηκα να διαφέρω. “μάζα” που τόσο σε μίσησα αρχίζω να σου έρχομαι, άνοιξε την αγκαλιά σου και υποδέξου με, άνοιξε την αγκαλιά σου και πες ένα ευχαριστώ σε αυτούς που με έκαναν να νιώσω “μάζα”

Όπως όλα τα post πρέπει να συνοδέψω και δαύτο με ένα τραγουδάκι, προσπάθησα πολύ σκληρά να βρω μια μελώδια να ντύσει αυτά που νιώθω, να το κάνω λάβαρο μου και να το τραγουδώ συνεχεία όπως έκανα ως τώρα, δεν τα κατάφερα. Έτσι το τραγουδάκι που ακόλουθη είναι ένα τραγουδάκι που σήμερα όλη μέρα με συνοδεύει και πάντα βρίσκεται μπροστά μου σε όποιον σταθμό και αν επιλεγώ.

Της παπαρούνας τον ανθό
Να μην τον εμυρίσεις
Γιατί σε μένα μάτια μου
Μια μέρα θα γυρίσεις

Να μου γυρέψεις τη φωτιά
Και του τρελού το χάδι
Πάντα ζητούσες τα φιλιά
Που αφήνουνε σημάδι

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι

Με διαβατάρικα πουλιά
Έρωτα να μην πιάνεις
Γιατί είναι διαβατάρικα
Και γρήγορα τα χάνεις

Και σου κουρσεύουν τη λαλιά
Κι ανάσα πια δεν έχεις
Κι όλο γυρίζεις το πρωί
Χάιδι να μου γυρεύεις

Τα χάδια μου τα πέταξα
Στις λήθης το πηγάδι
Να μην τα βρουν οι αγκαλιές
που βγαίνουνε σεργιάνι

Βράδυ Σαββάτου

περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος

Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του
και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς
βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του

Άδεια η πόλη πού πήγαν όλοι

Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του
να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές
βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του
να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις

Δεν ξέρω ποσό σωστό είναι να καταδυναστεύεις ένα τόσο φανταστικό τραγούδι, δεν το έκανα για κακό απλά για όσους ίσως το προσέξατε αφαίρεσα οτιδήποτε ερωτικό είχε επάνω του. Δεν ήθελα να περάσω ένα ερωτικό μήνυμα σήμερα. Θέλω απλά να μιλήσω για τα βραδεία Σαββάτου.
Είναι Σάββατο βράδυ κάθομαι μπροστά στην παγωμένη οθόνη του υπολογιστή μου, μοναδική παρέα ο κύριος Haig και ο κύριος Davidoff. Δεν βγήκα απόψε έξω δεν ήταν ακριβώς επιλογή μου αλλά ήταν σχεδόν μονόδρομος. Είχα κανονίσει για απόψε να πεταχτώ στην γειτονική μου πόλη και να βρω μια καλή φίλη, θα περνούσαμε το βράδυ μας σε κάποιο ταβερνάκι με μπόλικο κρασάκι και αρκετή κουβεντούλα.
Το απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνων ήταν η Μαρία «Κωνσταντίνε μου δεν μπορώ να βρεθούμε απόψε, με πήραν τηλεφωνώ από το φροντιστήριο και μου φόρτωσαν ένα καρό δουλεία που πρέπει να έχω έτοιμη την δευτέρα, άμα θέλεις έλα αύριο το πρωί που θα κάνω διαλειμματάκι για κανένα καφέ, αλλιώς την τρίτη όπως κανονίσαμε για την συναυλία.»
Όποτε κάπου εκεί χαλούσαν τα σχεδία μου για το βράδυ Σαββάτου …. Αυτό το βράδυ Σαββάτου που τόσο έχω μισήσει. Εχω περάσει πολλά βράδια Σαββάτου έτσι , μονός , με λίγη μουσικούλα , αρκετά τσιγάρα , και μια απίστευτη μελαγχολία να πλανάτε στο δωμάτιο. Δεν ήταν πάντα επιλογή μου κάποτε ήμουν αναγκασμένος εκ των καταστάσεων να το κάνω, δεν μου επέτρεπαν παρά πολλή παράγοντες να διαλέξω μια διαφορετική λύση.
Πλέον τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά έχω την δυνατότητα να ζω όπως θέλω δεν με περιορίζουν πράγματα. Με περιορίζει μονό ο στραβός μου χαρακτήρας .
Το τηλεφωνώ μου χτύπησε το απόγευμα 3 φορές ήταν άνθρωποι που με θυμήθηκαν και με διάλεξαν για να τους κάνω παρέα απόψε . εγώ μπορούσα κάλλιστα να πάρω άλλους τόσους γνωστούς και να κανονίσω κάτι για απόψε.
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όμως για μένα όπως φαίνετε .. είμαι δύσκολος άνθρωπος δεν σπαταλάω εύκολα τον χρόνο μου σε ανιαρές παρέες με χαζές συζητήσεις . δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πάει σε ένα μέρος με πολύ δυνατή μουσική , με όλη αυτήν την βαβούρα γύρω του. Σαν άνθρωπος είμαι απίστευτα κοινωνικός και έχω χιλιάδες γνωστούς ανθρώπους που μπορώ να κάνω παρέα μαζί τους , αλλά ελάχιστους φίλους , μάλλον όχι δεν είναι ελάχιστοι είναι αρκετοί απλά οι περισσότερη από δαύτους δεν είναι τόσο κοντά μου ώστε να μπορώ να τους φτάνω και να τους απολαμβάνω .
Ποσό δύσκολο είναι να καταφέρεις να βρεις ανθρώπους στα μετρά σου ρε γεμάτο;;;; και άμα δεν βρίσκεις τι να κάνεις ;;;;;; να συμβιβαστείς ;;;;;; να κυκλοφορείς με παρέες που απλά ξοδεύεις τον χρόνο σου ;;; να ξεγελάς ακόμα και τον εαυτό σου και να λες ναι περνώ καλά ;;;;;;; να προσποιείσαι πως διασκεδάζεις φορώντας εκείνο το χαζό πλατύ χαμόγελο;;;;; όχι δεν με έχει μάθει η μαμά μου να συμβιβάζομαι !!!! και την ευχαριστώ. θα μείνω ονειροπόλος και θα περιμένω …

