Μουσική ακούω , ζωή καταλαβαίνω

Στην φύση του ανθρώπου, από τα ποιο δυνατά συναισθήματα….

Συναίσθημα ικανό να σε οδηγήσει από το καλύτερο ως το χειρότερο.

Ασυνείδητος μηχανισμός γραμμένος στον γενετικό μας κώδικα, μηχανισμός ισχυρός όσο κανένας άλλος , μας προστατεύει σηκώνοντας μέσα μας εκείνους τους διακόπτες σαν ασφάλειες σε ηλεκτρολογικό πίνακα , και συγκεκριμένα έναν , τον διακόπτη της επιβίωσης , διακόπτη που αμα τον σκαλίσεις τρομάζεις και εσύ ο ίδιος με το σε τι μπορεί να σε οδηγήσει να κάνεις

Αλλά δεν υπάρχει μόνο αυτός ο φόβος , αυτός άλλωστε είναι δικαιολογημένος , ο χειρότερος όλων που μας κρατάει πίσω είναι ο φόβος να προχωρήσουμε , να κάνουμε την μεγάλη αλλαγή , να γνωρίσουμε κάτι καινούργιο , να ζήσουμε πράγματα ΝΑ ΡΙΣΚΑΡΟΥΜΕ…

Παιχνίδι η ζωή και τα ζάρια στα χέρια μας , όσο όμως βρίσκουμε το κουράγιο να τα ρίξουμε και όσο έχουμε την δύναμη να αψηφήσουμε την πιθανότητα να μην μας κάτσει η ζαριά.

Παιχνίδι και όσο παίζουμε μαθαίνουμε , μέσα από τα παθήματα μας , μαθαίνουμε καλύτερα τους κανόνες και προσαρμοζόμαστε ,

Δυο παιχνίδια μας ζορίζουν , είναι ο θάνατος και η αγάπη , το ένα δεν το κουμαντάρουμε και οσο και αν μας φοβίζει είναι και αυτό κομμάτι του κύκλου , είναι και αυτός προορισμός , ώσπου να γίνουμε σκόνη αστρική …. Ίσως λοιπόν δεν μας μένει παρα ναι παίξουμε με την αγάπη , με τους έρωτες , με τα πάθη μας , ίσως αυτό να είναι το ποιο ωραίο ξόδεμα ,ξόδεμα που σίγουρα είναι λιγότερο οδυνηρό από το ξόδεμα της ρουτίνας ……

Και όλα αυτά τα είπε ο ποιητής πανέμορφα !

Μες στο νόημα πάντα θα 'ναι
όποιος πάθει κι όμως μάθει
οι φοβέρες δε φτουράνε
και ο χάρος κάνει λάθη

Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι
φίλος με τον πόνο να' σαι
πάντα έχει η ζωή
κάτι πιο βαθύ να πει
και ο φόβος και ο πόνος
είναι δυο σοφοί

Όλα είναι μια ιδέα
και τη ζεις στο φλας του κόσμου
πότε χάλια πότε ωραία
σώμα μου ψυχή και φως μου

Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι
φίλος με τον πόνο να 'σαι
πάντα έχει η ζωή
κάτι πιο βαθύ να πει
και ο φόβος και ο πόνος
είναι δυο σοφοί

Δυο παιχνίδια σε ζορίζουν
είναι ο θάνατος κι η αγάπη
παίξ' τα και τα δυο κι ας χάσεις
θα βγει η ήττα σου απάτη

Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι
φίλος με τον πόνο να' σαι
πάντα έχει η ζωή
κάτι πιο βαθύ να πει
και ο φόβος και ο πόνος
είναι δυο σοφοί

Αν και πάντα διασκέδαζα με τους αριθμολογους , με εκείνους τους παράξενους τύπους που προσπαθούν να βρούνε μια λύση μέσα από τα νούμερα και έχουν μια απάντηση σε κάθε τι γίνεται με έναν αριθμό , αν και πάντα τους έβρισκα από διασκεδαστικούς εώς απίστευτα γραφικούς , μερικές φορές η ζωή σε διαψεύδει !

track 10 λοιπόν track 10 στο δισκάκι που λιώνει στο αυτοκίνητο !

το είχε ξαναπροσπαθήσει ο κοντός και είχε κάνει τρομερή αρχή στα Παραμύθια βάζοντας για 10^ο κομμάτι το με πνίγεις ,

καλά τα είχε πάει και στο «της μέρας και στης νύχτας» με ένα κομμάτι που έμελε να γίνει το πρώτο χιλιοπαιγμένο στα FM , τα μεταξωτά της κανά ,

η ιστορία συνεχίστηκε στον Κύκλο με το Δώρο του κόσμου , ένα τραγούδι για ότι ποιο όμορφο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο… στον Λαβύρινθο που μας στιγμάτισε όλους το «είναι σκοτάδι « απλά υπήρχε για να σπάει αυτήν την γλυκιά καταχνιά του δίσκου !