ΥΓ: Κάποτε υπήρξε και ένας άνθρωπος εδώ τριγύρω που με καταλάβαινε και τον καταλάβαινα. Που μπορούσε να επικοινωνεί μαζί μου σε ένα διαφορετικό επίπεδο, κάθε συζήτηση ήταν μια νέα εμπειρία και το μονό που μας περιόριζε ήταν ο διαθέσιμος μας χρόνος. Εκείνος μάλλον συμβιβάστηκε, εγώ παρέμεινα. Δεν μετράει όμως μονό αυτό , πριν από αυτό με πούλησε φτηνά, με σπατάλησε και με έκαψε. Και εγώ αντί να του δώσω χρόνο να αναλογιστεί το τι γίνεται των τιμώρησα πολύ ακριβά …..

Σε κάποιο blog διάβασα το παρακάτω απόσπασμα:
«Ζητώ συγνώμη που φέρθηκα ανεύθυνα αλλά δεν είχα κακή πρόθεση, θα μου πεις πως όλοι οι εγκληματίες τα ίδια λένε..»
Παράξενη μέρα πολλά νευρά πολλές εσωτερικές αλλαγές αρκετά πισωγυρίσματα του μυαλό στα περασμένα και στα πεπραγμένα. Άλλοτε χαμογέλα ειρωνικά άλλοτε χαμογέλα μέσα από τα βάθη της ψυχής. ,άλλοτε δάκρυα για τις αδικίες και άλλοτε δάκρυα για την εκδίκηση. Άλλοτε πόνος σκληρός άλλοτε πόνος γλυκός που πηγάζει από την ομορφιά των συναισθημάτων άλλοτε πόνος που πηγάζει από τις τεράστιες πληγές που έχουν μείνει.
Όλοι οι εγκληματίες τα ιδία λένε αλλά μάλλον μετά τον φόνο κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ζήσει αυτό που έζησα εγώ χθες. Κανένας εγκληματίας δεν έχει εκ των πραγμάτων το δικαίωμα να απολογηθεί στο θύμα του γιατί είναι ειδή νεκρό. Ίσως όλες οι ψυχές αυτών των ανθρώπων να γαλήνευαν αν μπορούσαν να το έκανα ακριβώς όπως γαλήνεψε και η δίκια μου.
Κανένα έγκλημα δεν δικαιολογείτε αλλά μερικές φορές ίσως μπορείς να το αιτιολογήσεις πιο πιστικά.
Βάλσαμο η έκφραση «ναι , δίκιο έχεις » βάλσαμο η παραδοχή μερικών πραγμάτων. Θέλει μεγάλο κουράγιο να παραδεχτείς ότι έχεις κάνει λάθοι και λατρεύω τους ανθρώπους που το μπορούν γιατί ανάμεσα τους κατατάσσω και έμενα.
Γύρισα αργά σπίτι και ήμουν έτοιμος να πιάσω το πληκτρολόγιο και να γράψω αυτές τις αράδες . είδα όμως πως θα ήταν πιο όμορφο να τεστάρω την γαληνή μου, να δω αν ακόμα νιώθω εγκληματίας. Είχα πάρει ειδή κάποιες αποδείξεις πως δεν είμαι εγκληματίας η πιο τρανή από αυτές τις αποδείξεις το βλέμμα μου που κατάφερα να το υψώσω ξανά και να την κοιτάξω στα μάτια. Αλλά έμενε ακόμα μια που έπρεπε να δοκιμάσω. Αν θα μπορούσα να κοιμηθώ άνετα, χωρίς σκέψεις , χωρίς απωθημένα , χωρίς πράγματα που δεν πρόλαβα να πω , χωρίς όλες τις αμαρτίες του κόσμου πάνω μου φορτωμένες , χωρίς όλα αυτά που κάθε βράδυ ταξίδευαν τον λογισμό μου σε έναν λαβύρινθο, χωρίς όλα αυτά που έκαναν την συνείδηση μου να με τιμωρεί , χωρίς όλα αυτά που με εμπόδιζαν να κοιταχτώ στον καθρέφτη.
Ξάπλωσα λοιπόν έτοιμος για το γνώριμο σκηνικό. Ανοιχτό μπαλκονάκι σεντονάκι πάνω μου και το βλέμμα μου να περιμένει να δει τον ήλιο να βγαίνει από την ανατολή, να περιμένει στωικά για μια ακόμα λύτρωση και θάνατο μαζί που θα έφερνε ο «ήλιος ο αλάνης »
Όχι απόψε όμως …. Όχι άλλο βράδυ ξανά …. Το αεράκι που φύσηξε τράβηξε από πάνω μου μαζί με το κανονικό μου σεντόνι και ένα άλλο σεντόνι. Αυτό με τον πόνο και την καταχνιά.
Το μονό πράγμα που θυμάμαι τώρα είναι το ξυπνητήρι να χτύπα και να ξυπνάω με χαμόγελο.

Σε ευχαριστώ που ήρθες και γαλήνεψες πολλά πράγματα μικρό πουλί …

Κουίζ για δυνατούς λύτες

Ερώτηση : καλείστε ως άλλος “ Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ” να γράψετε επιτέλους των επιλόγου του παραμυθιού σας . επιλέξτε από τα τρία παρακάτω σενάρια το σωστό.

Α) κάπου εκεί σταμάτησαν να επικοινωνούν, όλα όσα είχαν συμβεί μεταξύ τους θεωρήθηκαν λίγα. Θεωρήθηκαν πλάνη. Ένα παιχνίδι που τέλειωσε.

Β)η μια λέξη έφερε την άλλη, η μια πράξη έφερε την άλλη , είχε καταντήσει κόντρα προσωπικοτήτων , είχαν σβήσει από καιρό όλα, απλά έμενε να δούμε ποιος θα έπαιρνε το ροζ φύλλο αγώνα . πρέπει να το πηρέ εκείνη. Εκείνος απλά πήγε και την χτύπησε δείχνοντας το ανύπαρκτο επίπεδο του……

Γ) ήταν βράδυ όπως όλα εκείνα τα μαγικά βραδεία μονό που εκείνα τα βραδεία βρίσκονταν για να χτίζου, να δημιουργούν, να αγαλλιάζει η ψυχή τους από την τρομερή αμφίδρομη επικοινωνία, να γεμίζει όλο τους το είναι από εκείνο το παιχνιδάκι των στίχων που πάντα ο άλλος είχε την δύναμη να το συνεχίσει. Αυτό το βράδυ ήταν διαφορετικό είχαν έρθει να μπαζώσουν τα χαλάσματα , είχαν έρθει γιατί το έχει απαιτήσει εκείνος. Ακόμα και αυτήν η τελευταία συνάντηση δεν ήταν το θέλω και των δυο. Την είδε να έρχεται προς το μέρος του, θαύμασε για μια ακόμα φορά την σιλουέτα της να σχίζει το σκοτάδι, ήταν κουμπωμένη, μαζεμένη, χωρίς όρεξη να μπει στην διαδικασία να μιλήσει, ήρθε απλά να τον ακούσει να τις λέει τις χαζές θεωρίες τους. Μίλησαν, ανέλαβαν τις ευθύνες τους, είχε αρχίσει να σπάει ο πάγος. Η ώρα πέρασε έπρεπε να φύγει, το σεβάστηκε τις είπε πολύ απλά “εγώ τους σπουδαίους ανθρώπους που πέρανε από την ζωή μου έτσι τους αφήνω να φύγουν, έτσι τους βγάζω από μέσα μου, με γλυκά με χαμογέλα” έσκυψε τις φίλησε τα μαλλιά άφησε ένα δάκρυ του να κύλιση πάνω της και έφυγε……..

Η επιλογή δική σας................

Τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια
τα ίδια απ' την αρχή
τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα
στο γενικά εσύ
στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα
νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι
χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες
ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια
λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω
τι να μου πεις κι εμένα
έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο
με ζάρια πειραγμένα
τα φέραμε από δω
τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα
στο γενικά εσύ
στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα
νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι
χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες
ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια
λόγια ψεύτικα

Σε πια σκιά τα μάτια σου θολώνουν
Μικρό πουλί σ’αγάπησα πολύ
Τα βήματα στα κύματα βουλιάζουν
Να σουν εδώ να σ’έβρει ανατολή

Μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
Να χουν να λένε πως δεν σε γνώρισα ποτέ μου
Όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
Τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντρόφια μου

Δώσμου το φως και ας κάνω πως δεν είδα
Δώσμου νερό να σβήσω τα βαριά
ότι έχει μείνει μέχρι εδώ απτό κερί μου
είναι τα μάτια σου που καινέ σαν φωτιά

Μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
Να χουν να λένε πως δεν σε γνώρισα ποτέ μου
Όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
Τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντρόφια μου

Τώρα δηλαδή φταίω εγώ;;;
Μικρό πουλί αγάπησα πολύ!!!!!

Ο Σωκράτης σε αυτό το τραγούδι θυμίζει τον παλιό καλό Σωκράτη με τις γνώστες αλλοπαρμένες μελωδίες του και με αυτόν τον στίχο που δεν είναι αμάσητη τροφή. Αρχίζει να θυμίζει τον Σωκράτη του λαβύρινθου.