κύλησαν τα χρόνια και φτάσαμε στις 13,000 μέρες , λαϊκότροπος δίσκος , ποιο εξωστρεφείς , αφιερωμένους στους έρωτας , στους έρωτες που μας μιλάνε στο αυτί , σε όσα ζήσαμε σε όλα όσα ονειρευτήκαμε σε όσα ξεχάσαμε και σε όσα μας κρατάνε ζωντανούς , το μεγαλύτερο κομμάτι είναι σε δικούς του στίχους , όπως σε δικούς του στίχους είναι και το 10, Συνήθεια δίχτυ !

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο
αυτόν που με βασάνιζε σα φυλακή στον ξύπνιο

Βρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό
ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

Αγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή

Κι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι
φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδυ

Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός
Ταξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο.

Αφιερωμένο λοιπόν σε όλους όσους η μόνη χαρά έρχεται στον ύπνο , σε όσους έχασαν την κυρά τους , σε όσου θα ήθελαν να κρατάνε την κλωστή και να ξεκινήσουν από την αρχή , σε όσους μετράνε τα βράδια που φεύγουν με δυσκολία ….. αφιερωμένο …

Για μένα απλά θα κρατήσω το Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός

Και θα ευχαριστήσω ακόμα μία φορά την ζωή που με αξίωσε να ακούσω ζωντανά όσα ήθελα πάντα !

Και για όσους δεν με πιστεύεται έχω και αποδείξεις !

Είσαι εσύ που πάντα έλεγες πως θα σε βαρεθώ.

Είσαι εσύ που πάντα απορούσες τι να ζητώ εγώ μαζί σου

Είσαι εσύ που πίστευες ότι είμαστε άλλοι κόσμοι , εγω με τα βιβλία μου και με τις αλλοπρόσαλλες μουσικές μου.

Είσαι εσύ που πάντα πίστευες ότι σαγαπουσα τόσο , τόσο που δεν θα μπορούσα να σου κάνω κακό και όμως να που εγώ τα κατάφερα …

Είσαι εσύ που επέλεγες και έθετες όρους

Είσαι εσύ που έδινες όμως φώς στην ζωή μου

Είσαι εσύ που με ένα σου βλέμμα μπορείς τα θαύματα να πεις

Είσαι εσύ που ήρθες την άνοιξη και φεύγοντας άφησες χειμωνιά , χειμωνιά σαν και αυτήν στις ιστορίες του Stephen king

Είσαι εσύ που σήμερα δεν μπορώ στα μάτια να σε κοιτάω

Είσαι εσύ που στους στίχους των τραγουδιών σου δεν έχω τίποτα να πω. Ποιος εγώ που πάντα είχα μια εξυπνάδα πρόχειρη για να σου αντιμιλήσω , να γκρεμίσω τα λογικά επιχειρήματα σου που μας κρατούσαν μακριά ,

Εγώ που πάντα έβρισκα μια λύση και τώρα δεν βρίσκω κάτι ακριβό ποια να σου δώσω , μόνο αυτό που κυνηγά το άρρωστο μυαλό μου , έτσι και αλλιώς δεν ήταν και δεν θα ναι δικό μου !

στη λάθος μοιρασιά,τα χέρια τείνουμε άγκιστρα,
τα χέρια που θεριέψαννα ψηλαφίσουν μια στιγμή
τη φύτρα που δεν δρέψαν.

Όλη η πορεία μας μια λάθος μοιρασιά μια χαμένη παρτίδα με νικητές τους θεατές , ήλιος κόκκινος στην γρίλια και δεν μου έκατσε η μπίλια !

Είμαι εδώ με επιστολές ατέλειωτες , όλες μαζεμένες κουβάρι στον κάδο , όλα μαζί στον τενεκέ μαζί με τα αποτσίγαρα , τα άδεια πακέτα με τα άτιμα τετράγωνα μπουκάλια του jack daniels .

Είμαι εδώ και ακόμα δεν μπορώ κάτι να βρω να σου απαντήσω στους στίχους του Μάνου . ναι εγώ προσπάθησα να καταστρέψω το τσίρκο της ζωής σου .

Εγώ που ποτέ δεν κατάλαβα πως μέσα σε αυτό το τσίρκο είχα την θέση μου και εγώ ,

Είμαι εδώ , εδώ που ήμουν πάντα μόνο που ποια όσα και να θέλω από την ζωή , τα πάντα και άλλο τόσο , δεν βρίσκω κάτι ακριβό ποια να σου δώσω !

Με όσα βρήκα φυλαχτά
πάνω σου περασμένα
με τόσες κρύες θάλασσες
τα μάτια σου πλεγμένα.

Θέλω να πάρω πάνω μου
όλη τους την ευθύνη
για όσα χρόνια είδανε
να φεύγουνε σα σμήνη.

Θυμάσαι όλες τις βραδιές
που μοιάζαν μεσημέρια
και ιστορίες που έζησες
και σου 'μειναν στα χέρια.

Για κάτι δράκους που παλιά
τρώγαν φιλιά να ζήσουν
και για του χρόνου τα σκυλιά
που όλους θα μας νικήσουν.

Και 'γω που θέλω απ' τη ζωή
τα πάντα κι άλλο τόσο
δε βρίσκω κάτι ακριβό
τώρα πια να σου δώσω.

Μόνο αυτό που κυνηγά
το άρρωστο μυαλό μου
έτσι κι αλλιώς δεν ήτανε
και δε θα 'ναι δικό μου.