Για όσους θέλοετε αφήνουνετε με ένα σχολιάκη το email σας και θα φροντίσω να το ακούσετε και εσείς !!!

Εδώ και χρονιά τέτοια εποχή είτε λόγω εξεταστικής είτε λόγω των ισχυρών δεσμών φιλίας που μας δένουν όλους μας μαζευόμαστε στην πόλη που σπουδάσαμε. Μαζευόμαστε είτε για να ξαναϊδωθούμε από τις αρχές του καλοκαιριού που χωρίσαμε είτε λόγω της ανάγκης που έχουμε για να βρεθούμε και να τα πούμε .
Έχουν περάσει ειδή 15+ μέρες που χτύπησε το τηλεφωνώ, ήταν ένας από την παρέα.
«λοιπόν μαλακάκο μου το Σάββατο που έρχεται θα κατεβούμε όλοι κάτω. Μπορεί να μην κατάφερες φέτος το καλοκαίρι να επισκεφτείς κανέναν μας , αλλά ξέρεις αυτήν η συνάντηση είναι ιεροτελεστία, μην διανοηθείς να μην εμφανιστής, θα είναι μαζί μου και η γεωργία, ο Κωστής θα έχει την Σοφία (αυτό γίνεται άλλωστε εδώ και χρόνια) ο Σαμιώτης θα έχει την δίκια του όποτε έμεινες εσύ και ο Βασίλης που έρχεστε πάντα μονοί »
Σάστισα ξαφνιάστηκα όχι ότι δεν περίμενα το τηλεφωνώ , όχι ότι δεν ήθελα να πάω , αλλά ήταν η πρώτη φορά που του έλεγα «Μήτσε μπορεί να χρειαστεί να κρατήσεις και για μένα 2 θέσεις »
Πάγωσε και εκείνος … το σκέφτηκε και έσκασε στα γέλια «τι λες ρε χαμένο κορμί τι έγινε αποφάσισες να στρώσεις »
Είχε ειδή πιάσει τον παλμό της συζητήσεις το είπε και το ένιωθα. Είχα αποφασίσει να στρώσω λοιπόν , αυτό ήταν η πιο τρανή αποδείξει !!!!
Πάντα πήγαινα μονός σε αυτές τις συνευρέσεις , πάντα εργένης , το θέμα δεν ήταν ότι δεν είχα ποτέ παρτενέρ αλλά πάντα απέφευγα να την πάω . ήξεραν τι γυναίκες περνούσαν από την ζωή μου, τις έβλεπαν από μακριά , τις έβλεπαν στο αυτοκίνητο μου, μύριζαν το άρωμα τους κάθε φορά που δανειζόμουν κάποιο από τα σπίτια τους .
Με είχαν συνηθίσει έτσι , ελεύθερος , κυνηγός , πάντα ελεύθερος να φλερτάρω με τα κορίτσια της παρέας , πάντα ανέτοιμος για οποιαδήποτε μορφή δεσμεύσεις . πραγματικός λύκος . και κάπως έτσι πάνω κάτω με αποκαλούσαν .
Αυτήν την φορά όμως τα πάντα ήταν διαφορετικά . μπορεί να μην ήταν ακόμα κοπέλα μου , μπορεί να είχα αρχίσει να πιστεύω στην ιδέα ότι δεν θα ήταν ποτέ , αλλά ήμουν περήφανος που είχα έναν τέτοιον άνθρωπο στην ζωή μου. Ήξερα πως μπορούσε άνετα να σταθεί στις συζητήσεις της παρέας , ήξερα πως μπορεί να μπει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα στο κλίμα , ήξερα πως μετά θα μου χαμογελούσαν και θα μου έλεγαν . «τι τρομερό τυπάκι είναι αυτό ρε συ »
Τις το πρότεινα λοιπόν. Στην αρχή δίσταξε , μετά από λίγο άρχιζε να τις αρέσει η ιδέα άλλωστε ήταν και αυτήν συμφοιτήτρια μας . είχε συνηθίσει αυτές τις φοιτητικές παρέες και σίγουρα τις είχαν λείψει αφού είχε αρκετό καιρό να το ζήσει και αυτήν.
Οι μέρες πέρασαν τα πράγματα δεν ήταν και τόσο καλά μεταξύ μας , αλλά αυτό δεν άλλαζε την πρόθεση της να έρθει. Στα αυτιά μου ακούγονταν φανταστική ευκαιρία να την φέρω ακόμα 2 βήματα πιο κοντά μου . μια ώρα σχεδόν δρόμος πήγαινε , κρασάκι χαβαλές και παρέα και άλλη μια ώρα η επιστροφή , είχα την ευκαιρία να τις πω πολλά να τις δείξω λίγο ακόμα από αυτά που είμαι , δυο ώρες μαζί της στο ίδιο αυτοκίνητο , ακριβώς στο διπλανό μου κάθισμα εκείνη.
Δεν το άντεξα όμως το απόγευμα της παρασκευής τα τέλειωσα όλα, τις είπα δεν αντέχω να είμαι γύρω σου και να μην είμαι μαζί σου, τις φώναξα με βλέπεις να λιώνω και αδιαφορείς , είσαι αναίσθητη είσαι εκείνο είσαι το άλλο , μην με ξαναενοχλήσεις δεν ήσουν έτσι όταν σε γνώρισα ρε γαμώτο .
Στην πραγματικότητα έτσι γλύτωνα, γλύτωνα από ένα ακόμα μαρτύριο, το μαρτύριο να είναι εκεί διπλά μου να απολαμβάνω κάθε τις λέξη, να μαγεύομαι με κάθε τις σκέψη και να μην μπορώ να την κάνω άνθρωπο της ζωής μου.
Φοβήθηκα πως όλοι μου οι φίλοι θα την ερωτευόταν όπως την ερωτεύτηκα και εγώ , φοβόμουν τα εύσημα που άδικα θα μου έδιναν, άντε ρε θηρίο επιτέλους βρήκες μια γυναίκα να στέκεται αξιοπρεπέστατα διπλά σου , άντε ρε κουφάλα γλύτωσες από τα τσόκαρα.
Έτσι και έγινε πήγα μονός , δεν ξαφνιαστήκαν έτσι με περίμεναν, μονό , εντύπωση θα τους έκανα άμα τους παρουσίαζα κάποια ως άνθρωπο μου, όχι ως κοπέλα μου, όχι ως αίσθημα , όχι ως γκόμενα αλλά ως άνθρωπο μου .
Tο κρασάκι βοήθησε την συναισθηματική φόρτιση και τα πάντα μέσα μου έσκασαν σαν βόμβα. Ήξερα ειδή πως όλα είχαν τελειώσει μαζί της και πλέον μπορούσα να τους μιλήσω.
ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑ τους είπα τα πάντα , δεν την ήξεραν άλλωστε , δεν θα την έθιγα ούτε σε δύσκολη θέση θα την έφερνα .ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑ , τους είπα όσα ακριβώς λέω για εκείνην μέσα σε αυτό το blog εδώ 2 μήνες. ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑ , τους είπα ότι ακριβώς έλεγα και σε εκείνη , όσα δεν ήταν ψέματα για να τις γαργαλήσω τα αυτιά της . ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑ τους είπα όλες μου τις αλήθειες . ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΑ «τα είπα όλα!» «στα είπα όλα!»
Κάπου εκεί η σοφία έκανε την μεγαλύτερη διαπίστωση που μπορούσε να κάνει άνθρωπος «Κωνσταντίνε σε έχω ξαναδεί ερωτευμένο σε έχω ξαναδεί τσιμπημένο αλλά είναι η πρώτη φορά που σε βλέπω μαγεμένο. Γιατί ρε παλικαρά μου δεν την πιάνεις να τις τα πεις όπως τα λες και σε μας , δεν υπάρχει περίπτωση να μην νιώσει τίποτα άμα το κάνεις . »
Ξαναγέμισα το ποτήρι μου (είχα ειδή ξεχάσει πόσες φορές το είχα κάνει ) ήπια μια γούλια στραβοκατάπια και ψέλλισα «το έχω ειδή κάνει Σοφάκι μου, τις τα είπα όλα ». έσφιξα τα δόντια και απλά δεν άφησα τον εαυτό μου να δακρύσει.
Έτσι λοιπόν εξηγώ αυτού που τις είπα την επόμενη μέρα «δεν ήσουν εκεί και ήμουν καλύτερα » ήταν καλύτερα γιατί πολύ απλά δεν άντεχα να ήσουν εκεί , δεν το βαστούσα, πώς αλλιώς να στο πω. Όλο το βράδυ κοιτούσα την άδεια διπλανή μου καρέκλα και σκεφτόμουν … μακάρι να ήταν εδώ…..

Πολλές φορές σου μίλησα
Με χρώματα στο στόμα
Στο είπα, όσα έμαθα
Τα έμαθα με το σώμα
Μισός ψυχή μισός κορμί
Κι η πείνα μου θηρίο
Μισή ζωή σπατάλησα
να ζήσουν και τα δύο

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα

Με αγαπούσε το νερό
Μα ο ουρανός με ζούσε
Κι όταν μετρούσα τι μπορώ
Η γη δεν με χωρούσε
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ' έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι

Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα



ΥΓ1: το σημερινό είναι ένα κειμενάκι που γράφτηκε πριν 4-5 μέρες και είχα αποφασίσει να το αφήσω ως χειρόγραφο στο συρτάρι μου . όλο αυτόν τον καιρό αυτό το blog ήταν η διέξοδος για να λέω της αλήθειες μου . τώρα που όλα τέλειωσαν δεν θέλω να ξαναμιλήσω για εκείνη. Νομίζω πως έχω γεμίσει με όσο πόνο άντεχα. Απλά ήθελα να το ανεβάσω και αυτό για να κλίσω τον κύκλο . να κλίσω αυτό το τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου!!!!

Είναι πρώτη φορά που το κάνω. Πυρά το βάπτισμα του πυρός . χτύπησα έναν άνθρωπο που αγάπησα όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου. Τις πρόσφερα το δικαίωμα επιλογής να με αφήσει να φύγω ήσυχα να μην με γυρίσει πίσω αφού δεν μπορούσε να το στηρίξει .
Την περίμενα 2 μήνες στα χεριά άλλου και να μου μιλεί για ερώτα . εκείνος την πρόδωσε δεν ήταν ποτέ άλλωστε ο τύπος της . με έμενα έλεγε ονειροβατούσε . μου έδινε ελάχιστα ,ένα χάδι, ένα γλυκό μήνυμα . αποφάσισα πολλές φορές να φύγω να την αφήσω στην ζωούλα της . να την αφήσω με τον άνθρωπο που είχε επιλέξει να έχει στο πλευρό της .
Πάντα όμως φρόντιζε να με γυρίζει πίσω. Μου έλεγε πως δεν μπορεί να με χάσει είμαι τόσο διαφορετικός . και είμαι διαφορετικός ίσως να ήμουν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που δεν σκιάχτηκε την ασθένεια που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να τις ξαναχτυπούσε την πόρτα.
Εδώ και 20 μέρες ο άνθρωπος που ήταν εμπόδιο μεταξύ μας έφυγε . αποσύρθηκε την πρόδωσε και αυτός την πούλησε και την εγκατέλειψε. Έτρεξε στην αγκαλιά μου και ζήτησε στήριγμα άσχετα αν το είχαμε τελειώσει για πολλοστή φορά . φαίνονταν πως δεν θα ξαναείμασταν ποτέ μαζί αλλά με την χαζομάρα του, ο τύπος μου την χάριζε. Μου χάριζε επιτέλους το όνειρο μου.
Λέω όνειρο γιατί καμία από τις πάμπολλες γυναίκες που πέρασαν από την ζωή μου δεν ήταν σαν εκείνη. Και φοβάμαι ακόμα και τώρα πως καμία δεν θα είναι σαν αυτήν .
Τις τελευταίες μέρες τα πράγματα άρχιζαν να παγώνουν . δεν ήταν εκείνη, είχε πληγωθεί από τους πάντες και είχε γίνει πολύ σκληρή ακόμα και με μένα. Έμενα που τις πρόσφερα όλο μου το είναι χωρίς να πάρω ποτέ αντάλλαγμα .
Τις ζήτησα να το διαλύσουμε επιτέλους ειρηνικά. Να βρεθούμε κάπου να μιλήσουμε λίγο χωρίς άμυνες και χωρίς τουπέ, χωρίς ψέματα και προσωπεία .
Δεν το έκανε δεν με απελευθέρωνε μου έλεγε « δεν γουστάρω » είχε γίνει ένα με την χαζή ιδεολογία τον κενών φιλενάδων τις . προκειμένου να ξεφύγει από τις αληθινές της ευαισθησίες προτιμούσε να συζητάει για τις καινούργιες κουπ και για το τι φορούσε το τσόκαρο που περνούσε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Δεν ήταν αυτήν η κοπέλα που αγάπησα και ερωτεύτηκα.
Έχω 4 μέρες να κοιμηθώ και πάνω από πενήντα ώρες να φάω. Απόψε όμως τα πράγματα είναι αλλιώς θα πάω σπίτι μου ήρεμος απαλλαγμένος από εκείνη . οι τύψεις θα με βαραίνουν για πολύ καιρό . αλλά μονό για των σωματικό πόνο που της πρόσφερα . για τα πεπραγμένα μου δεν μετανιώνω . αν μετανιώσω θα είναι σαν να λέω πως δεν την αγάπησα ποτέ. Την αγάπησα πολύ, την αγάπησα τρέλα, την αγάπησα ολοκληρωτικά, και αυτήν με πήγαινε μπαλάκι από την αναισθησία στην αδιαφορία από την προδοσία στο φτηνό πούλημα. Έφτασα να θέλω να κάνω κακό στον εαυτό μου γιατί εκείνη ήταν αναίσθητη μαζί μου. Μου φόρτωνε κάθε μέρα ανύπαρκτες ευθύνες και εγώ της αποδεχόμουν για να μην τις επιτεθώ. Να μην την πικράνω να μην την στενοχωρήσω.
Όλα αυτά ως εδώ όμως αρκετά τις πρόσφερα την «Κεφαλή μου επί πινάκι » αρκετά την έκανα ΣΑΛΩΜΗ στην ζωή μου.
Αυτό είναι το κύκνειο άσμα της όλης ιστορίας την σκότωσα μπας και ξαναγεννηθεί, Μπας και γίνει αθάνατο πουλί και όχι το αγρίμι που ήταν τις τελευταίες μέρες .

Και όπως όλες οι συναυλίες έτσι και ετούτη θα τελειώσει με τον ίδιο σκοπό. Με το ίδιο τραγούδι. Το πρώτο τραγουδάκι που της τραγούδησα και το κάναμε ύμνο μας σε κάθε ωραία μας στιγμή

Είχα κρατήσει λάφυρο τ' όνειρο του χειμώνα
να μη με βρει η άνοιξη με χέρια αδειανά
κι απ' το παράθυρο μες τον δικό μου αιώνα
κοιτάζω με κατάνυξη τον ήλιο να περνά

Να σε δώ να ξυπνάς
να σε λούζει το φώς κι'ένας άγιος κρυφός
να τρυπώνει στη μέρα
δίχως να με ρωτάς
ν' ανασαίνεις φιλιά και γλυκά να μου λες
καλημέρα

Μέσα στον ύπνο μη χαθείς γιατί αν σε δει η σελήνη
θα κλέψει την αγκάλη σου για να 'χει συντροφιά
κι αν φέγγεις στο στερέωμα μονάχος του θα μείνει
ο ουρανός μου που διψά ν' αγγίξει τη στεριά

Να σε δώ να ξυπνάς
να σε λούζει το φώς κι'ένας άγιος κρυφός
να τρυπώνει στη μέρα
δίχως να με ρωτάς
ν' ανασαίνεις φιλιά και γλυκά να μου λες
καλημέρα

360klm ένας δρόμος.

360klm μια αλήθεια στο τέλος του δρόμου.

360klm μια αλήθεια που καθορίσει την ζωή του.

360klm προς την εξιλέωση.

360klm μακριά από το να πετάξει από πάνω του όλο τον πόνο.

Ο Δημήτρης είναι ένας συμφοιτητής δεν τον ήξερα ποτέ καλά . νομίζω πως ποτέ δεν είχα σταμπάρει την φυσιογνωμία του. Πρόσφατα στην προηγούμενη εξεταστική εγώ ως τουρίστας εκείνος ως αγχωμένο φοιτητόπαιδο που ήθελε ελάχιστα μαθήματα για να πάρει πτυχίο συναντηθήκαμε σε μια κοινή παρέα.
Απίστευτος τύπος απίστευτη αίσθηση του χιούμορ μπορούσε να σκορπά άνετα γέλιο και να γίνεται το επίκεντρο της παρέας. Από την πρώτη στιγμή είδα ζωγραφισμένη στα μάτια μου μια « τέλεια επικαλυπτόμενη» μελαγχολία .
Ο χρόνος κύλησε ήμασταν πατριωτάκια είχαμε κοινά σημεία άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα το χτίσιμο μιας δυνατής φιλίας . Από την πρώτη στιγμή ήθελα να μάθω τι προκαλούσε αυτήν την μελαγχολία στην ψυχή του. Δεν τον ρώτησα ήξερα πως όταν νιώσει άνετα θα μου πει μονός, θα ξεκλειδώσει την ψυχή του και θα αφήσει το ποτάμι των σκέψεων να εκβάλει στις όχθες τις πληγές του.
Έτσι έγινε και χτύπησε διάνα ο κερατάς . έπασχε εδώ και 2 χρονιά από την γνωστή μαύρη ασθένεια που και εγώ την είχα πληρώσει τόσο πολλή. Η μεγαλύτερη τιμή που μου είχε κάνει ποτέ άνθρωπος. Διπλά του χιλιάδες γνωστή και φίλοι και αυτός επέλεξε έμενα. Επέλεξε έμενα και μου ζήτησε να μην δείξω οίκτο . έτσι έγινε το συναίσθημα του οίκτου δεν πέρασε ποτέ από μέσα μου . υπήρχε πάντα ένας απίστευτος θαυμασμός προς το πρόσωπο του, για την δύναμη που είχε επίδειξη και είχε παλέψει άνισα με αυτό που του κατάτρωγε τα σωθικά. Είχε νικήσει και ήταν περήφανος ήταν παλικάρι. Οι μέρες κύλησαν σαν τον νερό πάντα στο μυαλό του καρφωμένο το τέλος Αύγουστου που έπρεπε να πάει για τις εξετάσεις . απέφευγε πάντα να μιλάει για αυτό το θέμα και απέφευγα και εγώ . η αποφράδα μέρα έφτασε, δείχνε χαλαρός ήρεμος του πρότεινα να τον συνοδεύω να τον στηρίξω να του προσφέρω λίγη από την στοργή που δεν του είχαν δείξει η ως τώρα φίλοι του.
Για ακόμα μια φορά διάλεξε να πάει σχεδόν μονός δεν είχε ανάγκη ρε ο Μήτσος κανέναν ήταν πολύ δυνατός άνθρωπος δεν λύγιζε με τίποτα!!!
Έμεινα μονός πίσω να ανησυχώ να νοιάζομαι για το καινούργιο φιλαράκι μου.
Προσπαθούσα να μιλάω κάθε 5 λεπτά μαζί του να μαθαίνω πως πηγαίνει , πως εξελίσσονταν τα πράγματα , μέσα στον πανικό μου ξέχασα πως με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να είσαι τόσο κάλος. Δεν το αντέχουν το θεωρούν βάρος , ένιωσα γελοίος όταν άκουσα «έλα ρε μαλακά έλεος μην είσαι τόσο υπερπροστατευτικός »
Κατάλαβα πως την αγάπη μου την αντιλήφθητε ως οίκτο .
Πλέον με έχει απομακρύνει από φίλο εκείνο το ξενύχτη ήταν αρκετό να τον κάνει να με ξεγράψει μια για πάντα.

Δεν μου δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να του πω :

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΤΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΩΔΕΙΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΜΕΝΟ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ . ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ . ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΑΤΟΥΣΑ ΩΠΟΣ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ. ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ. ΕΜΕΝΑ ΝΟΙΑΖΟΜΟΥΝ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΝΟΥΣΕΣ ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΓΩ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΒΑΖΩ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ. ΕΧΩ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΩ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ.ΕΙΧΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΑΥΤΗΝ Η ΦΙΛΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΠΙΣΩ. ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΚΑ.ΣΕ ΠΟΥΛΗΣΑΝ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΣΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑΝ ΜΗΤΣΑΡΑ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΚΑΡΤΟΙ. ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΩΣ ΤΩΡΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΣΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ @@ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΖΟΥΝ !!!!

Αυτό που μετράει είναι πως είναι καλά. Απαλλάχτηκε από τα πάντα . ακόμη και από τους χαζούς ανθρώπους που μερικές φορές γίνονται τόσο γλυκανάλατοι.

Τα δάχτυλά μου σαν κισσός τύλιξαν το τιμόνι·
η πέτρα του δαχτυλιδιού χάθηκε στο σκοτάδι.
Τα εκκλησάκια στις στροφές κουνάν λευκό μαντήλι
κι από τα μάτια τους κυλά το ταγκισμένο λάδι.

Πρώτα ο Καραβόμυλος, ύστερα η Στυλίδα
κι ύστερα την Ιεριχώ μπροστά στα μάτια μου είδα.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.

Έξω απ' τα τείχη, αγάλματα με στυλωμένα πόδια,
ο Νύσης δίνει στο Μηνά το μέτρημα του χρόνου.
Yψώνονται τα χάλκινα, βουλιάζουν τα διόδια,
χάνονται και τα ξωτικά, τα δόκανα του δρόμου.

Το άσπρο βαμβάκι που έριξε η τρέλα του αχθοφόρου,
Kρατάει το θόρυβο μακριά απ' τ' αυτιά του φθινοπώρου.
Δεν ξέρω που γεννήθηκα, θυμίστε μου που πάω.
Ξέχασα αυτούς που έψαχνα κι αυτούς που αγαπάω.

Τι είναι χειρότερο ;;;;;

Να είσαι θύμα η εξαναγκασμένος θύτης;

Να είσαι βιαζόμενος η εξαναγκασμένος βιαστής;

Να είσαι πιεζόμενος η να σε εξαναγκάζουν να ασκείς πίεση;

Ξέρω όλοι θα υποστηρίξετε το θύμα πάντα αυτό έκανε η κοινωνία μας πριν ψάξει τι προκάλεσε το έγκλημα. Θα ταράξω τα νερά σας λέγοντας απλά πως οι πληγές επουλώνονται , είτε σωματικές είτε ψυχικές , η πίεση κάποια στιγμή παύει να ασκείτε και όλα είναι καλά . ποιος όμως αναλογιστικέ τις τύψεις που μένουν βαθιές χαρακιές στον θύτη, ποιος αναλογιστικέ πως αυτές οι ερινύες θα τον κινάγανε μια ζωή ;

-Καταδικάζεσαι φταις

-μα αφηστ….

-σκάσε φταις επιβαρύνεις την θέση σου

-μα πρεπ…

-σκάσε μην μιλάς τα κάνεις χειρότερα

-μα ακούς…..

-πιέζεις το ακροατήριο είσαι ανυπόφορος

- ε αμάν πια ρε γαμώτο αφήστε με να μιλήσω δεν θέλω να περισώσω την θέση μου το ξέρω το έγκλημα μου , ξέρω την τιμωρία που επιφέρει , εσείς μου μιλάτε για αναστολή και εγώ ειδή λαχταρώ τα ισόβια, δεν θέλω να με υπερασπίσω δεν θέλω να αλλάξω την άποψη σας σεβάσμιε κύριε πρόεδρε και αγαπητό ακροατήριο.

Δεν έχω δικαιολογίες να σας πω , θέλω απλά να με αφήσετε να βγάλω τον επικήδειο του δολοφονημένου , να τα πω και να δέσω μονός το σχοινί γύρω από τον λαιμό μου όταν τα θα πάω μονός για απαγχονισμό.

Εγώ τον σκότωσα.

Εγώ τον έφαγα τον πους…..η δεν αντέχονταν άλλο.

Εγώ τον έφαγα τον καριό….η μου προκαλούσε αηδία.

Ε δεν αντέχονταν άλλο , σε ποιον κόσμο ζούσε; Εδώ είναι ζούγκλα . των σκότωσα πριν καταλάβουν τα θεριά εκεί έξω και τον κατασπαράξουν. Δεν χωρούσαν σε αυτόν τον κόσμο οι χαζές του ευαισθησίες. Δεν μπορείς ρε φιλέ να σταθείς . αγαπούσες, πονούσες, νοιαζόσουν. Τρία θανάσιμα αμαρτήματα που ξέχασε ο Δάντης να προσθέσει στην λίστα του . Τρία νέα σύγχρονα θανάσιμα αμαρτήματα για την κοινωνία μας. Μήπως θα έπρεπε να ξαναγράφει η “ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ ” ;;;;
Tον έφαγα μωρέ τον μαλ..κα γιατί άρχισε να μεταβάλει και έμενα . αν έμενε λίγο ακόμα ζωντανός θα με κατασπάραζε . θα με νικούσε θα έβγαινε στην επιφάνεια και αυτός ο τύπος δεν μπορούσε να σταθεί εκεί έξω ..

Έχω μια τίγρη μέσα μου άγρια λιμασμένη και όλο με περιμένει και όλο την καρτερώ…. λαλαλαλαλα

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
π' όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ,
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,
για να την αγκαλιάσω
στον πιο τρελό χορό,
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ' το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,
σχεδόν αγαπημένοι,
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.